Project Cold War

Zdjęcie zostało wykonane w Uljanowsku w 1984 roku podczas szkolenia oficerów państw UW z obsługi systemu łączności troposferycznej R-417S na którym w 99% była oparta sieć BARS. W tle można zobaczyć maszty antenowe systemu łączności troposferycznej R-417M. Na zdjęciu nie zabrakło również oficerów z polskiej armii.

Kryptonim «Аккорд»

Obiekt znajdował się na północno-zachodnich obrzeżach Sarzhenka wieś położona w rejonie wsiewołżskim w obwodzie leningradzkim.
Na terenie gdzie było ZSD znajdowała się z jednostka wsparcia (gdzie mieszkali żołnierze), główny schron oraz rozrzucone wokół ziemianki.
Największym zainteresowaniem cieszy się oczywiście główny, dwupiętrowy schron chroniony hermetycznymi drzwiami. Stanowisko dowodzenia zostało zbudowane w schronach typu Granit i połączone ze sobą tunelami oraz zostały też zbudowane dodatkowe pomieszczeniami typu USB.
W schronach typu Granit zostały umieszczone główne pomieszczenia zarówno na parterze jak i na piętrze. Natomiast w pomieszczeniach typu USB znajdowały się agregaty i systemy filtro wentylacji. Obiekt pełnił dwie funkcje, pierwszy schron Granit to ZSD a drugi to tajny węzeł łączności wojskowej.

Dwa myśliwce F-4B Phantom II Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych z eskadry myśliwskiej VF-114 Aardvarks eskortują radziecki bombowiec Tupolew Tu-16 „Badger” przelatujący nad lotniskowcem USS Kitty Hawk (CVA-63) w styczniu 1963 r..
zdjęcie: domena publiczna

Czołgi T-55 podczas przeprawy przez rzekę po moście pontonowym PP-64 Wstęga.
źródło zdjęć: https://477768.livejournal.com/6929980.html

Jednostki 363. skrzydła myślistwa taktycznego amerykańskich sił powietrznych, uzbrojone w wielozadaniowe myśliwce F-16, podczas udziału w ćwiczeniach Cornet Gauntlet '83, które odbyły się w sierpniu 1983 roku w bazie sił powietrznych Rigge w Norwegii.
źródło zdjęć: Archiwum Narodowe USA

Start pocisku MGM-31 Pershing- amerykański taktyczny pocisk balistyczny krótkiego zasięgu (SRBM), uzbrojony w głowicę jądrową W50 o mocy 400 kiloton. Pocisk ten skonstruowany został w celu zastąpienia w Europie pocisku SSM-A-14 Redstone. Wkrótce po rozmieszczeniu tego pocisku w 1964 roku w Europie, przystąpiono do prac nad jego ulepszoną wersją Pershing IA, której dyslokację w Europie rozpoczęto w roku 1969.

Pociski Pershing I i IA były taktycznymi pociskami balistycznymi przeznaczonymi do zapewnienia wsparcia w Europie, w trakcie trwającej wówczas zimnej wojny.

Schron zarządzania Administracją Okręgu Bezpieczeństwa Państwowego Poczdam.

Stasi posiadało na terenie DDR wiele schronów które były w 90% podobne do siebie, jedynie różniły się śluzami na wejściu oraz dodatkowym wejściem przez tunel z pobliskiego budynku.
Obiekt został wybudowany w latach 70 i był to typ schronu 1/15/V2b którego powierzchnia wynosiła 750 m2 (37 x 35 m). Obiekty tego typu posiadały standardowe wyposażenie, czyli system filtrowentylacji, agregaty, wejścia były ukryte w tzw domkach kamuflażowych.

Zdjęcia przedstawiają eksperymentalny koncept „żołnierza przyszłości” US Army z 1959 roku.

Ma pełny zestaw – gogle na podczerwień, radio wbudowane w hełm, aby mógł komunikować się, skafander kamuflażowy, kamizelka kuloodporna, maska i rękawice do ochrony przed wybuchem nuklearnym i lekki plastikowy hełm z wbudowanym radiem. Na jego plecach miał znajdować się plecak odrzutowy a we wczesnej fazie były próby z pasem do przeskakiwania w powietrzu przez okopy, kratery i inne przeszkody.

Zapasowe Stanowisko Okręgu Wojskowego Północnego Kaukazu.

W latach 50. ZSRR zaczął przygotowywać się do wojny nuklearnej. Opracowano program ochrony głównych obiektów przemysłowych i baz wojskowych kraju. W pobliżu dużych miast europejskiej części Rosji i Dalekiego Wschodu budowano podziemne, zagłębione stanowiska dowodzenia. Było to pierwsze w ZSRR podziemne ZSD okręgu wojskowego. Budowę nadzorował Instytut Inżynierii Wojskowej im. Nakhabino. Prace prowadzono w nocy, plac budowy przykryto siatką maskującą, a na przeciwległym wzgórzu stacjonowała artyleria przeciwlotnicza. Na wszelki wypadek.
Pierwszy etap budowy schronu powstał w 10 lat. Jednak pod koniec lat sześćdziesiątych nie było tu jeszcze komfortowych pomieszczeń – jedynie lochy nieumeblowane, ale odbywały się tam ćwiczenia. Nie było też ostatecznego projektu obiektów podziemnych. Ściany pokryte drewnem, parkiety, drogie meble i bogato wyposażone biura pojawiły się później – pod koniec lat siedemdziesiątych.
powierzchnia całkowita wynosi około trzech tysięcy metrów kwadratowych. ZSD mógł pomieścić maksymalnie 500 osób i nie działał dłużej niż kilka miesięcy.
Działała kanalizacja, agregatya i specjalne filtry oczyszczające wodę źródlaną. W pięciometrowej hali zainstalowano jeden z pierwszych komputerów w obwodzie rostowskim - ogromny kolos lampowy.
Ciekawe, że konstrukcja nie była specjalnie ogrzewana. Wszystkie pomieszczenia zostały połączone zapętloną rurką cieplną. - Sami ludzie i sprzęt operacyjny musieli ogrzewać loch. Temperatura utrzymywała się tutaj stale na poziomie 19 stopni.
Jesienią 1993 roku wojsko opuściło obiekt.