POYA Theater

تصویربردار کیست؟

تصویربردار، کسی است که نه تنها آشنایی با هنر تصویر و دانش نور پردازی دارد بلکه با کاربرد دوربین های گوناگون ویدیویی و همچنین تدوین هم کاملا آشناست. فیلمبردار با دوربین‌های فیلمبرداری معمولی یا دیجیتال، و مطابق میل کارگردان و یا مدیر فیلمبرداری کار می‌کند. او می تواند به تنهایی کار فیلمبرداری را انجام داده و یا عضوی از تیم فیلمبرداری استودیوهای تلویزیونی یا پروژه های سینمایی باشد.
تصویربردار سینمایی مسئولِ تمامی اعضای تصویربرداری و نورپردازی می باشد و تجهیزات را انتخاب و تصاویر بی‌نظیری را خلق می‌کند؛ چرا که تاثیر جنبه‌های بصری فیلم می‌تواند با انتخاب‌های هوشمند تصویربردار سینمایی چند برابر شود. تصویربردار و همکارنش با استفاده از لنزهای مختلف و فیلترها، تکنیک‌های نورپردازی و حرکات دوربین، مخاطب را تحت تاثیر قرار می‌دهند.
تصویربردار باید در ابتدا با ساخت ایده‌های جدید به خلق تصویری جذاب بپردازد. تصویری پیوسته که دارای کیفیت خوب، ترکیب‌بندی درست با انتقال پیام موثر است

سی‌جی‌آی(CGI) و کاربرد آن در فیلمسازی
CGI چیست ؟
سی‌جی‌آی در واقع استفاده از گرافیک کامپیوتری برای افزودن یا خلق تصاویر در کارهای هنری و مدیا است. سی‌جی‌آی می‌تواند دوبعدی یا سه‌بعدی باشد و در فیلم، سریال و برنامه تلویزیونی، بازی ویدیوئی یا شبیه‌سازی به کار رود. نحوه استفاده از این فناوری بسیار متفاوت و متنوع است، از طراحی فضاهای داخلی تا کارهای ظریف را می‌توان با آن انجام داد. در دهه‌های اخیر از سی‌جی‌آی برای جلوه‌های بصری فیلم‌ها به وفور استفاده شده است. به همین دلیل امروزه وقتی صحبت از سی‌جی‌آی می‌شود بیشتر مردم آنرا به عنوان جلوه‌های ویژه بصری تصور می‌کنند.
سی‌جی‌آی می‌تواند شامل مدل‌های سه‌بعدی از انسان، هیولاها، ساختمان‌ها، اتومبیل‌ها، صحنه‌های انفجار و موارد دیگری باشد؛ سپس این مدل‌های سه‌بعدی در فیلمنامه‌های لایواکشن قرار می‌گیرند. سی‌جی‌آی را در هر ژانری از درام عاشقانه تا علمی-تخیلی و با هر بودجه‌ای می‌توان استفاده کرد. مثلا در درام‌های دوره‌ای از این روش برای طراحی فضاهای داخلی و جزئیات (پس‌زمینه‌ها و افراد و وسایل نقلیه) استفاده می‌کنند.

آغاز سی‌جی‌آی در فیلم‌های سینمایی

استفاده از سی‌جی‌آی به دهه شصت میلادی برمی‌گردد، در آن زمان کمپانی‌های ساخت و تولید فیلم این تکنیک را برای ساخت انیمیشن کامپیوتری به کار بردند. فیلم‌ها اغلب دوبعدی بودند اما از این تکنیک برای کارهای مهندسی و پزشکی نیز استفاده می‌شد.
همزمان با تکامل سی‌جی‌آی، روش فیلمسازان نیز برای استفاده از آن در فیلم‌ها پیشرفت می‌کرد. مثلا در فیلم وست‌وورد(1973) از تصاویر دیجیتال و در فیلم بیگانه(1979) از مدل‌سازی شبکه‌ای استفاده شد. نقش سی‌جی‌آی در دهه هشتاد بیشتر شد، در فیلم‌های ترون(1982)، آخرین مبارز ستاره‌ای(1984) و شرلوک هلمز جوان(1985) از این فناوری برای ساخت مدل‌هایی از موضوع‌ها و شخصیت‌های واقعی استفاده شد. ترون موفقیت بزرگی در زمینه فیلم‌های سی‌جی‌آی بود.
در فیلم‌های سی‌جی‌آی اولیه، تصاویر رایانه‌ای بسیار ابتدایی بود اما دنیایی از امکانات را به روی فیلمسازان باز کرد. داستان‌پردازی تصویری به لطف تصاویر رایانه‌ای می‌تواند تا بینهایت ادامه پیدا کند.

روز مادر برای تمام مادر جهان به خصوص مادر جانم خودم مبارک باد می‌گویم ❤️❤️❤️❤️🌹🌹🌹🌹❤️❤️❤️

A film – also called a movie, motion picture, moving picture, picture, photoplay or (slang) flick – is a work of visual art that simulates experiences and otherwise communicates ideas, stories, perceptions, feelings, beauty, or atmosphere through the use of moving images. These images are generally accompanied by sound and, more rarely, other sensory stimulations.[1] The word "cinema", short for cinematography, is often used to refer to filmmaking and the film industry, and to the art form that is the result of it.

دیالوگ چیست؟ ديالوگ در حقيقت مکالمه دونفره اي است و ساختار آن را کلام تشکيل مي دهد. کلام معرف شخصيت هاي نمايش و وقايع و اتفاقات هم چنين پيش برنده متن نمايشي است. تفاوت مکالمه و گفتگو: به صحبت های رد و بدل شده میان دو نفر که هیچ کاربردی در داستان نداشته باشد «مکالمه» می گویند نه «گفتگو». برای فهم بهتر تفاوت میان دیالوگ و مکالمه خوب است بدانیم که در زبان انگلیسی دو واژه‌ی دیالوگ (Dialogue) و کانورسیشن (Conversation) وجود دارد که تقریباً به یک معنی هستند اما از نظر نویسندگان مفهوم جداگانه‌ای دارند. منظور از «مکالمه»، صحبت‌های روزمره میان ما انسان‌هاست. صحبت‌هایی که هر روز میان ما رد و بدل می‌شود و نباید در داستان ـ به ویژه داستان کوتاه ـ جایی داشته باشد. نقش دیالوگ در آثار نمایشی: «گفتگو» یا «دیالوگ» که یکی از مهمترین عناصر داستان است به صورت صحبت میان «شخصیت‌ها»ی داستان تعریف می‌شود. این عنصر مهم‌ترین وسیله برای «شخصیت پردازی» و یکی از کلیدی‌ترین ابزارهای نویسنده برای پیشبرد «خط طرح» است. شخصیت پردازی یکی از مهم ترین جنبه های فیلم نامه نویسی است ، آنقدر مهم که حتی برخی فیلم ها بدون برخورداری از ماجرا و قصه خاصی تنها از طریق شخصیت پردازی و همذات پنداری تماشاگر با او فیلم نامه را پیش می برند. باید توجه داشت که سینما اول یک رسانه تصویری و بعد یک رسانه صوتی است. دیالوگ لازم و حیاتی است اما نباید در دیالوگ نویسی حتی کوچکترین احساسات را به تماشاگر گوشزد کرد. اگر فضاسازی ، بازی ها و فیلم نامه قوی باشد ، تماشاگر به خوبی حس صحنه را درک می کند و دیگر نیازی به دیالوگ های کشدار و طولانی نیست. در واقع با توجه به ماهیت و ویژگی های شخصیت ها باید دیالوگ ها را نوشت و تا حد ممکن از دیالوگهای موجز و پر عمق استفاده کرد البته منظور ثقیل و سنگین نیست. بنابراین می توان سه ویژگی برای یک دیالوگ مناسب ذکر کرد : خلاصه گفتن ، صحیح گفتن و عدم توضیح واضحات. به كارگيري درست گفتگو (يا به كارگيري غلط آن) در مؤثر واقع شدن داستان نقش تعيين كننده‌اي دارد. اگر خوب از آن استفاده نشود، نتيجه رضايت‌بخشي نخواهيم گرفت. استفاده از علایم نگارشی: استفاده ی درست از علایم نگارشی در هنگام نوشتن یک مکالمه هنری است که هر نویسنده ی خوش قلمی باید با آن به خوبی آشنا باشد. چرا که نه تنها به فهم بهتر خواننده از مکالمه کمک می کند، «فرم» و «فضا»ی داستان را از یکنواختی خارج می سازد. معمولا نویسندگان از دو شیوه ی نگارشی «توامان» در دیالوگ استفاده می کنند: • فعل نقل + دو نقطه(:) و کوتیشن باز («)+ دیالوگ + علامت نگارشی متناسب با دیالوگ + کوتیشن بسته (»)• و نیز خط

فیلم در لغت به معنیِ «نوارِ نازک» است و چون برای اولین بار، تصاویر متحرک، روی فیلم عکاسی ثبت می‌شد و به این وسیله، نمایش داده می‌شدند، این نام روی تصاویر متحرک ماند؛ البته امروز خود کلمه «فیلم» به‌طور تخصصی فقط به تصاویر متحرک گفته می‌شود که در سینما نمایش داده می‌شوند، فیلم‌هایی که پس از پایان اکرانشان در سینما، از تلویزیون پخش شود را «فیلم سینمایی» می‌گویند و اگر از ابتدا فیلمی را مختص تلویزیون بسازند و ربطی به سینما نداشته باشد، به آن «فیلم تلویزیونی» می‌گویند. همچنین فیلم‌هایی که به صورت چند سری (اپیزود) یا قسمت باشد به آنها سریال می‌گویند. در نتیجه فیلم‌ها به سه دسته شامل: فیلم سینمایی، فیلم تلویزیونی و سریال دسته‌بندی می‌شوند.
ریشه این نام در این واقعیت است که فیلم عکاسی به‌طور تاریخی عنصر اساسی رسانه ضبط و پخش تصاویر متحرک به حساب می‌آمده. تولید فیلم‌ها از طریق ضبط تصویر مردم و اشیاء واقعی با دوربین یا به وجود آوردن آن‌ها از طریق تکنیک‌های انیمیشن یا جلوه‌های ویژه است. فیلم‌ها از مجموعه‌ای از قاب‌های انفرادی تشکیل شده‌اند که زمانی که به سرعت و پشت سرهم نمایش داده می‌شوند، توهم حرکت را در بیننده به‌وجود می‌آورند. بر اثر پدیده‌ای به نام تداوم دید که بر اثر آن یک منظره برای کسری از ثانیه پس از از بین رفتن آن در حافظه می‌ماند، چشمک‌های بین تصاویر، قابل رویت نیستند. همچنین عامل ارتباط عامل دیگری است که باعث مشاهده تصاویر متحرک می‌گردد. این اثر روانی به نام حرکت بتا معروف است.
از نظر بیش‌تر کارشناسان، فیلم از انواع مهم هنر به‌شمار می‌آید. فیلم‌ها قابلیت سرگرم کردن، آموزش، روشنگری و الهام بخشیدن به بیننده را دارند. عوامل دیداری سینما، نیاز به هیچ نوع ترجمه‌ای ندارد و قدرت ارتباطات جهانی را به یک محصول تصویر متحرک می‌بخشند. هر فیلم قابلیت جذب مخاطبان جهانی را دارد به‌خصوص اگر از تکنیک‌های دوبله یا زیرنویس که گفتار را ترجمه می‌سازد، بهره جسته باشد. فیلم‌ها همچنین محصولاتی هستند که توسط فرهنگ‌های مشخص تولید شده و آن فرهنگ‌ها را منعکس کرده و همچنین از آنها تأثیر می‌پذیرد. صنعت فیلم بیش از یک سده است که در حال بین‌المللی شدن است. یکی از واقعیت‌های جهانی سازی این است که استودیوهای بزرگ هالیوودی صاحب سینماهای زیادی در کشورهای دیگر هستند بنابراین می‌توانند از فروش گیشه‌های بین‌المللی خود به صورت مستقیم درآمد به دست بیاورند. آن نوع فیلم‌های گران‌قیمت پرفروشی که هالیودد امروزه تمایل به ساخت آن دارد نمی‌توانند تنها از راه فروش در بازارهای داخلی هزینه‌های تولید خودشان را برگردانند آن‌ها نیاز به فروش در گیشه‌های بین‌المللی دارند تا بتوانند سود تولید کنند.
Plz like and shere

پویا تیاتر انعکاس صدای مردم.
لطفا صحفه ما را با دوستان تان شریک سازید .
تشکر
Pay theater