www.watvegansweten.be. WELKOM in mijn facebookgroep wat vegans (w)eten! Terwijl anderen plezier maken bij de BBQ schieten de tranen je in de ogen.
Je begrijpt niet dat het eten van dieren normaal is. Je vrienden vinden dat je je maar wat aanstelt, dat je het hen lastig maakt. Je houdt van je partner en je familie en daarom vind je het des te lastiger dat zij de horror ervan niet zien. Je voelt je onbegrepen. In vegan groepen durf je ook al niet voluit jezelf zijn. Want je voelt je niet vegan genoeg. Je weet niet zeker of je jezelf wel vegan
mag noemen. Want je maakt nog fouten. Je bent bang om veroordeeld te worden door de échte vegans in de groep. Het hoeft zo niet te zijn voor jou. Kom, ik neem je mee. Naar een plek waar je helemaal jezelf mag zijn, waar je je helemaal begrepen voelt en waar de eenzaamheid plaats maakt voor verbondenheid, een vriendelijk woord, lieve mensen, een bemoedigende duim omhoog, een schouder wanneer je het moeilijk hebt. En daarnaast krijg je ook nog eens inspiratie voor lekkere recepten, informatie allerhande, adressen van restaurantjes, nieuwe producten, ... . WELKOM
in mijn facebookgroep wat vegans (w)eten! Vegan zijn was altijd zwaar en pijnlijk. Hier voelt het licht. Dat gevoel gun ik iedereen, vegans en niet-vegans. Toen ik op mijn 8ste stopte met vlees eten, wist ik al dat anders zijn lastig is en dat het pijn doet als je nergens bij hoort. Door mijn plantaardige eetgewoonten botste ik op nog meer weerstand. Ik voelde me onbegrepen en alleen. De ontreddering om het leed van de dieren nam sindsdien alleen maar toe. Na mijn hart, werd de pijn voelbaar in mijn lijf. Sommige mensen waren oprecht bezorgd om mijn gezondheid. Anderen lachten me uit en zeiden dat die dieren toch al dood waren of dat ze gemaakt zijn om op te eten. En nog anderen daagden me uit en wezen me op mijn inconsequenties. Hoe dan ook, op mijn bord lag zelden iets lekkers en ik voelde me vaak beschaamd omdat ik het anderen moeilijk maakte. Ik heb het me allemaal heel hard aangetrokken. Toch koos ik ervoor om geen vlees meer te eten. En hoe ellendig het ook is om er niet bij te horen, ik ben blij dat niets me heeft tegengehouden. Ondertussen beheer ik een heel gezellige facebookgroep "wat vegans (w)eten". We zijn de kaap van 1600 leden voorbij. Er zijn nooit hatelijke opmerkingen of vooroordelen. Als er toch eens onenigheid is, dan stuur ik het gesprek op een zachte manier naar mildheid en begrip voor elkaars situatie. Ik stel vragen zodat mensen reflecteren over de eigen struggles. Want relativering, geduld, zelfliefde en leren van elkaar en elkaar steunen, dat doet ons allemaal goed. Als kind had ik imaginaire vriendjes. Nu heb ik vrienden. Ook al zijn de meesten digitale vrienden, ze zijn écht! In onze vegan groep kom ik thuis. Ik ben compleet mezelf want ik hoef niets te bewijzen hier. Ik voel me begrepen, verbonden en ontwapend. Alle schermen zijn omlaag. In wat vegans (w)eten maak ik plezier en laat ik mijn humor de vrije loop. Vegantania (kortweg Tania)
