SOMA Centrum Psychoterapii ISTDP

Czasem najważniejsze rzeczy dzieją się w obecności innych.
O psychoterapii grupowej opowiadają dziś Katarzyna Troć i Paulina Zgorzelska Gozdzik "osobiście" 💚 Posłuchaj.

Nie. To znaczy, że Twoje cierpienie zasługuje na pomoc z więcej niż jednej strony.
Konsultacja psychiatryczna to nie wyrok. To specjalistyczna pomoc medyczna. Tak jak wizyta u ortopedy, gdy boli kolano.

🌱 Czasem potrzebujemy przypomnienia, że dbanie o zdrowie psychiczne jest tak samo naturalne jak dbanie o zdrowie fizyczne.

W terapii indywidualnej opowiadamy terapeucie o tym, jak się czujemy w kontaktach z ludźmi. W terapii grupowej te kontakty dzieją się na żywo. Grupa staje się bezpiecznym laboratorium, w którym możesz sprawdzić:
• Jak inni mnie odbierają, gdy milczę?
• Co czuję w ciele, gdy ktoś wyraża złość lub smutek?
• Jaką rolę nieświadomie przyjmuję w każdej nowej grupie?

To, co w życiu codziennym bywa źródłem napięcia, w kręgu terapeutycznym staje się materiałem do pracy. Podczas sesji możesz doświadczyć procesu, który jest swego rodzaju „lustrem” Twojego funkcjonowania społecznego. Dzięki reakcjom innych osób masz okazję zobaczyć, jak Twoje zachowania wpływają na otoczenie.

Uczestnictwo w grupie pozwala na bezpieczne rozpoznawanie własnych uczuć, potrzeb i myśli oraz naukę wrażliwości na sygnały płynące z ciała.

Dzięki obecności Katarzyna Troć oraz Paulina Zgorzelska Gozdzik, proces ten przebiega w bezpiecznej atmosferze, która pozwala na odważne eksperymentowanie z nowymi sposobami bycia z ludźmi.

🌱Dziś chcemy zaprosić Cię do refleksji: jak czujesz się w relacjach, w których nie ma bezpiecznych ścian gabinetu?

W dbamy o to, aby możliwość swobodnego mówienia o swoich emocjach, trudnościach i potrzebach nie była ograniczona barierą językową. Rozumiemy, że dla wielu osób mieszkających w Polsce - obcokrajowców oraz specjalistów pracujących w międzynarodowym środowisku - język angielski jest najbardziej naturalnym sposobem komunikacji.

Dlatego w naszym zespole oferujemy psychoterapię i wsparcie psychologiczne również w języku angielskim. Łączymy wiedzę kliniczną z doświadczeniem pracy w środowisku międzynarodowym, dbając o to, aby proces terapeutyczny był bezpieczny, wspierający i dostosowany do indywidualnych potrzeb każdej osoby - niezależnie od języka, którym się posługuje.

Jeśli szukasz wsparcia dla siebie lub bliskiej osoby w języku angielskim - zapraszamy do kontaktu.

🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽🇦🇽
We believe that everyone deserves a safe space to feel heard and truly understood. Our team provides professional psychological support and psychotherapy in English for international residents and professionals living in Poland.

We are here to support you on your journey toward emotional well-being and personal growth - with care, trust, attunement, and clinical expertise.

🌿„Potrzebujemy rozumieć naszych pacjentów z miłością, troską, precyzją i naukową uczciwością.” Josette ten Have-de Labije

Superwizja w to szczególny rodzaj spotkania. To moment zatrzymania, przyjrzenia się temu, co subtelne, ukryte i często niewypowiedziane. Uczy odwagi w byciu blisko drugiego człowieka, ale też pokory wobec procesu terapii.

Tak jak w podróży uczymy się nowych miejsc, kultur i dróg, tak w pracy terapeutycznej uczymy się coraz pełniej rozumieć ludzkie emocje, mechanizmy obronne i cierpienie. Każde spotkanie, każda superwizja, każdy pacjent stają się częścią tej samej drogi- drogi ku większej uważności, autentyczności i głębszemu kontaktowi.

Ściskamy gorąco z Singapuru, gdzie na lotnisku znajduje się wodospad 😉 Kinga Mann, Katarzyna Troć

💚 ISTDP Szkolenia PL Brodowska i Komorowska, Elżbieta Brodowska, Komorowska-Pietrzykowska

📝 Zapiski z drogi: Borneo, Jawa i sto lat tradycji superwizji Katarzyna Troć, Kinga Mann-Przybylska

🌿 Po Singapurze przyszedł czas na Indonezję.
Najpierw Borneo. Potem Jawa.

Każde z tych miejsc zostawia po sobie coś więcej niż wspomnienia.
Każde w pewnym sensie opowiada też historię o człowieku.

Borneo trudno opisać komuś, kto nigdy tam nie był. To jedna z najstarszych dżungli świata. Gęsta, wilgotna, momentami niemal nieruchoma. Człowiek bardzo szybko orientuje się tam, że natura nie działa pod presją. Niczego nie przyspiesza. Wszystko dojrzewa we własnym tempie.

Psychoterapia często wygląda podobnie.
Pacjenci przychodzą czasem z ogromnym pragnieniem szybkiej zmiany, ulgi albo znalezienia odpowiedzi, które natychmiast uporządkują ich świat. Tymczasem to, co naprawdę ważne, zwykle potrzebuje czasu, bezpieczeństwa i relacji, w której można powoli odsłaniać to, co przez lata pozostawało głęboko schowane.

Jawa z kolei przypomina, jak wiele może dziać się pod powierzchnią.
To wyspa wulkanów, intensywności i kontrastów. Miejsce, które bardzo mocno pokazuje, że coś może wydawać się spokojne tylko do momentu, aż spojrzy się głębiej.

W psychoterapii bywa podobnie.
Czasem ktoś przez lata funkcjonuje „normalnie”, pracuje, uśmiecha się, realizuje codzienne obowiązki, a jednocześnie wewnątrz nosi napięcie, lęk, smutek czy złość, na które wcześniej nigdy nie było przestrzeni.
Po całym dniu superwizji i pracy łatwo zauważyć, jak różnie ludzie z różnych części świata rozumieją emocje, bliskość czy cierpienie. A jednocześnie jak bardzo podobne bywają historie, które nosimy w sobie.
Podczas kolejnych dni Kinga i Kasia pracują pod okiem Josette ten Have-de Labije oraz Keesa Cornelissena, przyglądając się swojej pracy terapeutycznej w procesie superwizji.

Superwizja od ponad stu lat pozostaje jednym z fundamentów odpowiedzialnej psychoterapii. Już Sigmund Freud organizował spotkania, podczas których terapeuci wspólnie analizowali swoją pracę z pacjentami. Później Max Eitingon uczynił superwizję obowiązkowym elementem szkolenia psychoterapeutów.

Superwizja jest czymś znacznie więcej niż nauką metod czy technik.
To moment zatrzymania. Możliwość spojrzenia na proces terapeutyczny z szerszej perspektywy. Przestrzeń, w której terapeuta może konfrontować własne rozumienie, emocje i sposób bycia w relacji z pacjentem.
Pacjent najczęściej nigdy nie zobaczy samej superwizji.

Może jednak odczuć jej obecność. W większej uważności terapeuty. W jego spokojniejszym słuchaniu. W pytaniu zadanym dokładnie w odpowiednim momencie. W poczuciu, że po drugiej stronie siedzi ktoś, kto naprawdę próbuje zrozumieć.

I może właśnie takie doświadczenia najmocniej przypominają, że dobry terapeuta nie przestaje się uczyć. Nie dlatego, że wie za mało. Raczej dlatego, że w tej pracy łatwo przestać "widzieć naprawdę". A superwizja pomaga do tego widzenia wracać.

Zdjęcia: Elżbieta Brodowska 💚oraz archiwum własne.

🌱 Poprzednią część relacji znajdziesz w komentarzu.

Wstyd prowadzi nas często do wycofania z relacji, interakcji. Wtedy możemy mówić wolniej, ciszej tak jakby znikać psychicznie w relacji. Chcemy „zapaść się pod ziemię”. Często działa jakby „za kulisami”, mało kto jest w stanie o nim powiedzieć wprost.

Możemy częściej usłyszeć:
- „to było niezręczne”,
- „poczułam się głupio”,
-„coś mnie zabolało".