The Next Chapter

“Feeling mayaman.”
Nowadays, people love posting on social media what they eat, where they go, what they buy and their small wins in life. Not to brag, but because they’re genuinely happy.

That picture of coffee? Maybe it’s their first quiet morning after weeks of stress.
That new outfit? Something they saved up for months just to buy.
That motorcycle? A dream they once thought would never happen.
But some people will always say,
“Ang yabang naman.”
“Puro post.”
“Feeling mayaman.”

What they don’t realize is that behind those posts are stories of hard work, prayers, and silent battles.
Some people post because they’re proud of how far they’ve come not to show off, but to remind themselves that they made it through.

So instead of judging, try to be happy for them.
Because when your heart is content, you celebrate others too.
“Hindi yan kayabangan, kaligayahan yan.”
And if you can’t share their joy, atleast, don’t ruin it.

Hustle Over Slavery - H.O.S

👁️‍🗨️ 𝙋𝘼𝙍𝙏 2: “𝘼𝙣𝙜 𝘽𝙪𝙢𝙖𝙡𝙞𝙠 𝙨𝙖 𝙆𝙖𝙡𝙨𝙖𝙙𝙖 𝙣𝙜 𝙎𝙞𝙩𝙞𝙤 𝙈𝙖𝙡𝙖𝙨𝙞𝙜”

Karugtong ng kwentong “Ang Babae sa Gilid ng Kalsada”

---

Matapos kumalat online ang kwento ni Marco, maraming hindi naniwala.
Sabi nila, gawa-gawa lang.
Hanggang sa may isang vlogger na taga San Lazaro del Monte, si Ken Laroza, ang nangahas bumalik sa Sitio Malasig Road — mismong lugar kung saan daw nadisgrasya si Marco.

“Hindi ako naniniwala hangga’t hindi ko nakikita,” sabi niya sa live video niya noong Oktubre 08, 2025, eksaktong alas-dos ng madaling araw.
May kasama siyang drone, flashlight, at body cam.
Walang signal sa lugar. Pero patuloy ang recording.

Sa unang 10 minuto ng video, tahimik lang ang paligid.
Hangin. Hamog. Walang kahit sinong tao.
Pero sa minute 12:47, may narinig silang boses ng babae sa likod ng kamera:

> “Salamat… sa pagsabay.”

Napalingon si Ken, pero wala siyang nakita.
Ang nakakatindig-balahibo?
Sa drone footage, may babaeng nakaputi sa gitna ng kalsada — nakayuko, tapos biglang lumingon sa direksyon ng drone.
Pagkatingin niya, nag-glitch ang video, at tuluyang nag-blackout ang camera.

Kinabukasan, nakita si Ken ng mga pulis —
nakahandusay sa mismong spot kung saan din nadisgrasya si Marco.
Wala na ang motor niya.
At sa likod ng kanyang helmet, may nakasulat na dugong mensahe:

> “Kasabay mo na siya.”

Ang mas nakakakilabot?
Nang i-retrieve ng mga awtoridad ang drone, may narekober silang huling 5 segundo ng video:
Si Ken, nakasakay sa motor, may babaeng nakaangkas — parehong nakangiti.
Parehong lumingon sa camera bago mawala sa dilim.

---

Ngayon, sinarado na raw ng lokal na pamahalaan ang lumang kurba sa Sitio Malasig Road.
Pero may mga nakatira malapit doon na nagsasabing tuwing madaling-araw, naririnig pa rin nila ang tunog ng motor — minsan isa lang, minsan dalawa.

At kung minsan daw… may dumadaan na babaeng nakaputi na humihingi ng sabay.
Ang sabi ng mga nakakaalam:

> “Kapag may nag-alok sa’yong babae ng sabay pauwi sa kalsadang iyon…
huwag kang papayag. Dahil baka hindi ka na makauwi.” 🕯️

---

💀 Kung ikaw si Ken, itutuloy mo ba ang pag-vlog sa kalsadang ‘yon?

😳 Comment mo kung gusto mo ng Part 3: Ang Balik ng Babae sa Kalsada.



---

👻 “Ang Babae sa Gilid ng Kalsada”

Kwento ng isang gabing hindi ko malilimutan…

---

“Huwag kang dadaan sa daang patungong Sitio Malasig Cemetery kapag madaling-araw.”

Yan ang madalas kong marinig mula sa mga tricycle driver dito sa Sitio Malasig.

Pero siyempre, hindi ako naniniwala noon.
Practical ako, at iyon lang ang pinak**abilis na daan pauwi mula sa Barangay alumang Bato kung saan ako nag-o-overtime sa trabaho.

Gabi ng Biyernes ‘yon — alas-dos ng madaling-araw, tahimik ang buong kalsada.
Tanging tunog ng makina ng motor ko at hampas ng hangin ang naririnig.
Makapal ang hamog, halos hindi ko na makita ang daan pagdating sa kurba malapit sa lumang tulay ng Creek San Telmo.

At doon ko siya nakita.
Isang babaeng nakaputing bestida, mahaba ang buhok, nakatayo sa gilid ng kalsada.
Hindi gumagalaw. Hindi lumilingon.
Parang may hinihintay.

“Miss, ayos ka lang?” sigaw ko, habang dahan-dahang binabaan ang silinyador.
Tahimik.
Hangin lang ang sumagot.

Pero nang medyo mapalapit ako, dahan-dahan siyang lumingon.
At kahit sa dilim… nakangiti siya — pero wala siyang mga mata. 😨

Napaatras ako!
Pinaharurot ko agad ang motor pabalik, halos di ko na maramdaman ang hangin sa sobrang bilis.
Pero ilang segundo lang, may malamig na k**ay na biglang humawak sa bewang ko.

Paglingon ko…
ang babaeng nakaputi — nasa likod ko na!
Nakangiti.
Mahigpit na nakayakap.

“Salamat... sa pagsabay,” bulong niya, halos pabulong sa tenga ko.

Doon na nagdilim ang paningin ko.
Pagmulat ko — ospital na.
Ayon sa mga nakakita, natagpuan daw akong nakahandusay sa gilid ng kalsada, ang motor ko nakabaligtad sa tabi ng sementeryo.
At sa helmet ko, may mga bakas ng k**ay na dugong natuyo.

Kinilabutan ako lalo nang marinig ko sa mga pulis:
Ang babaeng nakaputi raw ay biktima ng aksidente sa parehong lugar limang taon na ang nakalipas — sinubukan niyang humingi ng tulong sa mga dumaraan… pero walang tumigil.
At mula noon, gabi-gabi, may nakikitang babaeng nakaangkas sa motor ng mga dumaraan sa Sitio Malasig Road.

Minsan daw, may lalaking naka-helmet na laging may kasabay na babae — sabay na naglalaho pagdating sa kurba ng sementeryo.
Ang sabi ng mga taga-roon,

> “Kung hindi mo sila napansin, ligtas ka.”
Pero kung napatingin ka na…
Baka ikaw na ang susunod nilang isasabay sa biyahe. 🕯️

---

🩶 Kung ikaw si Marco, titigil ka ba para tumulong?
✍️ Comment mo kung anong gagawin mo.

Sa Aking Mahal na Asawa,

​Hindi ko alam kung paano sisimulan ang liham na ito. Marahil ay sa kung paano nagsimula ang lahat. Naalala mo pa ba noong una tayong magkita sa coffee shop? Ang mga mata mo ay parang pangako ng isang magandang bukas. Naniwala ako, at hindi naglaon, pinagsama tayo sa iisang bubong ng tadhana. Ang lahat ay tila perpekto. Ikaw, ako, at ang pangarap nating magkaroon ng pamilya.

​Ngunit dumating ang mga pagsubok. Kasabay ng ating pag-iisang dibdib ay ang pagpasok sa buhay natin ng isang taong hindi ko inakalang magiging balakid—si Nanay. Ang ina mo na parang mayroong pader na itinayo para pigilan ako sa pagiging bahagi ng pamilya ninyo. Ang bawat pagbisita ay tila isang pagdinig sa hukuman. Ang mga salitang "Hindi ka nababagay sa anak ko," at "G**o lang, sayang ang pinag-aralan niya," ay paulit-ulit na tumatatak sa isipan ko. Bawat pagngiti ko ay may kasamang pait, at bawat pagsasama natin ay may takot na baka may masabi na naman siya.

​May mga gabi na umiiyak ako nang tahimik sa banyo para hindi mo marinig. Gusto kong sumuko, gusto kong tumakbo papalayo. Ngunit naaalala ko ang mga salita mo: "Huwag kang mag-alala, ako ang bahala. Ang importante ay masaya tayo." Ikaw ang naging lakas ko. Ang iyong pagmamahal ay naging kalasag ko sa mga panlalait. Ipinagtanggol mo ako, at pinilit mo si Nanay na tanggapin ako, kahit na mahirap. Ang mga halik mo ay naging lunas sa bawat sakit na idinulot niya.
​Subalit, dumating ang araw na nabago ang lahat. Noong nagkasakit si Nanay, alam ko na kailangan niya ako, kahit hindi niya sabihin. Walang nag-aalaga sa kanya kundi tayo. Sinubuan ko siya, pinainom ng gamot, at inalagaan ko siya araw-araw na tila sarili kong ina. Hindi madali, pero ang pag-ibig ko para sa iyo ay higit sa galit at hinanakit na naramdaman ko. Sa mga sandaling iyon, nakita ko ang pagbabago sa kanyang mga mata. Ang pader ay unti-unting gumuho.
​Hanggang sa isang araw, niyakap niya ako. Hindi ko inaasahang gagawin niya iyon. Nag-sorry siya sa lahat. Ang mga salitang "Patawarin mo ako, anak. Mali ako," ay parang musika sa aking tainga. Ang lahat ng sakit, hirap, at pagdududa ay nawala nang parang bula. Doon ko napagtanto na ang tunay na yaman ay hindi sa kung ano ang mayroon ka, kundi sa kung sino ka.
At sa huli, ang pag-ibig, pag-unawa, at pagpapatawad ang nagbubuklod sa isang pamilya.
​Salamat sa iyo, mahal ko. Kung hindi dahil sa iyo at sa pagmamahal mo, hindi ko siguro kakayanin. Sa ating pamilya, ikaw ang nagtulay sa amin ni Nanay. At ngayon, sa wakas, masasabi ko nang buo ang aking puso, na ako ay tunay na bahagi ng pamilya mo.

​Nagmamahal,
Ang iyong asawa.

Ang Tagpuan sa Lumang Library

​Si Alex ay isang manunulat na laging naghahanap ng katahimikan. Para sa kanya, ang mga salita ay parang mga bituin sa gabi—kailangan ng dilim para lumiwanag. Kaya't madalas siyang tumatambay sa lumang library sa gitna ng siyudad, ang tanging lugar kung saan hindi siya mag-iisa sa kanyang pag-iisa.
​Isang hapon, habang nagbabasa siya sa sulok, napansin niya si Clara. Si Clara ay isang artist na laging gumagawa ng sketches sa kanyang notebook.

Mayroon siyang isang kakaibang ngiti na parang may alam siyang sikreto ng kaligayahan.
​Sa loob ng ilang linggo, naging routine na nila ang magkita doon. Siya'y nagsusulat, at siya'y nag-a-sketch. Hindi sila nag-uusap, ngunit parang may invisible na koneksyon sa pagitan nila. Hanggang sa isang araw, aksidenteng nahulog ni Clara ang kanyang notebook. Pinulot ito ni Alex at nakita niya ang isang sketch. Ito ay isang drawing niya habang nagsusulat. Sa ilalim ng drawing, may nakasulat na, "Hindi na siya nag-iisa."
​Nagulat si Alex. "Paano mo nalaman?" tanong niya.
​"May mga mata ang pag-iisa," sagot ni Clara habang nakangiti. "Pero minsan, kailangan ng ibang mata para makita mo na hindi ka nag-iisa."
​Sa unang pagkakataon, hindi naramdaman ni Alex ang takot. Sa halip, naramdaman niya ang isang kakaibang init sa kanyang puso. Naging magkaibigan sila. Sila ay nag-usap tungkol sa kanilang mga pangarap, sa kanilang mga takot, at sa kanilang mga paboritong kanta.
​Isang araw, habang pauwi na sila, biglang huminto si Alex. "Clara," sabi niya. "Dahil sa'yo, hindi na ako takot sa dilim. Dahil alam ko na kahit mag-isa ako, mayroon akong isang bituin na laging nagbibigay sa akin ng liwanag."
​"Sino?" tanong ni Clara.
​"Ikaw," sagot ni Alex.
​At doon, sa gitna ng busy na kalsada, sa harap ng lumang library, naghahalikan sila sa unang pagkakataon. Isang simpleng halik, ngunit puno ng kahulugan. Sa paghahanap ng katahimikan, natagpuan ni Alex ang kanyang pangarap. At sa pag-iisa ni Clara, natagpuan niya ang kanyang inspirasyon.

Ang Pag-ibig sa Gitna ng Ulan

​Simula't sapul, si Ana ay laging nag-iisa. Nakasanayan na niyang maglakad pauwi galing eskwela na walang kasama, nakasanayan na niyang kumain ng mag-isa, at nakasanayan na niyang matulog na walang yakap. Dahil sa pagiging introvert niya, mas gusto niyang manahimik at magbasa ng libro kaysa makisalamuha sa iba.
​Isang araw, habang pauwi siya, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala siyang dalang payong, kaya't tumakbo siya sa pinak**alapit na waiting shed. Doon, nakita niya si Miguel. Si Miguel, ang pinak**atalino at pinakaguwapong lalaki sa klase, ay nag-iisa rin.
​"Hi," bati ni Miguel. "Parang wala kang kasama."
​"Oo," sagot ni Ana. "Nakasanayan ko na."
​"Ako rin," sabi ni Miguel. "Ang ganda pala ng ulan."
​Sa unang pagkakataon, hindi naramdaman ni Ana ang pagka-ilang. Parang may kakaibang init sa boses ni Miguel na kumokontra sa lamig ng ulan. Nagkwentuhan sila tungkol sa mga pangarap nila, sa mga paborito nilang libro, at sa mga bagay na kinatatakutan nila. Habang nag-uusap sila, parang huminto ang oras. Ang tunog ng ulan ay naging isang himig na nagpapalakas ng tibok ng kanilang mga puso.
​"Alam mo," sabi ni Miguel. "Hindi na ako mag-iisa simula ngayon."
​"Bakit?" tanong ni Ana.
​"Dahil may kasama na ako," sagot ni Miguel habang nakangiti. "Ikaw."
​Simula noon, hindi na nag-iisa si Ana. Sa bawat pag-ulan, magkasama silang naglalakad pauwi, hawak ang iisang payong. At sa bawat sandali na magkasama sila, nararamdaman nila na ang pag-ibig ay hindi lang sa mga pelikula o libro, kundi sa simpleng pag-iisa na biglang naging dalawa.

Ang Halimaw sa Ilalim ng Higaan

​Gabi-gabi, bago ako matulog, may nakikita akong anino sa ilalim ng aking k**a. Hindi ko alam kung ano ito, ngunit alam kong nandiyan ito. Sa una, akala ko ay bunga lang ito ng aking malikot na imahinasyon. Ngunit habang tumatagal, mas lalo kong nararamdaman ang presensya nito.

​Isang gabi, habang nakahiga ako, narinig ko ang isang mahinang kaluskos mula sa ilalim ng aking k**a. Nagsimula akong matakot. "Baka pusa lang," bulong ko sa sarili ko. Ngunit alam kong hindi. Ang tunog ay parang may nagkakamot sa sahig.

​Hindi ako makatulog. Ang bawat kaluskos ay parang tumatagos sa aking balat. Ang bawat sandali ay parang isang oras. Hanggang sa nagpasya akong tingnan kung ano ang nasa ilalim ng aking k**a.
​Dahan-dahan, sumilip ako. At doon, nakita ko. Isang pares ng maliwanag, mapulang mga mata ang nakatitig sa akin. Ang mga mata ay hindi kumukurap. Sila ay parang dalawang nasusunog na uling sa dilim. Bigla, ang kaluskos ay naging isang malakas na ingay. Ang mga mata ay kumurap. At nakita ko ang isang pares ng matatalim na ngipin.
​Biglang bumukas ang pintuan ng aking kwarto. "Anak, gising ka pa?" tanong ni Nanay. Nilingon ko siya at muli kong tiningnan ang ilalim ng aking k**a. Wala na. Ang mga mata, ang mga ngipin, ang kaluskos, lahat ay nawala na.

​Ngunit alam ko ang nakita ko. Alam kong hindi ako nag-iisa sa kwartong iyon. At simula noon, hindi na ako natulog nang walang ilaw na nakabukas. Dahil alam kong babalik siya. Ang halimaw sa ilalim ng aking higaan.

Title: Ang Umiiyak na Bata

"Hindi ko alam kung anong itsura niya, pero ramdam ko ang lamig na kasama ng pag-iyak niya."
​Ang trabaho ko bilang caregiver ay mag-alaga ng mga matatandang may Alzheimer's. Sa loob ng limang taon, nasanay na ako sa mga kakaibang naririnig at nakikita sa bahay. Sa kaso ni Lola Marta, ang pinakakinakatakutan ko ay hindi ang paglimot niya sa akin, kundi ang madalas na pag-iyak ng isang bata na walang nakikita.
​Nangyari 'yon tuwing madaling-araw, bandang alas-dos. Walang palya. Naririnig ko ang mahinang iyak sa itaas ng bahay, sa attic. Una, akala ko pusa lang o guni-guni ko dahil sa puyat. Pero laging kasama ng iyak ang biglang pagbaba ng temperatura. Parang bumabagsak ang malamig na hangin mula sa kisame.
​Isang gabi, bandang alas-dos, nagising ako sa ingay. Akala ko si Lola Marta lang, pero nang lumabas ako sa kwarto, nakita ko siya sa sala, nakaupo sa rocking chair. Sa dilim, parang kausap niya ang isang bata. Narinig ko siyang sinasabi, "Huwag kang umiyak, ineng. Wala ka sa amin dito."
​Lumapit ako at tanong ko, "Lola, sino po ang kausap niyo?"
​Nilingon niya ako. Sa dilim, nakita ko ang luha sa mata niya. "Ang bata. Ang umiiyak na bata. Kailan ba siya titigil? Umiiyak siya sa itaas."
​Kinabahan ako pero kalmado ko siyang pinabalik sa kwarto niya. Nang makatulog si Lola, bumalik ako sa sala. Nilingon ko ang kisame. Naririnig ko pa rin ang iyak ng bata, na ngayon ay mas malakas at malapit. Ramdam ko ang lamig na parang tinatagos ang aking balat.
​Noong araw na 'yon, habang nasa tindahan ako, kinumusta ako ng may-ari. Kinwento ko sa kanya ang nangyayari sa bahay. Nagulat siya.
​"Ayan na naman 'yan? Baka 'yung anak ni Lola Marta. Narinig ko na dati, may anak daw siya na nalunod sa swimming pool sa likod ng bahay nila. Pinapatawag daw siya ng ina sa gabi."
​Napatigil ako sa pagkukuwento. Hindi ko alam ang sasabihin.
​Ang gabi na 'yon ay nag-iba. Narinig ko ang iyak ng bata. Bumaba ako ng bahay at nakita ko ang isang pigura sa labas, sa may swimming pool. Naramdaman ko ang lamig ng hangin, at narinig ko ang mahinang iyak.
​Hindi ko alam ang gagawin ko.

"A positive mindset brings positive things".
- Juliana silva