MOON TALK

[2/2]
"หน้าที่ของโค้ชคือการแนะนำ บางคนบอกหน้าที่โค้ชคือต้องสอนๆ ๆ ก็แล้วแต่จะคิด แต่จริงๆ แล้วหน้าที่โค้ชคือการแนะนำ โค้ชมีหน้าที่ 'รักษาความฝัน' ไว้ให้เขา แต่ละคนที่เข้ามาเนี่ย ทุกคนอยากจะวิ่งได้ดี วิ่งได้เร็ว แข็งแรง ปลอดภัย มีกิจกรรมทำ รักษา Wealthy ของชีวิตให้ไปได้แบบยืนยาว บางคนมาหากูตอน 50 อยากจะแข็งแรง อยู่กับลูกหลานไปนานๆ

"หน้าที่ของโค้ชคือหา Commitment ตรงนั้น ที่เขาให้พันธะสัญญาไว้กับการออกกำลังกาย หน้าที่ของกูคือรักษามันไว้ ให้ไปเรื่อยๆ เพราะกูเชื่อว่า Passion ที่ดีจะทำให้คุณทำอะไรได้อย่างต่อเนื่องและยาวนาน"

"มันเหมือนชีวิตคนเลย ที่เขาบอกกันว่าอยากรู้จักชีวิตระยะยาวให้ลองซ้อมวิ่งมาราธอน แม่งอย่างนั้นเลย เพราะการซ้อมมาราธอนมันไม่ได้เห็นผลมะรืนนี้เลยไง เพราะมันไม่ใช่เรื่องของ Conscious ระบบประสาท อย่างสมมติคุณตีแบตเก่ง แล้วคุณเข้าใจเรื่องของเกมปุ๊บ คุณแม่งจะเก่งกว่าชาวบ้านเขาทันทีเลย เพราะคุณรู้ว่าต้องเล่นยังไง หยอดตรงนั้นตีตรงนี้ ถูกมั้ย อันนั้นคือมันสามารถพลิกมาทำได้เลย แต่มาราธอนไม่ใช่

"กว่าคุณจะทำ Power Endurance ของคุณไปเทียบกับคนที่เก่งๆ ได้เนี่ย เป็นปี! มึง เกมแม่งยาวมาก! เป็นเกมคนแก่เลยมึง ว่ากันเป็นปี แล้วแม่งหยุดไม่ได้ หยุดเมื่อไหร่ระดับแอโรบิค (Aerobic) จะ Regression ถดถอยทันที การเทรนมาราธอนเนี่ยจริงๆ ก็เสียเวลาชีวิตนะมึง ...แต่! ท้ายที่สุดเนี่ย มึงนั่งอยู่อย่างนี้นะ กูนั่งอยู่อย่างเนี้ยะ ระบบแอโรบิคมันทำงานนะ ซึ่งระบบแอโรบิคที่มันทำงานเนี่ย มันเป็นระบบแอโรบิคเดียวกันกับที่คุณสร้าง Endurance เพราะถ้าคุณไม่ออกกำลังกายอะไรเลยเนี่ย ร่างกายคุณจะฟังก์ชั่นแย่ลงเรื่อยๆ เพราะว่าค่า BMR (Basal Metabolic Rate อัตราความต้องการเผาผลาญพลังงานในชีวิตประจำวัน) มันจะต่ำลง เพราะกล้ามเนื้อคนเรามันจะสลายลงเรื่อยๆ ทุกปี จะทำให้ระบบภายในคุณไม่ค่อยดี ยิ่งอายุมากก็ยิ่งจะไม่ค่อยดี แต่การที่คุณออกไปวิ่งเบาๆ 30-40 นาที นั่นคือการรักษาฟังก์ชั่นแอโรบิคภายในร่างกายไว้ นอนก็หลับสบาย ระบบหมุนเวียนโลหิตก็ดี ใครที่ความดันสูงลองมาวิ่งสิ สัก 3 อาทิตย์เดี๋ยวก็ลง"

พลัฏฐ์ พจน์โสภณ

#รู้อะไรไม่สู้รู้จักกัน

นาเชย

**เปิดรับบทกวีเพื่อร่วมอ่านในวันงาน**

เทศกาลอ่านบทกวีที่จันท์ ครั้งที่ 1
Chanthaboon Poet #1 📝

ไม่จำกัดรูปแบบและความยาวบทกวี
เป็นบทกวีที่ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหนมาก่อน
ส่งบทกวีได้ที่กล่องข้อความเผจ
Pineapple Studio

ตั้งแต่วันนี้จนถึง วันที่ 4 ธันวาคมนี้

งานเย็นวันอาทิตย์ที่ 17 ธันวาคม 2566
4 โมงเย็นเป็นต้นไป
ณ ร้านเชิญ ริมน้ำจันทบูร
จังหวัดจันทบุรี

#เทศกาลอ่านบทกวีที่จันท์ #บทกวี

🌙

20 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 เป็นวันที่มนุษย์เหยียบดวงจันทร์ครั้งแรก และวันนี้ก็ครบรอบ 54 ปีแล้ว สำหรับคำกล่าว “นี่เป็นก้าวเล็กของมนุษย์ แต่เป็นก้าวอันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ” ของนีล อาร์มสตรอง นักบินอวกาศชาวอเมริกันคนแรกที่ก้าวเท้าลงบนดวงจันทร์
โครงการอะพอลโล เป็นโครงการที่ประธานาธิบดี จอห์น เอฟ.เคนเนดี(John F. Kennedy) ประกาศเมื่อปี พ.ศ.2504 โดยเป็นนโยบายที่ต้องการส่งมนุษย์ไปยังดวงจันทร์และกลับมาสู่โลกได้อย่างปลอดภัย จนเมื่อวันที่ 16 กรกฎาคม พ.ศ.2512 ยานอะพอลโล 11 ซึ่งภายในมีนักบินอวกาศสหรัฐฯ 3 คนคือ นีล อาร์มสตรอง (Neil Armstrong) ผู้บัญชาการ เอ็ดวิน บัซ อัลดริน (Edwin BuzzAldrin) ผู้บังคับยานลงจอด และไมเคิล คอนลินส์ (Michel Collins) นักบินยานควบคุม ได้ออกจากศูนย์การบินอวกาศเคนเนดีรัฐฟลอริดา และหลังจากนั้น 4 วันยานอะพอลโล 11 ก็ได้ไปลอยอยู่เหนือดวงจันทร์ซึ่งอยู่ห่างจากโลกประมาน 384,400 กิโลเมตร
20 กรกฎาคม พ.ศ.2512 ความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ก็ได้เกิดขึ้น เมื่อลูนาร์โมดูล ส่วนหนึ่งของยานอะพอลโล 11 ลงจอดบนดวงจันทร์ และนีล อาร์มสตรองกับบัซ อัลดริน สองนักบินอวกาศก้าวลงเหยียบบนดวงจันทร์ได้สำเร็จ โดยใช้เวลาเกือบหนึ่งวันเต็มบนดวงจันทร์ ก่อนจะกลับมายังโลกอย่างปลอดภัยในวันที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2512 โดยลงจอดยานในมหาสมุทรแปซิฟิก

"โป๊ะจะบอกเด็กๆ เสมอว่า โป๊ะใช้คำว่า 'เพื่อนที่เข้าแข่งขัน' โป๊ะจะไม่ใช้คำว่า 'คู่แข่ง' โป๊ะจะสอนเด็กแบบนี้"

"ในกรุงเทพฯ จะมีลักษณะของโรงเรียนปั้นเด็ก ที่ส่งเด็กไปล่ารางวัล เป็น Hunter เป็นทีม Hunter มันมีแล้วก็มีเยอะด้วย แล้วก็แกร่งจริงๆ เก่งจริงๆ ครูก็เจ๋ง เด็กก็เจ๋ง ซึ่งอันนั้นก็เป็นสิ่งที่เราชื่นชมนะ แล้วเราก็ดูเป็นแนวทางอยู่ไม่ใช่น้อย แต่โป๊ะจะไม่ได้สอนเพื่อให้เด็กเราไปเอาชนะ ฟาดฟัน ชั้นต้องได้มง แต่เราจะบอกเด็กๆ ว่า #คนเดียวที่เราจะต้องเอาชนะคือตัวของหนูเอง ในการเรียนดนตรีเนี่ย ถ้าคุณซ้อม คุณกล้าขึ้นไปอยู่บนนั้นน่ะ บนเวทีที่มีคนนับร้อย มีกรรมการมานั่งตัดสินคุณอยู่ แล้วคุณขึ้นไปอยู่บนนั้นคนเดียว แล้วสามารถที่จะควบคุมเพลงของคุณ หนึ่งนาที สองนาที ไม่เกินนี้ จนกระทั่งมันจบลงอย่างดีได้เนี่ย อันนี้คือความสำเร็จแล้ว สำหรับครูนะ ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นระดับไหน อันนี้คือความภูมิใจร่วมกันแล้ว อันนี้คือความเติบโตของเด็ก คิอความภูมิใจของครูและพ่อแม่ คือประสบการณ์ที่ดีแล้ว"

ชยาภา อานามวัฒน์


#ที่นี่เมืองจันท์

"เป้าหมายของผมไม่ได้คิดว่าจะทำเทนนิสเพื่อความเป็นเลิศ ผมบอกกับผู้ปกครองเวลาพาเด็กมาเล่นเทนนิส หรือแม้แต่ใครหลายๆ คน ผมบอกกับทุกคนเลยว่าผมต้องการทำกีฬาเทนนิสควบคู่ไปกับการศึกษา คือสามารถเอากีฬาตรงนี้ไปต่อยอดได้ เวลาที่เขาต้องสอบแข่งขันเข้าเรียนต่อในระดับมัธยมต้น มัธยมปลาย หรือว่าในระดับมหาวิทยาลัย แต่ในส่วนของการไปแข่งขันเทนนิสแล้วประสบความสำเร็จ ได้ตำแหน่งใดๆ กลับมา อันนี้คือผลพลอยได้ ที่เด็กเขาจะได้ เพราะฉะนั้นถ้าเกิดเด็กเขามีความสามารถไปถึงตรงนั้นได้ ผมซัพพอร์ต สโมสรฯ ชมรมฯ ซัพพอร์ต สมาคมกีฬาจันทบุรี รวมทั้งการกีฬาแห่งประเทศไทยจันทบุรีซัพพอร์ตเต็มที่ ยังไงก็แล้วแต่ผมยังมองว่ากีฬามันสามารถทำควบคู่ไปกับการศึกษาได้ เพราะยังไงบ้านเราก็ยังเน้นเรื่องการศึกษาเป็นหลัก"
"ถามว่าตอนนี้ทำสำเร็จหรือยัง ถามว่าจุดไหนคือภูมิใจที่สุด ผมภูมิใจในส่วนที่ได้เห็นเด็กมาเล่นกีฬาเทนนิส หรือแม้แต่หลายๆ กีฬามีเด็กเยาวชนเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม ถ้ากลับมาที่เทนนิส ผมดีใจที่เด็กมาเล่นกีฬาเทนนิสมากขึ้น จากเมื่อก่อนผมมีกันแค่ 4 คน (สมัยแรกเริ่มเล่นเทนนิสกับเพื่อนตอน 8 ขวบ) แต่เดี๋ยวนี้คืออย่างที่เห็น มีเด็กเป็นสิบๆ คนมาเล่น แล้วผมเห็นเด็กไปแข่งขัน แล้วประสบความสำเร็จ บางคนไปแข่งขันแล้วอาจจะไม่ได้เป็นแชมป์ แต่เขาก็มีสามารถที่จะไปเล่นกับคนอื่นได้โดยไม่น้อยหน้าใคร
"หรือบางคนไปถึงระดับเป็นแชมป์ ทำอันดับไปติดทีมชาติได้ ระดับไปคว้าเหรียญทองในรายการใหญ่ๆ ได้ อันนี้เป็นความภาคภูมิใจของตัวเขา และก็เรา แล้วก็ผู้ปกครอง อีกส่วนหนึ่ง อันนี้ก็คือเป็นความสำเร็จได้เช่นกัน ถ้ามองถึงความสำเร็จผมมองภาพรวมตรงนั้นมากกว่า"
"อีกสิ่งหนึ่งที่เป็นความภูมิใจที่ผมบอกมาตลอดว่ากีฬาคู่การศึกษา ก็คือการได้เห็นเยาวชนเข้าศึกษาต่อในที่ต่างๆ โดยใช้ความสามารถทางกีฬาเทนนิส ไม่ว่าจะเป็นในระดับมัธยมหรือมหา'ลัยโดยไม่ต้องสอบแข่งขัน คือได้โควต้านักกีฬา บางคนได้เป็นนักกีฬามหา'ลัย ไดัสิทธิ์เรียนฟรีก็มี สิ่งนี้คือสิ่งที่ช่วยสนับสนุนและส่งเสริมอนาคตของเยาวชนได้ดีมากๆ"

กิตติศักดิ์ แพ่งพานิชย์


#ที่นี่เมืองจันท์