Courage

Ik ben Jessica.

Samen met Steven, begeleid ik families bij afscheid en uitvaart met Courage.

En sinds vorig jaar geef ik ook opnieuw opleiding.
Dat doe ik dan weer samen met Katrien van - en andere collega's van
Het is een opleiding om uitvaartbegeleider te worden, of ruimer, om te ontdekken wat je in de wereld van afscheid en uitvaart zou willen betekenen.

Het is een bijzondere opleiding, eentje die vertrekt vanuit aandacht, tijd en zorg voor families en degene die gaat sterven of gestorven is. Een opleiding die doordrongen is van onze visie, een opleiding die doet vertragen en nadenken. Een opleiding die je laat ervaren dat afscheid niet snel, standaard of formeel moet zijn.

We gaven de opleiding al één keer, omdat het zo leuk, leerrijk én zinvol was, gaan we voor een tweede editie. We starten deze editie in oktober 2026. Na 11 opleidingsdagen en praktijkmomenten ronden we af in maart 2027.

Benieuwd? Kom naar een infomoment op 24 juni of 2 september op de fijne plek van

Je leest alles over de opleiding en de infomomenten op www.detussentijd.be/opleiding

Martine was en is mama, oma, vriendin. En een wereldverbeteraar.

Haar dochters, schoonzoon, kleinkinderen en beste vrienden begeleidden haar naar haar graf. Het graf ook van haar grote liefde Paul.

En boven hen, een zwevende kei. Of zo lijkt het toch. Maar het zijn handen die de kei doen zweven. Haar handen, en die van haar dochters. Want als je wil, kan je keien doen zweven. Als je wil, kan je de wereld veranderen.

Met dank aan de dochters van Martine om dit te mogen delen.

Ze kozen samen en met zorg een wilgenmand van en een wade van

Boris voelde zich al negen maanden zo welkom, zo geborgen, zo veilig, zo liefdevol omringd door zijn mama, zijn papa, zijn broer en vele anderen.
Hij was er klaar voor. En op dat moment blijkt dat zijn hartje niet klopte zoals je hoopt, wordt er beslist om hem heel snel geboren te laten worden, en krijgt hij hulp om er door te komen. 36 uur lang leeft iedereen die Boris graag ziet tussen hoop en angst, en voelen al die mensen hoe graag ze die kleine Boris al zien, hoe belangrijk die voor hen is, hoeveel liefde, verbondenheid en warmte hij teweegbrengt.

Zijn mama en papa bleven een paar dagen bij hem in het ziekenhuis. Zijn broer, omi, opi, loeli, tutti en meters en peters kwamen langs om Boris te bewonderen, vast te houden, welkom te heten en tegelijk afscheid te nemen.

De dag dat Boris gecremeerd wordt, legden zijn mama en papa hem samen in zijn kistje, een klein kistje met een afdruk van hun handen en van grote broer. Nog een laatste keer raakten ze voorzichtig zijn volmaakt mooie lijfje aan, ze kusten Boris en bleven kussen, en kijken. Het voelde ondraaglijk pijnlijk om het kistje te sluiten. We reden samen naar het crematorium, met Boris in zijn kistje, tussen zijn mama en papa in.

Met dank aan deze bijzondere ouders om dit te mogen delen.

Moesje was een verzamelaar van takjes, blaadjes
en pluimpjes.
Ze deed aan recycleren, lang voor iedereen daar het belang van inzag.
Ze hield van haar familie en van foto’s.
En ze schilde ook graag appeltjes, die ze dan deelde met mensen die ze graag zag.

Haar schoondochter maakte een prachtige wade bedrukt met bladeren. We legden moesje in de wade in haar kamertje van het woonzorgcentrum.
De kleinkinderen en achterkleinkinderen kwamen op bezoek. Om haar voor de laatste keer te zien. Met een bang hartje. Met tijd om te wennen aan moesje, die niet meer bewoog, ademde en praatte. En ook wel kouder en anders voelde. 
We deden rozenwater op watjes en zo verzorgden we moesje haar gezicht en handen, we kamden haar haar en we wikkelden haar in. Er werd gezongen, gelachen en gehuild. Ze werd omringd door liefde en bloemen, veel bloemen.
Daarna werd ze door sterke handen naar de rouwauto gedragen. Iedereen zwaaide haar zachtjes uit.
Dag moesje!

Omdat moesje en haar kinderen van foto's houden, mocht ze hier delen.

Ward koos voor euthanasie. Zijn leven was goed geweest en hij wilde ook een goede dood. Tijdens het
gesprek over zijn afscheid spraken we over een wade, als alternatief voor een kist. Dat vond Ward een interessant idee, dus ging ik een paar weken later op bezoek met een wade. Hij legde ze op zijn schoot en
streelde over de zachte flanel. Het gaat nog beter zijn dan ik dacht, zei hij.

De laatste week van zijn leven kwam hij van het woonzorgcentrum naar huis. Om samen te zijn, om lekker te eten, om te vertellen. De zachte wade lag die hele week open op de tafel. Handen van kinderen,
kleinkinderen en zijn vrouw werden uit papier geknipt en op de wade gespeld. Zijn vrouw borduurde
handen in vele kleuren, wie zin had deed me. Tegen het einde van de week was de wade klaar. Ward begon aan zijn laatste vaart liggend in de wade, omringd door zijn hele familie en zachtjes aangeraakt door al die
lieve handen.

Met toestemming van de familie mocht ik de foto's delen. De wade is van