Project Cold War

Cz.2 System "Wozduch-1M".

System zautomatyzowanego dowodzenia „Wozduch-1p” dostosowany był do trójszczeblowej struktury wojsk radiotechnicznych, która została przyjęta w siłach
zbrojnych państw członków Układu Warszawskiego.
System Wozduch- 1M składa się z: sprzętu do nadzoru sytuacji powietrznej, akwizycji i transmisji danych (APD); Sprzęt nawigacyjny Kaskad; łącze sterujące Lazur, składające się z części naziemnej i pokładowej; sprzęt komunikacji wewnętrznej i zewnętrznej. Sprzęt ASPD jest potrzebny do monitorowania sytuacji powietrznej w określonej strefie radarowej, do pobierania półautomatycznych danych ze wskaźników oraz automatycznego kodowania współrzędnych celów w wymaganym układzie współrzędnych.

Obiekt WP-01M
Aparatura automatyzacji stanowiska dowodzenia kompanii radiotechnicznej przeznaczona była do automatyzacji procesów opracowywania i przekazywania
informacji radiolokacyjnej do nadrzędnych stanowisk dowodzenia. Do obiektu można było podłączyć pierwotne źródła informacji radiolokacyjnej, stacje radiolokacyjne produkcji radzieckiej jak i stacje radiolokacyjne naszej krajowej produkcji.
W systemie zautomatyzowanego dowodzenia obiekt WP-01M współpracował z batalionowym obiektem zautomatyzowanego dowodzenia WP-02M lub polskimi
obiektami RPT-21 (RPT-20), a także z obiektem dowodzenia pułku lotnictwa myśliwskiego – WP-04M oraz obiektem połączonego stanowiska batalionu radiotechnicznego (PłSD) PORI, opracowującym i przekazującym informację o sytuacji powietrznej do obiektu WEKTOR stanowiska dowodzenia brygady artylerii (brygady rakietowej).
Obiekt WP-01M były wyposażone w trzy zautomatyzowane stanowiska pracy.

1. Stanowisko operatora określania wysokości umożliwiające określanie i zdejmowanie wysokości prowadzonych celów oraz określanie i zdejmowanie wysokości obiektów zakłócających według namiarów.
2. Stanowisko analizy sytuacji powietrznej starszego operatora umożliwiające półautomatyczne wskazywanie celu operatorom prowadzenia celów według współrzędnych x, y i określania wysokości, wprowadzanie charakterystyk celów, określanie przynależności celów oraz przyjmowanie i przekazywanie komend.
3. Stanowisko operatora zdejmowania współrzędnych x,y przeznaczone do prowadzenia celów według współrzędnych x, y, zdejmowania namiarów źródeł zakłóceń radiolokacyjnych i określania przynależności.

Aparatura WP-15M a przeznaczona do półautomatycznego określania współrzędnych źródeł ciągłych zakłóceń aktywnych. Obiekt mógł współpracować z dowolnym stanowiskiem dowodzenia, z którym były sprzężone co najmniej trzy posterunki radiolokacyjne. Aparatura obiektu WP-15M obliczała współrzędne metodą triangulacji i przekazywała je do współpracującego z nią stanowiska dowodzenia. Informacją wejściową były dane przesyłane z posterunków radiolokacyjnych pracujących (w systemie „Wozduch”) ze znacznikiem „peleng”.
Aparatura obliczała składowe prędkości i wysokości lotu nosicieli zakłóceń na podstawie otrzymanych namiarów oraz zobrazował na wskaźnikach obiektu formularz z charakterystyką nosiciela i przekazywała opracowaną
informację poprzez stanowisko dowodzenia, z którym jest sprzęgnięta.
Obiekt WP-15M był sprzęgany bezpośrednio z obiektem WP-04M (aparaturą stanowiska dowodzenia pułku (dywizji) lotnictwa myśliwskiego) lub WS-11M (aparaturą stanowiska dowodzenia związku taktycznego WOPK –brygady radiotechnicznej).
Obiekt WP-15M wyposażony był w 3 zautomatyzowane
stanowiska pracy:
1. Stanowisko starszego operatora służące do kierowania pracą, przydziału namiarów pomiędzy operatorówi grupowania namiarów.
2. W 2 stanowiska operatorów umożliwiające prowadzenie namiarów. Aparatura obiektu umożliwiała odbiór informacji z 6 kanałów odbiorczych. Nadawanie odbywało się jednym kanałem. Możliwe było opracowywanie informacji i wydawanie współrzędnych, a także składowych prędkości o 10 nosicielach zakłóceń, automatyczne wydawanie wysokości i liczby nosicieli w grupie. Średniokwadratowy błąd określania współrzędnych wynosił:
– współrzędnych x, y: 2,3 km;
– wysokości: 2 km;
– prędkości: 37,5 m/s.

Lockheed YF-12 – amerykański, prototypowy myśliwiec przechwytujący.

Kiedy we wrześniu 1959 roku Siły Powietrzne USA anulowały projekt myśliwca przechwytującego North American XF-108 Rapier o prędkości Mach-3 , pozostały po nich: pulsacyjny radar dopplerowski Hughes AN/ASG-18 oraz pocisk rakietowy dalekiego zasięgu GAR-9 / AIM-47 Falcon. Siłom Powietrznym brakowało jednak samolotu wystarczająco szybkiego, by je przenosić.
Zakłady Lockheeda Skunk Works, pod kierownictwem Clarence'a „Kelly'ego” Johnsona, miały już jeden tajny samolot rozpoznawczy CIA A-12 „Oxcart”. Johnson zaproponował połączenie obu maszyn, tworząc przechwytujący samolot, który nazwał „AF-12”. Jego zespół dodał drugą kabinę dla oficera kontroli ognia, wyciął nos radarowy w kadłubie A-12 z podwiniętymi krawędziami, przebudował trzy komory na wewnętrzne miejsce do przenoszenia pocisków AIM-47 i zmodernizował stateczniki boczne, aby odzyskać stabilność utraconą dzięki nosowi radarowemu. Rezultatem był lot YF-12A 7 sierpnia 1963 roku nad jeziorem Groom.
Prezydent Lyndon Johnson ujawnił go światu 29 lutego 1964 roku – częściowo, jak zgadzają się historycy, jako wygodną przykrywkę, mającą odwrócić uwagę od wciąż tajnego samolotu A-12. 1 maja 1965 roku dwa YF-12A ustanowiły światowe rekordy prędkości i wysokości, które do dziś robią wrażenie. A jednak myśliwiec przechwytujący nigdy nie powstał w dużych ilościach: sekretarz obrony Robert McNamara wstrzymał finansowanie produkcji przez trzy kolejne lata i anulował program na początku 1968 roku. Zagrożenie zimnej wojny przesuwało się z bombowców załogowych na pociski międzykontynentalne, a pieniądze szły na wojnę w Wietnamie.

Dane techniczne:
Napęd- 2 x silnik turboodrzutowy Pratt & Whitney J58/JTD11D-20A z dopalaczem.
Ciąg- 91,2 kN każdy, 140 kN (z dopalaczem).

Wymiary:
Rozpiętość- 17,3 m
Długość- 31 m
Wysokość- 5,6 m
Powierzchnia nośna- 167 m²
Masa:
Własna- 30 845 kg
Startowa- 56 246 kg
Osiągi:
Prędkość maks.- 3516 km/h (na wysokości 24 384 m)
Pułap praktyczny- 25 908 m
Zasięg- 5150 km
Uzbrojenie- 3 pociski rakietowe powietrze-powietrze AIM-47 Falcon
zdjęcia: domena publiczna

Zdjęcia okrętu podwodnego projektu 651 (kodzie NATO: Juliett). Projekt miał także niejawną nazwę kodową Kasatka.
źródło zdjęć: U.S. National Archives

"Engels-2"

Engels-2 to baza w której stacjonują Miśki oraz od początku lat 90 zaczęły stacjonować tam jeszcze Tu-160 (w kodzie NATO: Blackjack, rosyjski przydomek „Biały Łabędź”).
Zdjęcia ukazują przeważnie miejsce postoju samolotów.

9K716 "Wołga"

Pierwsza wzmianka o projekcie 9K716 „Wołga” odnosi się do roku 1980. Następnie poligon Kapustin Jar otrzymał rozkaz rozpoczęcia przygotowań do testów przyszłego systemu rakietowego o kodzie „Wołga”. Zasięg ostrzału tego kompleksu, który należało uwzględnić przy przygotowaniu poligonu testowego, wynosił 600 km. W ramach przygotowań do przyszłych testów nowego kompleksu planowano przygotować nową platformę startową.
Głównym celem projektu Wołga było stworzenie nowoczesnego operacyjno-taktycznego systemu rakietowego, który miałby zastąpić istniejący system 9K76 Temp-S. Tworząc nowy projekt, planowano wykorzystać istniejące doświadczenia i istniejące rozwiązania na już istniejących kompleksach, przede wszystkim na rodzinie systemów Oka.
Aby zwiększyć zasięg do wymaganego poziomu, konieczne było zastosowanie dwustopniowej architektury rakietowej, a także systemów sterowania opartych na istniejących rozwiązaniach. Według dostępnych danych, przy tworzeniu nowej rakiety proponowano wykorzystać nie tylko dostępne rozwiązania, ale także niektóre gotowe elementy zapożyczone z poprzednich projektów. Kompleks rakietowy „Wołga” mógłby być systemem dwustopniowym wyposażonym w silniki na paliwo stałe. Jako pierwszy stopień mógłby zostać wykorzystany zespół rakietowy rakiety 9M714 kompleksu Oka. Drugi stopień, posiadający własny silnik, głowicę bojową i systemy sterowania, trzeba było opracować od nowa. Według doniesień tworzenie projektu o symbolu „Wołga” rozpoczęło się nie później niż w połowie lat 80. Biurem Projektowym Inżynierii Mechanicznej (Kołomna), które wcześniej tworzyło projekty kompleksów Oka i Oka-U, kierował Siergiej Pawelowicz Nepobedimy.
Napęd: Dwustopniowy silnik rakietowy na paliwo stałe
Zasięg: Szacowany na 500 km do 1000 km
Status: Anulowany, nigdy w pełni nie rozmieszczony z powodu Traktatu o Siłach Jądrowych Pośredniego Zasięgu (INF).