Ashraf urish

بدون شرح !

از گذشته‌ها

بر هر کجا که سایه‌ی شوم تفنگ افتاد
آتش به برگ و بار آنجا بی درنگ افتاد

مهتاب پشت ابرهای تیره پنهان شد
تب لرزه های مرگ بر جان پلنگ افتاد

قایق سوار سرزمین جنگ و خون‌ریزی
هی رفته رفته، رفته در کام نهنگ افتاد

همسایه‌ها بر مرگ و میر ما اتن کردند
اینجا برادر با برادر تا به جنگ افتاد

گنجشک ها با گریه و با درد کوچیدند
از لانه‌ی کز رونق و شادی و رنگ افتاد

لبخند و مستی ناگهان از خانه‌ها گم شد
تا جام‌ها از کف فتاد و از شرنگ افتاد

بادی وزید و ابرهای تیره پیدا شد
از آسمان روی سرِ ما خشت و سنگ افتاد

آری ! بجز ویرانی و وحشت نمی‌ماند
بر هر کجا که سایه‌ی نحس تفنگ افتاد

ا.ی

زندگی در دنیای مجازی همین است، فکر‌ کنید که همه ما داخل یک اطاق بزرگ استیم، اما باهم حرف نمی‌زنیم گویا لالِ مادرزاد استیم.
نوشتن را خوب بلدیم اما بجای اینکه برای ابراز احساسات مان برای طرف یک جمله‌ی قشنگ بنویسیم، ساده یک استیکر ❤️ می‌گذاریم و رد می‌شویم.
با یک like 👍🏾 شاد می‌شویم و با یک dislike 👎 آزرده!
متن‌های ارزنده که اندکی طولانی می‌شود را نمی‌خوانیم اما یک ویدئوی مبتذل را تا پایان می‌بینیم و می‌شنویم. عوض اینکه از دوستان خبر بگیریم به سبز بودن چراغ مسنجر اکتفا می‌کنیم.
روز مادر و پدر را فقط در همین فضا تجلیل می‌کنیم تا به دیگران نشان دهیم که ما روز پدر و مادر را فراموش نمی‌کنیم و به پدر و مادر مان اهمیت قائل استیم.
در فضای مجازی فمینیست درجه یک استیم اما در زندگی روزمره با کوچکترین عصبانیت به خواهر و مادر و زن دیگران فحش های رکیک و زشت نثار می‌کنیم.
در فضای مجازی دم از انسانیت می‌زنیم اما در واقع در زنجیرهای قومی و زبانی چنان اسیر استیم که حاضر استیم به خاطر تعلقات تباری شاهرگ دیگران را با دندان قطع کنیم.
۹۰ در صد آدم‌ها برای مناسبت‌ها شمع فوت می‌کنند و کیک توته می‌کنند فقط بخاطر اینکه دقایقی بعد در فسبوک قلاچ کنند.
در برنامه های ادبی و فرهنگی فقط بخاطر عکس گرفتن می‌رویم، غذای که میخوریم قبل از اینکه به دهن ما برسد به صفحات مجازی می‌رسد.
تفریح می‌رویم تا تبدیل هوا شود اما در جریان تفریح تمام هوش و فکر ما طرف این است که چطوری عکس بگیریم تا در صفحات اجتماعی لایک بیشتر بیاورد.
ساحات سبز و قشنگ را بخاطر تفریح نه بخاطر عکاسی انتخاب می‌کنیم همین که عکاسی مان تمام شد اگر بهشت هم باشد برای مان خسته کن می‌شود.
در واقع ما به هر چیزی محبت نشان می‌دهیم اما فقط در فضای مجازی در دنیای واقعی این نفرت است که جای محبت می‌نشیند و ما را کنترل می‌کند.

امیدوارم بتوانیم از ماتریکس فضای مجازی خودمان را آزاد سازیم.

مخاطب این نوشته اول‌‌تر از همه خودم استم وقتی شخصیت مجازی ام را با شخصیت واقعی روزمره‌ام مقایسه کردم به این نتیجه رسیدم که ما چقدر شخصیت دو پهلو را به خودمان اختصاص دادیم و اگر اینطوری جلو برویم بیش از این قابل اعتماد نخواهیم بود.

ذهن اکثر انسان ها همیشه در خط عادت کار می کند و هر چه بزرگ تر می شویم بد تر می شود. احتمالاً اکنون شما دارای چندین عادت هستید. می ترسید اگر آن چه راکه والدینتان می گویند انجام ندهید و طبق خواسته پدرتان ازدواج نکنید چه پیش می آید. در نتیجه ذهن شما در یک خط کار می کند و زمانی که ذهن در یک خط کار کند اگر حتی ده تا پانزده ساله باشید در درون فرسوده و فاسد می شوید. ممکن است جسم شما جوان و قوی باشد اما ذهنتان تحمل وزن خود را نخواهد داشت.
درک این مسئله که چرا ذهن همیشه در چارچوب عادات قرار دارد و مثل تراموا در خطوط معینی حرکت میکند بسیار اهمیت دارد. اگر بگویید «پدرم یک سیک است پس من هم سیک هستم و می خواهم موهایم را بلند کنم» اگر بدون هیچگونه تفکر و پرسش این مطلب را بگویید شبیه به یک ماشین می شوید. سیگار کشیدن نیز شما را تبدیل به یک ماشین می کند، یک برده عادت و زمانی آن را درک خواهید کرد که ذهنتان تازه، جـوان، فعال و زنده باشد و آن هنگام هرروز، روز تازه ای است و هر انعکاس طلوع خورشید در رودخانه پر از شادی خواهد بود.

کریشنامورتی

چون تو با مایی نباشد هیچ، غم

مولانا 💚

انسانی که غرق شود، قطعا می‌میرد، چه دریا، چه در رویا، چه در دروغ چه در گناه، چه در خوشی، چه در قدرت، چه در جهل، چه در انکار، چه در حسد، چه در بُخل، چه در کینه، چه در انتقام...

گاندی

معنای زنده بودن من، با تو بودن است.
نزدیک، دور
سیر، گرسنه
رها، اسیر
دلتنگ، شاد
آن لحظه ای که بی‌ تو سر آید مرا مباد!

مفهوم مرگ من
در راه سرفرازی تو، در کنار تو
مفهوم زندگی‌ است.

معنای عشق نیز
در سرنوشت من
با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن

؟؟