ExplorAsia

ไม่ได้พบกันเสียนาน ก่อนการเดินทางครั้งต่อไป เอาภาพเล็กๆน้อยๆมาฝากกันพอให้หายคิดถึงนะครับ #ตลาดนัดบนเส้นแบ่งประเทศ

เป็นครั้งแรกที่เราสองคนเปลี่ยนพาหนะมาใช้ รถมอเตอร์ไซด์เพื่อเดินทาง เนื่องด้วย 30 วันสำหรับการเดินทางในแต่ละครั้ง มันน้อยเกินไปสำหรับการที่จะพยายามวิ่งเลาะตะเข็บชายแดนเวียตนาม-จีน ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเวียตนาม ที่ผ่านๆมา รัศมีการเดินทางจากชายแดนไทย เฉลี่ยเราได้ระยะทางประมาณสองพันกิโลทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ ตามแผนการเดินทาง มันไกลถึง ห้าพันสองหรือห้าพันสามร้อยกิโลเมตรจากชายแดนไทย มอเตอร์ไซด์จึงเป็นคำตอบเดียวที่เราเหลืออยู่

ผมนำคลิบการร่อนเร่ตามทางมาต่อๆกัน เช่นเดิม ไม่มีเสียงพากษ์ ไม่มีคำบรรยายใดๆ ด้วยเชื่อว่า ภาพคืออักษรที่งดงามที่สุดครับ #รุ่งเรืองและยั่งยืน

ส่วนที่ขาดหายไป(เวียตนาม) เป็นครั้งแรกที่เราสองคนเปลี่ยนพาหนะมาใช้ รถมอเตอร์ไซด์เพื่อเดินทาง เนื่องด้วย 30 วันสำหรับการเดินทางในแต...

เป็นเวลาหลายๆปีมานี้ ที่ความพยายามไปให้ถึงอีกฝั่งหนึ่งของเวียตนามเหนือไม่สำเร็จเสียที เพราะการใช้แรงปันจักรยานนั้นต้องใช้เวลามากเกินไป ระยะเวลาแค่ 30 วัน #ที่พอจะเจียดเวลาจากการใช้แรงงาน ไม่น่าจะพอถ้าต้องการเติมส่วนที่ขาดวิ้นแหว่งนั้น

ตั้งแต่เราออกเดินทางด้วยจักรยาน เราอยากก้าวเท้าหมุนขาไปด้วยแรงของเราเอง ผมปฏิเสธในการนั่งเครื่องบิน หรือนั่งรถไป ด้วยเห็นว่าอะไร อะไร ถ้าไม่เริ่มมาจากเรา มันมักขาดๆเกินๆเสมอ

ครั้งนี้ เราขอเริ่มต้นเล่าการเดินทางกันที่ใจกลางของเวียตนามเหนือ เพื่อตระเวนไปเติมเสริมส่วนที่ขาดหายไปของเรากันนะครับ นั่นคงไม่ต้องบอกว่าเรามาได้อย่างไร เพราะสิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญอะไรเลย แต่ส่วนที่มีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการเดินทางในครั้งนี้ นั้นคือความพยายามของท่านฑูตและคุณเหวียนที่ช่วยประสานงานให้เราผ่านอุปสรรคที่คาดไว้แล้วว่าต้องเจอ มาได้อย่างหวาดเสียวและทุลักทุเลกันพอสมควร ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ ข้อนี้ผมตระหนักได้เป็นอย่างดีครับ #กราบขอบพระคุณสองท่านอีกครั้งครับ

สองวันในซาปา ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน นอกจากการนอนอ่านหนังสือ และออกไปบินแบบนกมานิดหน่อยพอให้หายเซ็ง

ผมรู้สึกอิ่มเกินไปสำหรับเมืองนี้ ที่ๆทุกมุมถนนเต็มไปด้วยแสงสีเสียงอันทันสมัย เมืองนี้ไม่เหมาะกับผมและเชื่อว่าสำหรับคนเดินทางจริงๆก็คงได้แต่เก็บความทรงจำดีๆไว้ #คงเป็นได้แค่เมืองผ่านสำหรับพักให้หายเหนื่อยเท่านั้น