Aether.Body

Relacja matki i córki potrafi być jedną z najpiękniejszych, ale też najbardziej złożonych relacji w życiu. Jest w niej miłość, bliskość i ogromna więź, ale często też złość, rozczarowanie, niewypowiedziane oczekiwania, żal i emocje, które potrafią zostać na długie lata.

To relacja, która bardzo często kształtuje to, jak kobieta patrzy później na siebie. Czy czuje, że jest wystarczająca. Czy potrafi być blisko. Czy ufa sobie. Czy umie stawiać granice. Czy całe życie próbuje zasłużyć na miłość, uwagę albo akceptację.
I chyba właśnie dlatego relacja matki i córki tak mocno boli, kiedy jest w niej brak zrozumienia, chłód, krytyka albo poczucie, że nigdy nie było się naprawdę widzianą.
Mel Robbins pięknie mówi o tym, jak wiele zmienia moment, w którym przestajemy patrzeć na mamę wyłącznie przez pryzmat swoich zranień, a zaczynamy widzieć w niej człowieka. Kobietę, która też jest tylko człowiekiem i też jest czyjąś córką, która ma podobne potrzeby. Która miała swoje ograniczenia, historię, lęki i rzeczy, których być może nigdy nie przepracowała.
To nie oznacza udawania, że nic się nie wydarzyło. Nie oznacza zgody na wszystko ani pomniejszania własnego bólu. Ale czasem akceptacja daje coś bardzo uwalniającego. Nie dlatego, że nagle wszystko jest ok - ale dlatego, że przestajesz całe życie czekać, aż ktoś w końcu stanie się kimś, kim prawdopodobnie nigdy nie będzie.
I czasem dla mamy usłyszenie od córki prostego:
„Mamo, kocham Cię. Wiem, że robiłaś tyle, ile potrafiłaś. Akceptuję Cię taką, jaka jesteś. Dziękuję i doceniam” - może być jedną z najmocniejszych i najbardziej poruszających rzeczy, jakie usłyszy w swoim życiu.
Bo pod tym wszystkim bardzo często kryje się miłość, której obie strony nie zawsze umiały sobie pokazać.
Z okazji Dnia Matki - niezależnie od tego, jak wygląda wasza historia - życzę więcej szczerości, rozmów, czułości i więcej odwagi do budowania relacji nieidealnych, ale prawdziwych.
Bo to, czego doświadczamy w relacji z mamą, zostaje z nami na zawsze 🌸💚

Morro Branco to miejsce bardzo niekomercyjne, spokojne i ciche. Spacerujesz między klifami, które zmieniają kolory w zależności od światła i momentami wygląda to trochę nierealnie. Wszystko zostało wyrzeźbione przez wiatr i deszcz przez tysiące lat i cały czas się zmienia.
Spacerując tam pomyślałam, że gdyby coś takiego było w Polsce, prawdopodobnie byłaby to jedna z największych atrakcji turystycznych w kraju 😅
A tam? Cisza, mało ludzi, brak wielkich atrakcji „pod turystów”. Po prostu natura i klimat tego miejsca.

Potem Fortaleza.
Duże, głośne, chaotyczne miasto z totalnie inną energią. I chyba pierwsze miejsce w Brazylii, gdzie praktycznie nie mogłam się z nikim dogadać po angielsku 😂 Ludzie reagowali momentami naprawdę dziwnie, kiedy próbowałam mówić po angielsku.
Ale to właśnie tam pierwszy raz zobaczyłam jak może wyglądać karnawał. Zamknięte ulice, blocos, muzyka na żywo, ludzie tańczący po prostu na środku miasta.
A potem przyszedł Salvador i Rio… i nagle okazało się, że Fortaleza była tylko bardzo delikatnym wstępem do tego, czym naprawdę jest brazylijski karnawał 🇧🇷🎭
Dzisiaj wiem, że to był dopiero bardzo spokojny początek 😅

✈️

Znasz to uczucie?
Niby wszystko jest w porządku, a jednak w środku coś jest ciągle napięte. Trudniej się skupić. Łatwiej wybuchnąć. Małe rzeczy szybciej męczą.
Budzisz się zmęczona/y, choć spałaś/eś 7–8 godzin.
Czujesz napięcie w karku, szczęce, brzuchu, kołatanie serca. Pojawiają się problemy z trawieniem.

To nie twoja „natura”.
To przewlekły stres, o którym większość z nas nawet nie wie, że w nim żyje.
Badania pokazują, że tak funkcjonuje większość dorosłych.
W Europie ponad 80% ludzi deklaruje objawy długotrwałego stresu.
W Polsce raporty medyczne mówią o gwałtownym wzroście zaburzeń snu, napięciowych bólów ciała, chorób serca, lęku i problemów z pamięcią.
To nie przypadek — to przeciążony układ nerwowy.
A kiedy ciało jest w trybie „zagrożenia”, nie możemy korzystać z pełni naszego potencjału, bo mózg pracuje w trybie przetrwania, trudniej widzieć świat takim, jaki jest, bo filtr stresu zakłóca odbiór emocji, relacji i sygnałów z otoczenia, reagujemy szybciej, intensywniej, mniej świadomie, a zmęczenie staje się normą.
I to naprawdę boli — bo głęboko w środku czujemy, że stać nas na więcej. Ale ciało nie nadąża.

Układ nerwowy można przywrócić do równowagi.
Ciało potrafi wrócić do stanu, w którym przestaje traktować świat jak zagrożenie.
Dlatego pracuję ze Spinal Energetics - widzę, jak podczas sesji ciało zaczyna oddychać inaczej, jak napięcia powoli się rozwiązują.

Jeśli czujesz, że stres zabiera ci jasność, lekkość i dostęp do własnych zasobów - zapraszam.
Twój układ nerwowy może nauczyć się żyć inaczej.