Fundacja ART #sztukażycia

Nie wszystkie zwycięstwa wyglądają jak zwycięstwa.
Nie ma braw i gratulacji. Nikt nie wręcza medali za dzień, w którym udało się nie wrócić do miejsca, które raniło.

A przecież właśnie takie dni zmieniają życie.
⭕Czasem zwycięstwem jest odebranie telefonu, który przez wiele miesięcy wydawał się zbyt trudny do wykonania.
⭕Czasem jest nim pierwsza konsultacja, na którą ktoś przychodzi z drżącymi rękami i pytaniem, czy na pewno ma prawo prosić o pomoc.
⭕Czasem jest kolejny poranek, kiedy mimo strachu człowiek postanawia iść dalej.

Pracując z osobami doznającymi przemocy nauczyłam się, że największe zmiany nie zaczynają się od wielkich deklaracji. Zaczynają się od małych kroków, których często nie widzi nikt poza samym zainteresowanym.

☘️Widzę kobiety odzyskujące spokój.
☘️Widzę dzieci, które zaczynają wierzyć, że mogą czuć się bezpiecznie.
☘️Widzę ludzi, którzy każdego dnia budują nowe życie kawałek po kawałku.

W Fundacji A.R.T. jesteśmy obok właśnie wtedy, gdy ten proces się zaczyna.

Jeżeli chcesz pomóc nam towarzyszyć ludziom w najtrudniejszych momentach ich życia, dołącz do Pomagaczy Fundacji A.R.T.
https://fundacjaart.pl/wplac/

𝐍𝐨𝐰𝐞 ż𝐲𝐜𝐢𝐞 𝐛𝐚𝐫𝐝𝐳𝐨 𝐜𝐳ę𝐬𝐭𝐨 𝐳𝐚𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐬𝐢ę 𝐨𝐝 𝐣𝐞𝐝𝐧𝐞𝐠𝐨 𝐭𝐞𝐥𝐞𝐟𝐨𝐧𝐮 𝐢 𝐝𝐫𝐮𝐠𝐢𝐞𝐠𝐨 𝐜𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤𝐚, 𝐤𝐭ó𝐫𝐲 𝐠𝐨 𝐨𝐝𝐛𝐢𝐞𝐫𝐳𝐞.

▪ pomoc ▪moc ▪nie jesteś sama

Co za dzień ❤️🧡💛
Piękna współpraca sąsiedzka Klub Seniorów - "Silver Stars" CAM Nasza Dom Kultury Praga Robert Lipka
Tak właśnie każdego dnia budujemy dobro ❤️🧡💛💚💙💜

– Zrezygnowałam z terapii.

Powiedziała to spokojnie. Tak spokojnie, że przez chwilę można było pomyśleć, że to zwykła decyzja.

Nie była.

Przez kilka miesięcy pracowała nad tym, żeby odzyskać poczucie bezpieczeństwa. Uczyła się rozpoznawać emocje, którym przez lata nie ufała. Powoli przestawała wierzyć w słowa, które słyszała przez lata o sobie.
👉 Potem przyszły rachunki. 👉Kaucja za mieszkanie. 👉 Opłaty. 👉Koszty życia. 👉Prawnik. 👉Potrzeby dzieci. 👉 Terapia znalazła się na końcu listy.

– Wrócę, jak będzie mnie stać.
Nie wróciła.

Coraz częściej spotykamy osoby, które po odejściu z relacji przemocowej stają przed wyborem, którego nie powinien podejmować żaden człowiek. Zapłacić za pomoc psychologiczną czy za rachunki. Opłacić terapię dziecka czy kupić jedzenie. Zadbać o własne zdrowie psychiczne czy walczyć o bezpieczeństwo rodziny.

𝐁𝐨 𝐰𝐲𝐣ś𝐜𝐢𝐞 𝐳 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐦𝐨𝐜𝐲 𝐧𝐢𝐞 𝐤𝐨ń𝐜𝐳𝐲 𝐡𝐢𝐬𝐭𝐨𝐫𝐢𝐢. 𝐁𝐚𝐫𝐝𝐳𝐨 𝐜𝐳ę𝐬𝐭𝐨 𝐝𝐨𝐩𝐢𝐞𝐫𝐨 𝐣ą 𝐳𝐚𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚.

W Fundacji A.R.T. każdego miesiąca prowadzimy setki godzin konsultacji dla osób, które próbują zbudować swoje życie od nowa. Twoje wsparcie pomaga nam być obok wtedy, gdy ktoś mówi:

„𝙉𝙞𝙚 𝙨𝙩𝙖ć 𝙢𝙣𝙞𝙚 𝙣𝙖 𝙩𝙚𝙧𝙖𝙥𝙞ę, 𝙖𝙡𝙚 𝙣𝙞𝙚 𝙘𝙝𝙘ę 𝙬𝙧𝙖𝙘𝙖ć 𝙙𝙤 𝙢𝙞𝙚𝙟𝙨𝙘𝙖, 𝙯 𝙠𝙩ó𝙧𝙚𝙜𝙤 𝙪𝙘𝙞𝙚𝙠ł𝙖𝙢.”

👉 https://fundacjaart.pl/wplac/
Bo nikt nie powinien rezygnować z pomocy tylko dlatego, że zabrakło mu pieniędzy.

Dzieci, które zaczynają mówić o tym, że dzieje się coś trudnego, bardzo często najpierw sprawdzają reakcję dorosłych.
Pamiętam chłopca, który przez kilkanaście minut opowiadał o szkole, kolegach i grze komputerowej. Dopiero pod koniec rozmowy powiedział mimochodem:

– Nie lubię, jak tata wraca do domu.

I zamilkł.

Nie powiedział, czego się boi. Nie użył słowa przemoc. Nie poprosił o pomoc.
Po prostu czekał. Patrzył, czy ktoś dopyta. Czy ktoś potraktuje jego słowa poważnie. Dzieci bardzo rzadko przychodzą z gotowym komunikatem. Najczęściej zostawiają dorosłym małe ślady i sprawdzają, czy ktoś zechce za nimi pójść. Dlatego ważne jest, żeby być uważnym. Czasem jedno zdanie wypowiedziane przez dziecko waży znacznie więcej, niż może się wydawać na pierwszy rzut oka.
Częściej mówi:
„nie chcę iść do szkoły”,
„boli mnie brzuch”,
„boję się”,
„nikt mnie nie lubi”,
„nie chcę wracać do domu”.
Dlatego rola szkoły jest tak ważna.

Nauczyciel, wychowawca, pedagog lub psycholog szkolny może być pierwszą osobą, która zauważy zmianę i zareaguje w sposób, który nie zamknie dziecka jeszcze bardziej.

Profilaktyka nie polega na jednorazowej pogadance. Polega na budowaniu takiego środowiska, w którym dziecko wie, że może mówić, zanim będzie za późno.
Prowadzimy warsztaty dla dzieci, młodzieży i nauczycieli w całej Polsce.

Twoje wsparcie pozwala nam docierać dalej.
https://fundacjaart.pl/wplac/

To nie jest żart, „głupi pomysł” ani niewinna zabawa.

NASK alarmuje o nowej formie cyberprzemocy. Dzieci i młodzież publikują na portalach sprzedażowych fałszywe ogłoszenia, w których „sprzedają” swoich kolegów i koleżanki. Do ogłoszeń dołączają zdjęcia, obraźliwe opisy, wyzwiska i poniżające komentarze. ‼️‼️‼️

Za każdym takim „ogłoszeniem” stoi dziecko, które następnego dnia idzie do szkoły. Patrzy na kolegów. Czyta komentarze. Zastanawia się, kto to zrobił i "jak zapaść się pod ziemię" 😞
Coraz częściej obserwujemy sytuacje, w których młodzi ludzie przestają dostrzegać granicę między żartem a krzywdą, popularnością a upokorzeniem czy ekranem telefonu a człowiekiem po drugiej stronie.

Według ekspertów Dyżurnet.pl działającego w ramach NASK takie działania są formą cyberprzemocy, której celem jest publiczne ośmieszenie i poniżenie konkretnej osoby. ‼️

Dlatego Rodzicu zamiast pytać dzieci tylko o oceny zainteresuj sie zyciem dziecka w sieci, warto czasem zapytać: „Co dziś wydarzyło się w internecie?”.....

Przemoc karmi się milczeniem. Tak było zawsze. Zmieniają się tylko narzędzia.

Źródło: ⬇️ https://www.nask.pl/aktualnosci/sprzedam-kolege-czyli-nowa-forma-cyberprzemocy?fbclid=IwdGRjcASVzupjbGNrBJXO52V4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkDDM1MDY4NTUzMTcyOAABHsdTaI0RLQgUujGh71UrIFYHD5Xk1ue37h-oVe6k1YuOylkCDOWsJsQ2SYP3_aem_y7QK7JASWRRYS34JPXC3TQ

Vinted

Przyszedł, bo martwił się o swoje dziecko. Nie o oceny czy zachowanie. Martwił się, bo od jakiegoś czasu przestało się śmiać. Podczas rozmowy kilka razy powtarzał:

🔺„Może przesadzam.”
🔺„Może taki wiek.”
🔺„Może samo przejdzie.”

Nie szukał gotowej odpowiedzi tylko pomocy. Początkiem była rozmowa, w której nazwał to, co od dawna budziło niepokój. Takich historii było więcej. Ludzi, którzy znaleźli się w miejscu, w którym nie chcieli już dłużej radzić sobie sami.

Dzięki wsparciu 𝐂𝐃 𝐏𝐑𝐎𝐉𝐄𝐊𝐓 𝐑𝐄𝐃 możemy przeprowadzić 120 godzin bezpłatnych konsultacji psychologicznych, terapeutycznych i pedagogicznych dla osób znajdujących się w kryzysie. 120 godzin to nie statystyka, a rozmowy z rodzicami, którzy wcześniej nie wiedzieli, gdzie szukać pomocy. To osoby doznające przemocy, które po raz pierwszy opowiedziały swoją historię. To dzieci, które otrzymały wsparcie zanim ich problemy urosły do rozmiaru kryzysu.

W świecie biznesu często mówi się o wpływie. Dla nas wpływ wygląda właśnie tak - człowiek wychodzi z gabinetu z poczuciem, że nie musi przechodzić przez swoje trudności samotnie.

Dziękujemy CD PROJEKT RED za zaufanie i odpowiedzialne partnerstwo.

Jeżeli Twoja firma chce inwestować w bezpieczeństwo emocjonalne i społeczne ludzi, zapraszamy do współpracy.

👉 https://fundacjaart.pl/jak-pomoc/firma/

CD PROJEKT RED 🔺pomoc 🔺csr 🔺esg

Przez lata milczała.

Dziś powiedziała pierwsze zdanie.

Kiedy człowiek zaczyna mówić o tym, czego doświadczał przez miesiące albo lata, bardzo rzadko opowiada swoją historię spokojnie i od początku do końca.

Pojawiają się urwane wątki, powroty do tych samych wydarzeń i momenty ciszy. Czasem ktoś zatrzymuje się w połowie zdania, bo sam nie jest pewien, czy ma prawo tak się czuć. Czasem mówi:

„Może przesadzam.”

„Może to nie było aż tak poważne.”

„Może to jednak moja wina.”

Trudno się temu dziwić. Przez długi czas wiele osób słyszało, że ich emocje są nieważne, że powinny sobie poradzić albo że problem wcale nie istnieje.

To nie jest historia, którą człowiek opowiadał już dziesiątki razy. Bardzo często jest to historia, która po raz pierwszy zostaje wypowiedziana na głos.

W Fundacji A.R.T. wiemy, że pierwsza rozmowa nie musi być poukładana. Nie musi prowadzić do natychmiastowych decyzji ani kończyć się gotowym planem działania.

𝐂𝐳𝐚𝐬𝐞𝐦 𝐧𝐚𝐣𝐰𝐚ż𝐧𝐢𝐞𝐣𝐬𝐳𝐞 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐭𝐨, ż𝐞 𝐤𝐭𝐨ś 𝐩𝐨 𝐫𝐚𝐳 𝐩𝐢𝐞𝐫𝐰𝐬𝐳𝐲 𝐦𝐨ż𝐞 𝐩𝐨𝐰𝐢𝐞𝐝𝐳𝐢𝐞ć, 𝐜𝐨 𝐩𝐫𝐳𝐞ż𝐲𝐰𝐚, 𝐢 𝐧𝐢𝐞 𝐮𝐬ł𝐲𝐬𝐳𝐲, ż𝐞 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐬𝐚𝐝𝐳𝐚, 𝐰𝐲𝐦𝐲ś𝐥𝐚 𝐚𝐥𝐛𝐨 𝐩𝐨𝐰𝐢𝐧𝐢𝐞𝐧 𝐬𝐳𝐲𝐛𝐜𝐢𝐞𝐣 𝐬𝐢ę 𝐩𝐨𝐳𝐛𝐢𝐞𝐫𝐚ć.

𝐏𝐨𝐦𝐨𝐜 𝐳𝐚𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐬𝐢ę 𝐰𝐭𝐞𝐝𝐲, 𝐠𝐝𝐲 𝐜𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤 𝐩𝐫𝐳𝐞𝐬𝐭𝐚𝐣𝐞 𝐛𝐲ć 𝐬𝐚𝐦 𝐳𝐞 𝐬𝐰𝐨𝐢𝐦 𝐥ę𝐤𝐢𝐞𝐦, 𝐰𝐬𝐭𝐲𝐝𝐞𝐦 𝐢 𝐧𝐢𝐞𝐩𝐞𝐰𝐧𝐨ś𝐜𝐢ą. 𝐙𝐚𝐜𝐳𝐲𝐧𝐚 𝐬𝐢ę 𝐨𝐝 𝐫𝐨𝐳𝐦𝐨𝐰𝐲, 𝐩𝐨𝐝𝐜𝐳𝐚𝐬 𝐤𝐭ó𝐫𝐞𝐣 𝐧𝐢𝐞 𝐭𝐫𝐳𝐞𝐛𝐚 𝐧𝐢𝐜𝐳𝐞𝐠𝐨 𝐮𝐝𝐨𝐰𝐚𝐝𝐧𝐢𝐚ć 𝐢 𝐦𝐨ż𝐧𝐚 𝐛𝐲ć 𝐝𝐨𝐤ł𝐚𝐝𝐧𝐢𝐞 𝐰 𝐭𝐲𝐦 𝐦𝐢𝐞𝐣𝐬𝐜𝐮, 𝐰 𝐤𝐭ó𝐫𝐲𝐦 𝐣𝐞𝐬𝐭 𝐬𝐢ę 𝐝𝐳𝐢𝐬𝐢𝐚𝐣.

W Fundacji A.R.T. budujemy bezpieczeństwo emocjonalne ludzi na różnych etapach życia.

Czasem ten proces zaczyna się od jednego telefonu.

Czasem od łez.

A czasem od zdania, które przez lata nie mogło przejść przez gardło.

▪️pomoc ▪️przeciw przemocy ▪️moc ▪️nie jesteś sama

Usiadła naprzeciwko i zanim zdążyła powiedzieć, po co przyszła, najpierw przeprosiła za łzy. Pamiętam, że pomyślałam wtedy, jak wiele osób przez lata uczy się przepraszać za własne emocje. Nie za spóźnienie, nie za pomyłkę. Za smutek, bezradność czy zmęczenie. Tylko za łzy.

Rozmawiałyśmy chwilę o codziennych sprawach. O dzieciach, pracy, życiu. Dopiero później powiedziała, że od dawna słyszy, że przesadza, że jest zbyt wrażliwa i że gdyby bardziej się starała, wszystko wyglądałoby inaczej. A potem dodała cicho:
„Ja już naprawdę nie mam siły.”

Nie przyszła po cudowną receptę. Nie oczekiwała, że ktoś rozwiąże za nią wszystkie problemy. Chciała tylko sprawdzić, czy istnieje miejsce, w którym ktoś jej uwierzy. Miejsce, w którym nie usłyszy, że inni mają gorzej, że musi być silniejsza albo że sama jest sobie winna.

Tak zaczyna się wiele historii osób, które trafiają do Fundacji A.R.T.
Od jednego telefonu. Tyle że ten telefon bardzo rzadko wykonuje się od razu. Najpierw są miesiące wątpliwości, tłumaczenia innych i samego siebie. Są kolejne szanse, obietnice i nadzieja, że może tym razem będzie inaczej. Aż przychodzi moment, w którym człowiek wie już jedno: nie chce dłużej żyć tak jak dotychczas. Dopiero wtedy wybiera numer.

Kiedy odbieramy telefon, po drugiej stronie często jest człowiek, który nie wie jeszcze, co zrobi dalej. Wie tylko jedno, że nie chce już dłużej cierpieć sam.
Dlatego potrzebujemy Pomagaczy A.R.T. Ludzi, którzy rozumieją, że pomoc nie zaczyna się od wielkich kampanii. Zaczyna się od tego, że ktoś odbierze telefon, umówi spotkanie, wysłucha i zostanie obok wtedy, gdy życie właśnie się rozsypuje.

Jeżeli możesz, dołącz do Pomagaczy A.R.T. i wspieraj nasze działania kwotą 20, 50 lub 75 zł miesięcznie.
👉 https://fundacjaart.pl/wplac/

Bo kiedy człowiek po raz pierwszy odważa się powiedzieć: „Nie dam już rady”, po drugiej stronie powinien usłyszeć człowieka, a nie sygnał zajętej linii.

7 lat. Tyle miał chłopiec, który podczas warsztatów spojrzał na mnie i powiedział: „Ja regularnie chodzę wkur!@ #$.” Po chwili dodał: „W domu nie ma spokoju.”

Dzieci bardzo rzadko przychodzą i mówią: „Potrzebuję pomocy.” One pokazują to inaczej: krzykiem, wycofaniem, agresją czy milczeniem. Czasem pojawia się zadanie, które sprawia, że na chwilę zapada cisza w całej sali.

Coraz częściej słyszymy, że szkoła powinna sobie z tym poradzić. Tylko jak nauczyć dziecko spokoju, jeśli ono nigdy go nie doświadcza? Jak nauczyć szacunku, jeśli na co dzień widzi coś zupełnie innego? Właśnie dlatego prowadzimy program 𝐏𝐨𝐜𝐢ą𝐠 𝐝𝐨 𝐏𝐫𝐨𝐟𝐢𝐥𝐚𝐤𝐭𝐲𝐤𝐢. Nie po to, żeby odhaczyć kolejne warsztaty. Po to, żeby dzieci miały choć jedno miejsce, w którym ktoś usłyszy, co próbują powiedzieć swoim zachowaniem.

Bo przemoc bardzo rzadko zaczyna się od pięści. Znacznie częściej zaczyna się od bólu, którego nikt wcześniej nie zauważył.

Dołącz do Pomagaczy A.R.T. i pomóż nam docierać do kolejnych dzieci.
20 zł, 50 zł lub 75 zł miesięcznie pomaga nam prowadzić działania profilaktyczne tam, gdzie są naprawdę potrzebne 👉 https://fundacjaart.pl/wplac/