BZ-Mod Kiang Fan

. ​◦•●◉✿ ความรัก เจ้าเอ่ย ✿◉●•◦
​ ............ 𝟖 ...........

"𝟓, 𝟒, 𝟑, 𝟐... แอ็กชัน!"
สิ้นเสียงสัญญาณของผู้กำกับ บรรยากาศอบอวลชวนขัดเขินเมื่อครู่ถูกพับเก็บเข้าลิ้นชักอย่างรวดเร็ว ทั้งสองคนก้าวเข้าสู่คาแรกเตอร์อย่างเป็นมืออาชีพ เซียวจ้านในคราบ "เว่ยอิง" ขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แสนซน เดินนวยนาดเข้าไปหา "หลานวั่งจี" ที่นั่งหน้านิ่งราวกับรูปสลักน้ำแข็งอยู่ริมหน้าต่างโรงเตี๊ยม มือเรียวสวยแกล้งยกจอกสุราขึ้นมาแกว่งไกวตรงหน้าคนน้อง พลางเอียงคอเอ่ยคำเย้าแหย่ตามบทละครอย่างลื่นไหล
ทว่าในสายตาของหวังอี้ป๋อ... แม้สมองจะสั่งการให้แสดงท่าทีเย็นชาและเคร่งครัดตามฉบับศิษย์พี่รองหลาน แต่สายตาคมปลาบที่มองช้อนขึ้นสบตากับคนพี่กลับซ่อนประกายความอุ่นซ่านที่เชื่อมโยงถึงกันอยู่อย่างลึกล้ำ ทุกครั้งที่เซียวจ้านขยับยิ้มจนตาหยี หรือแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นแป้งอ่อนๆ หัวใจของอี้ป๋อจะกระตุกไหวเสมอ แต่เขาก็ยังคงนิ่งสนิทและส่งบทกลับไปได้อย่างไม่มีที่ติ
"คัท! ยอดเยี่ยมมาก! ขอเปลี่ยนมุมกล้องเป็นโคลสอัพหน้าหลานจ้านหน่อย!" เสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง
ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ทีมงานวิ่งเข้ามาซับหน้าและจัดแสงใหม่ อี้ป๋อยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ลุกไปไหน ดวงตาคู่คมจับจ้องไปที่เซียวจ้านที่กำลังยืนคุยกับพี่ผู้จัดการอยู่ไม่ไกล พอเซียวจ้านหันมาสบตาเข้าพอดี คนน้องก็แกล้งส่งสายตาดุๆ เลียนแบบหลานวั่งจีไปให้จนคนพี่หลุดขำ
เซียวจ้านเดินแกว่งเฉินฉิงกลับมานั่งลงข้างๆ อี้ป๋อตรงม้านั่งตัวเดิม พลางแกล้งกระซิบแซวเสียงเบา
"แหม่... สายตาเมื่อกี้อินเนอร์เซียนตูมาเต็มเลยนะคุณชายหลาน น่ากลัวจังเลยครับ"
"กลัวจริงหรือเปล่า?" อี้ป๋อเบนสายตาจากกล้องหันมามองคนพี่ตรงๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิดจนหัวไหล่ชนกัน
"ถ้ากลัว... วันหลังเวลามีคนเอาขนมมาให้ในกอง ก็อย่าไปรับของเขาดิทั่วถึงไปหมด"
เซียวจ้านขมวดคิ้วฉับ แอบอมยิ้มกลุ่มกริ่มเมื่อได้กลิ่นอายความ 'หึงเงียบ' ลอยมาแต่ไกล "อ้าว นั่นมันทีมงานพี่สาวคนสนิทเขาเอามาแบ่งให้ต่างหาก นายนี่มันขี้ระแวงจริงๆ เลยอี้ป๋อ ทีตัวเองตอนสาวๆ กรี๊ดตรงสนามแข่งรถไม่เห็นเกอจะพูดอะไรเลย"
"นั่นมันเรื่องงาน" อี้ป๋อเถียงข้างๆ คูๆ หน้านิ่ง แต่อมลมที่แก้มจนพองออกเล็กน้อย ท่าทางเสือร้ายกลายเป็นลูกหมาหวงเจ้าของขึ้นมาทันที
"แต่อันนี้ผมหวง... หวงจริงๆ ไม่ได้พูดเล่น"
คำว่า 'หวง' ที่หลุดออกมาจากปากคนน้องอย่างดื้อๆ ทำเอาเซียวจ้านหน้าร้อนผ่าว รอบข้างจะคนเยอะแค่ไหนแต่หวังอี้ป๋อก็ไม่เคยคิดจะอ้อมค้อมกับความรู้สึกของตัวเองเลยสักครั้ง เซียวจ้านทำตัวไม่ถูกเลยแกล้งคว้าขลุ่ยเฉินฉิงขึ้นมาตีเบาๆ ที่ตักของคนน้อง
"พู่ขลุ่ยเกอเบี้ยวหมดแล้วเนี่ย นายช่วยจัดให้หน่อยดิ"
อี้ป๋อเหลือบมองคนพี่ที่แกล้งเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน ใบหูสีแดงระเรื่อของเซียวจ้านปิดเขาไม่มิดหรอก มือหนายื่นไปรับปลายขลุ่ยมาถือไว้ นิ้วเรียวยาวค่อยๆ จัดระเบียบพู่สีแดงอย่างใจเย็น ทว่านิ้วก้อยของเขากลับตั้งใจลากผ่านหลังมือบางของเซียวจ้านแผ่วเบา... สัมผัสอุ่นๆ นั้นทำให้คนพี่สะดุ้งน้อยๆ แต่ก็ไม่ได้ชักมือหนี
"จัดให้แล้ว..." อี้ป๋อกระซิบเสียงทุ้มต่ำพลางช้อนสายตาขึ้นสบตาคู่สวย
"แล้วใจเกอล่ะ... เบี้ยวมาทางผมบ้างหรือยัง?"
"นายนี่มัน... นับวันยิ่งเหลวไหลใหญ่แล้วนะ!" เซียวจ้านหน้าร้อนจนคิดว่าช่างแต่งหน้าต้องเติมแป้งพัฟให้ใหม่แน่ๆ เขารีบชิงขลุ่ยคืนมาแล้วหันหลังให้คนน้องทันที แต่ริมฝีปากบางกลับคลี่ยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ
"ห้าวิ... สาม สอง หนึ่ง ประจำที่ครับนักแสดง!" เสียงทีมงานเลทดังขึ้นขัดจังหวะ
ทั้งคู่สูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับโหมดกลับไปเป็นเว่ยอิงและหลานวั่งจีอีกครั้ง การถ่ายทำดำเนินไปจนถึงช่วงค่ำอย่างราบรื่น และเมื่อผู้กำกับสั่งปิดกองของวัน ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาก็เริ่มเข้าจู่โจม
ระหว่างทางเดินกลับไปที่รถตู้ ท่ามกลางหมอกหนาและแสงไฟสลัวของโรงพ่าย เซียวจ้านเดินกอดอกสั่นน้อยๆ เพราะอากาศภายนอกเริ่มเย็นจัด ทันใดนั้น ความอบอุ่นจากแผ่นหลังกว้างของใครบางคนก็ขยับเข้ามาบังลมหนาวให้จากด้านหน้า หวังอี้ป๋อเดินถอยหลังพลางจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มละมุนที่สลัดคราบหลานวั่งจีออกไปจนหมดสิ้น
"หนาวเหรอเกอ?" อี้ป๋อถาม
"อื้อ... หนาวดิ ลมแรงมาก"
อี้ป๋อไม่พูดอะไร เขาหยุดเดินแล้วล้วงมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวใหญ่ของตัวเอง ก่อนจะขยายกระเป๋าเสื้อออกกว้าง
"งั้นคืนนี้... ไม่ต้องแกล้งทำรถพังแล้วนะ ขอนั่งเบียดไปตรงๆ เลยแล้วกัน"
เซียวจ้านหัวเราะคิกกับความเจ้าเล่ห์ไม่ยอมลดละของคนน้อง เขาไม่ได้ตอบปฏิเสธ ทำเพียงแค่ก้าวเร็วๆ แซงคนน้องขึ้นรถตู้ไปก่อน ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มกลุ่มกริ่มของหวังอี้ป๋อที่เดินตามขึ้นมาติดๆ... ค่ำคืนนี้บนรถตู้คันเดิม คงจะมีไออุ่นและความหวานที่มากกว่าเมื่อวานอย่างแน่นอน
🤪🤪🤪🤪🤪🤪

#มดเคียงฝัน

📷 : liangziff = ช่างภาพโพสต์เปิดเผยเกี่ยวกับเวลาที่บีบอัดในการถ่ายงานครั้งนี้

: งานนี้เป็นงานที่ต้องแข่งกับเวลาแบบนาทีต่อนาทีเลย โชคดีที่คนคนนี้ถ่ายรูปง่ายมาก (ขึ้นกล้องสุดๆ) 🙇‍♂️" #肖战 ในโพสต์

ช่างภาพกำลังชื่นชมในความเป็นมืออาชีพของเซียวจ้านอย่างมาก แม้ว่าตารางการถ่ายทำจะเร่งรีบและกดดันเรื่องเวลาขนาดไหน (争分夺秒 - แข่งกับเวลาทุกวินาที) แต่ด้วยความที่เซียวจ้านเป็นคนที่ "ดีต่อใจช่างภาพ" คือหล่อไร้ที่ติในทุกมุมกล้อง มีความเข้าใจในมุมของตัวเอง และส่งพลังให้กล้องได้อย่างรวดเร็ว ทำให้งานที่ยากและเร่งรีบผ่านพ้นไปได้อย่างราบรื่นและสมบูรณ์แบบ
ใบหน้าของเซียวจ้านในภาพโครงหน้าชัดเจน สันกรามคม คิ้วเข้ม และแววตาที่ทรงพลัง การจัดแสงที่เน้นมิติของใบหน้ายิ่งขับเน้นผิวพรรณที่ดูเนียนกระชับ สมกับการเป็นโฆษณากลุ่มผลิตภัณฑ์ลดเลือนริ้วรอย (淡纹家族) ไม่ว่าจะมองจากมุมตรงหรือมุมก้มเล็กน้อย ก็ไม่มีมุมไหนที่เป็นจุดบกพร่องเลย
ภาพเซ็ตนี้ดึงเสน่ห์ความนิ่ง มั่นคง และความหล่อแบบคมคายของเซียวจ้านออกมาได้อย่างเต็มที่ ไม่แปลกใจเลยที่ช่างภาพจะออกปากชมว่าเขาเป็นนายแบบที่ทำให้งานยากๆ กลายเป็นเรื่องง่าย
#เซียวจ้าน
#肖战

. 🍀 นิยาย : เงาพราง 🍀
​บทที่ : 30 — นัดหมายในรอยพราง

​ความวุ่นวายของงานนิทรรศการค่อยๆ สลายตัวไปพร้อมกับความเงียบเชียบของค่ำคืนที่คืบคลานเข้ามาแทนที่ ทว่าในหัวสมองของภีมกลับไม่ก้าวผ่านค่ำคืนนี้ไปง่ายๆ เลย หลังจากแยกตัวออกมาจากหอศิลป์ เขากลับมาที่รถหรูคันเดิมที่ป๋อนั่งรออยู่ ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบงันที่แสนอึดอัดก็เข้าปกคลุม
​ป๋อนั่งนิ่ง ดวงตาคมดุบัดนี้ยังคงแดงก่ำและทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย มือหนาที่เคยจับปืนคุมคนงานนับร้อยกลับสั่นเทาเพียงเพราะข้อความตอบกลับสั้นๆ ของเด็กหนุ่ม
​"มึงเห็นสายตาน้องไหมป๋อ..." ภีมเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเขาจริงจังและเต็มไปด้วยความอัดอั้น
" ทำไม จะไม่เห็น "
"ตอนที่จ้านเห็นกู น้องไม่ได้มองกูเลยด้วยซ้ำ สายตาของจ้านกวาดหาแค่มึง... น้องตามหามึงจนลนลานไปหมด"
​ป๋อสูดหายใจเข้าลึก ก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือ
"กูรู้... กูเห็น แต่กูเข้าไปหาน้องไม่ได้ กูทำร้ายน้องมามากพอแล้วภีม ให้กูเป็นแค่คนแปลกหน้าในเงาแบบนี้แหละ ดีที่สุดสำหรับจ้านแล้ว"
​"ดีที่สุดบ้าอะไรของมึง!" ภีมตบพวงมาลัยรถฉาดใหญ่ด้วยความเหลืออด
"........"
"ต่างคนต่างโหยหากันขนาดนี้ คนหนึ่งก็ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดจนแทบกระอักเลือd อีกคนก็อยู่กับความรู้สึกผิดและความอ้างว้าง มึงจะปล่อยให้ความโกรธในอดีตมันแช่แข็งชีวิตมึงสองคนไปจนตาeหรือไงวะ"
​ภีมมองกระจกหลัง เห็นเพื่อนรักเงียบไปราวกับคนไร้หัวใจ แต่หยาดน้ำตาที่ไหลซึมผ่านร่องนิ้วมือของนายหัวหนุ่มกลับปฏิเสธทุกอย่าง ภีมถอนหายใจยาว ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัว
... ในเมื่อพวกมันปากแข็งและขลาดกลัวกันทั้งคู่ เขานี่แหละจะเป็นคนทำลายรอยพรางนี้เอง.....

​เช้าวันต่อมา อากาศในลอนดอนยังคงสลัวและมีหมอกบางๆ ปกคลุม จ้านนั่งมองแก้วโกโก้อุ่นๆ ในร้านคาเฟ่เล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัย ในหัวยังคงหมุนวนอยู่กับเรื่องเมื่อคืน ทั้งเรื่องพี่ภีม และข้อความปลอบประโลมจาก 'คุณคนแปลกหน้า' ที่ทำให้หัวใจของเขาอุ่นวาบจนถึงตอนนี้
​ตรู๊ด... ตรู๊ด...
​โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะสั่นเตือน หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้จ้านต้องรีบกดรับ เพราะเบอร์โทรนี้ ผู้จัดนิทัศน์การ ภาพวาด ได้มอบให้เขามาเพราะเป็นเบอร์โทรของผู้ที่ประมูล รูปภาพในราคาสูง นั่นก็คือ [ ภีม ภีมทกิจจิรันต์ ] จ้านไม่ได้ปล่อยให้สายรอนานเขารีบกดเลื่อนรับสายในทันที
​"สวัสดีครับพี่ภีม"
​( ขอบคุณที่รับสายน่ะจ้าน... พอดีพี่มีเรื่องรบกวนหน่อยน่ะ คือภาพวาด 'ยอดดอยอาบแสงตะวัน' ที่พี่ประมูลมาเมื่อคืน พอดีทางแกลเลอรีเขาแพ็คใส่กล่องเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่พี่ดันติดประชุมด่วนกับบอร์ดบริหารที่โรงแรมในย่านเมย์แฟร์ทั้งวันเลย ไม่สะดวกปลีกตัวออกไปรับเอง" ) ปลายสายรัวคำพูดมาตามสคริปต์ที่เตรียมไว้ซะดิบดี
​"อ๋อ... งั้นให้จ้านไปรับจากแกลเลอรีให้ไหมครับ แล้วพี่ภีมจะให้จ้านฝากไว้ที่ไหน"
​( "ส่งให้ถึงมือพี่ที่โรงแรมเลยได้ไหมจ้าน? พอดีพรุ่งนี้เช้าพี่ต้องบินกลับไทยด่วนเลย อยากได้ภาพเก็บใส่กระเป๋าเดินทางไว้ก่อน... รบกวนจ้านหน่อยนะ ถือว่าพี่เลี้ยงกาแฟตอบแทนสิบล้อเลย" )
​จ้านลังเลไปครู่หนึ่ง ใจหนึ่งก็แอบหวั่นวิตกกับความรู้สึกแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้ แต่อีกใจหนึ่ง พี่ภีมก็คือผู้มีพระคุณที่ช่วยอุดหนุนภาพวาดเพื่อการกุศลของเขา
"ได้ครับพี่ภีม... เดี๋ยวช่วงบ่ายจ้านจัดการเอาไปส่งให้ถึงที่เลยครับ"
​( "ขอบใจมากนะจ้าน... อ้อ พี่พักอยู่ที่ห้องพูลสวีท ชั้นบนสุดของโรงแรมนะ เดี๋ยวพี่จะแจ้งเคาน์เตอร์ด้านล่างไว้ให้ เขาจะได้กดลิฟต์ให้เราขึ้นมาได้เลย เจอกันนะ" )
" ครับพี่ภีม "

​หลังจากวางสายไป จ้านลอบถอนหายใจยาว ร่างโปร่งลุกขึ้น และกลับไปยังบ้านพักของตนเอง อาบน้ำ แต่งตัวด้วยเสื้อโค้ทตัวหนาสีครีมเพื่อเตรียมตัวไปรับภาพวาด โดยที่เขาไม่มีวันรู้เลยว่า ปลายสายที่เพิ่งวางไปนั้น... กำลังหันไปสบตากับชายหนุ่มอีกคนที่ยืนกำมือแน่นจนสั่นอยู่ข้างเตียง
​"กูจัดฉากให้น้องเอาภาพมาส่งให้มึงที่ห้องนี้... คราวนี้อยู่ที่มึงแล้วนะป๋อ" ภีมโยนโทรศัพท์ลงบนเตียง พลางมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาเฉียบขาด
"กูจะออกไปข้างนอก เปิดโอกาสให้มึงได้เคลียร์ใจ ถ้ามึงยังขลาดกลัวแล้วปล่อยให้น้องเดินหันหลังกลับไปอีก... มึงก็เตรียมตัวเสียจ้านไปให้ไอ้รุ่นพี่ภาคย์นั่นจริงๆ ได้เลย!"
​คำขู่ของภีมเหมือนลิ่มที่ตอกย้ำลงกลางใจ ป๋อยืนนิ่งอยู่กลางห้องสวีทหรู แสงแดดรำไรจากหน้าต่างบานยักษ์ส่องกระทบใบหน้าเคร่งขรึม หัวใจของนายหัวหนุ่มเต้นแรงจนแทบทะลุอก ความกลัวที่จะถูกเกลียดชังปะทะกับความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปีๆๆ
​เขาเดินไปหยิบถุงเมล็ดกาแฟไทยถุงเดิมที่เขาคั่วเองกับมือขึ้นมาถือไว้... กลิ่นอายความทรงจำที่เมืองไทยอบอวลไปทั่วห้อง
​เวลาผ่านไปราวกับเชื่องช้า จนกระทั่งเสียงสัญญาณกริ่งหน้าประตูห้องดังขึ้นเบาๆ

​ออด...อ๊อด
​หัวใจของป๋อกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ค่อยๆ ก้าวขาที่หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยโซ่ตรวuตรงไปยังประตูบานใหญ่ มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดประตูก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดในชีวิต
​แกร๊ก...!!
​บานประตูหรูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างโปร่งในเสื้อโค้ทสีครีมที่กำลังโอบกอดกรอบรูปขนาดใหญ่เอาไว้แนบถอด จ้านก้มหน้ามองพื้นเล็กน้อยเพื่อระวังไม่ให้ภาพกระแทกขอบประตู ก่อนจะเอ่ยเสียงใสโดยที่ยังไม่ทันเงยหน้าขึ้นมอง
​"พี่ภีมครับ... จ้านเอาภาพวาดมาส่งแล้วครั..."
​คำพูดทั้งหมดของจ้านถูกกลืนหายไปในลำคอทันทีที่เงยหน้าขึ้น สายตาเรียวสวยสบเข้ากับนัยน์ตาคมดุคู่คุ้นเคยที่บัดนี้เต็มไปด้วยกระแสความสั่นไหว โหยหา และรื้นไปด้วยน้ำตาใส
... ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ภีม แต่เป็นคนที่เขาพยายามวิ่งหนีมาครึ่งค่อนโลก
​"ป่ะ... นายหัวปะ....ป๋อ...!"
​กล่องภาพวาดในมือของจ้านแทบจะหลุดร่วงลงพื้น ร่างเล็กก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจสุดขีด ใบหน้าหวานซีดเผือดลงทันตา สมองขาวโพลนไปหมด ความรู้สึกมากมายทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งหวั่นไหว ตีรวนขึ้นมาในอกจนจ้านหายใจติดขัด
​"จ้าน..." เสียงทุ้มที่เคยทรงอำนาจ บัดนี้กลับสั่นเครือและแหบพร่า ป๋อก้าวตามออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวด้วยท่าทางเว้าวอน สายตาจับจ้องไปที่คนตรงหน้าดั่งคนใกล้จมน้ำที่เจอที่ยึดเหนี่ยว "พี่... พี่ขอโทษ..."
​รอยพรางที่เคยบดบังความรู้สึกของคนทั้งคู่ บัดนี้ได้ถูกเปิดออกอย่างหมดเปลือก เหลือเพียงความจริงที่ต้องเผชิญหน้ากัน... ท่ามกลางลมหนาวที่พัดผ่านระเบียงหรูเข้ามาในห้องพัก
​😭😭😭😭😭😭😭😭😭
📕นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคนภายในชื่อในตัวละครของนิยามเรื่องนี้ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับสถานที่ใดๆ ผู้แต่งเพียงต้องการสร้างสรรค์ผลงานขึ้นมาตามรูปแบบจินตนาการของตนเอง โปรดเข้าใจและอ่านอย่างมีความสุข
#นิยายรักป๋อจ้าน
#มดเคียงฝัน
#𝙒𝙖𝙣𝙜𝙔𝙞𝘽𝙤
#𝙓𝙞𝙖𝙤𝙕𝙝𝙖𝙣
#𝘽𝙅𝙔𝙓𝙎𝙕𝘿

พรุ่งนี้ค่อยลด....แค่น้ำหนักเอง ลดพรุ่งนี้ก็ไม่สายดอกเด้อ..😆

เงาใครอ่ะ.... แอปเปิ้ล🍎
❗Rockit แบรนด์แอมบาสเดอร์ระดับโลกของ Rockit จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 พฤษภาคม 2026.....
เงาใครเอ่ยยยยย หล่อจัง..

🔴สีแดง...หล่อสวย มีเสน่ห์จึ้งมาก....
#เซียวจ้าน