Habib Raayan Photography

شب‌های کابل
عکس از: positive Afghanistan

آموزشی!
شهر کابل

کابُل، پایتخت افغانستان مطابق تخمین سال ۲۰۲۰ با جمعیتی حدود ۴٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر و مساحتی حدود ۱٬۰۲۳ کیلومتر مربع است. مرکز این شهر، شامل بافت کهنه و قدیمی آن می‌باشد که مناطق پل خشتی، خوابگاه، کاه فروشی، مرادخانی، ده افغانان، چنداول، شوربازار، سراجی و باغ علیمردان را در بر می‌گیرد.کابل همراه با دیگر توابع (ولسوالی‌ها)، جمعیتی بالغ بر ۴٬۳۷۲٬۹۷۷ میلیون نفر و مساحتی در حدود ۴۲۵ کیلومتر مربع دارد و در آن از همهٔ قومیت‌های اصلی افغانستان زندگی می‌کنند. براساس شواهد رشد شهرنشینی حکایت از مهاجرت گسترده از سایر نقاط افغانستان به این شهر دارد. بر این اساس کابل نود و چهارمین کلان‌شهر جهان و در ردهٔ پنجمین شهر جهان از نظر سرعت رشد جمعیت قرار دارد.

Street photography
Kabul Afghanistan
06.03.21

Street photography
Kabul Afghanistan
09.11.2020

اگر شما هم دنبال یک امضا‌ی قشنگ با نام خود تان هستید، نام تان را برای ما کمنت کنید و پست را با دوستان تان شریک سازید.

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد
به بغل می کشمت گر چه خیابان باشد !!

هوس بوسه به لبهای تو وقتی آید
مشکلی نیست در آن کوچه نگهبان باشد !!

لب تو باشد و من باشم و ای وای خدا
گنه بوسه زدن گردن شیطان باشد !!!

گونه ات معدن و من در پی استخراجش
نمکش حیف که در حصر نمکدان باشد !!!

باز باران به دلم شور جوانی بخشید
"نم باران و تو" ایکاش،فراوان باشد

راستی هرچه که شد بین من و تو رازست
راز داری صفت فرد مسلمان باشد

من فقط عاشقم و هیچ ندارم ایمان
از خدا نیست نهان از تو چه پنهان باشد ...

زنده‌گی را بِگُذارید ریاضی باشد
خط تقدیر دو دلداده موازی باشد

«نفس باد صبا مشک‌فشان» را چه کنم؟
سهم این سرو که باران مجازی باشد

شیخ در بیم از آتش زدن روسری‌ام
که مبادا پس آن لشکر نازی باشد

زن که باشی و دلت گریه بخواهد، باید‌‌
آشپزخانه و چاقو و پیازی باشد

بغض خود را بخوری جان بکنی آخِر عمر
حضرت شوهرت ای کاش که راضی باشد!

من به این زجر، زمان و تن و تسلیم شدن؟!
کار زن نیست که بازنده‌‌ بازی باشد!

زنده‌گی به کام دود و آه و انفجار
کوچه‌ها لبالب از جنازه‌های ما
شهر خالی است و نعره می‌زند سیاه
مرگ روی روی جاده ها... مغازه‌ها...

می دوند در میان اشک و دود و آه
کور کور هر طرف گلوله‌های بی‌نشان
نعش کودکان این وطن ولی دریغ
آب را از آب هم نمی‌دهد تکان

روی نقشه خون تازه نقش بسته و
آسمان میان چنگ شوم لاش‌خوار
بخیه کن دهان زخمی مرا به زور
با نخ درشت سیم‌های خاردار

بخیه کن لب مرا که نشنوی دیگر
از لب و زبان زخمیی "ستاره"‌ها
از جهنمی به نام "دهمزنگ" و "روشنی"
از جوان سر بریده‌ی "هزاره‌"ها

از زنان متهم به سنگ و سوختن
خانه‌دختران باردارِ از پدر
از فجایع فجیع زیر چتر شب
از گناه رقص و زنگ‌بستن پسر

عده‌ی نشسته پشت رخنمای خویش
فحش‌ شان نثارهفت پشت جنگ
عده‌ی به شکل نابرادرانه می‌کنند
صلح با زبان سرخ و رسمی‌ی تفنگ

عده‌ی دچار درد بی‌اراده‌گی و-
خواب برده پشت‌ میزها و ناظر اند
عده‌ی برای خون‌بهای کودکان ما
پشت درب مردمان غرب حاضر اند

زخم ما به این فریب‌های آشکار
یا به شعر گریه‌های مردم خموش
بِه نمی‌شود که جمله گیر کرده‌ایم
در زمین دام‌های دشمن چموش

شعله می‌خروشد از دو سینه ام رفیق
کشورم اگرچه ظاهرن اجاق نیست
ذوب می‌شوم درون کفش‌های خویش
زنده‌گی... همین به جز یک اتفاق نیست