Scout-R Motivational

🔥 "ISANG PUTOK... ISANG KALABAN ANG BUMAGSAK SA 900 METRO!" 🔥

🎯 BANGIS NG ISANG SCOUT RANGER SNIPER!

Ako si Lt. Col. Rudy Pulido.

Marami na akong hinarap na panganib bilang Scout Ranger, ngunit may mga misyon na habang-buhay na nakaukit sa aking alaala.

Isang hapon, habang may mahalagang bisita ang aming Battalion Commander, biglang umalingawngaw ang mga putok mula sa kalapit na bundok. Walang pag-aalinlangan, inutusan kami ni Capt. Blast na tumugon sa banta.

Bitbit ang aming M24 Re*****on sniper rifles, mabilis kaming pumuwesto sa mataas na bahagi ng kampo.

Pagtingin namin sa scope...

APAT NA ARMADONG KALABAN!

Nasa kabilang bundok sila, halos 800 hanggang 900 metro ang layo.

Isang maling galaw lang, maaaring buhay ng aming mga kasamahan ang kapalit.

Matapos kalkulahin ang hangin, distansya, at bawat detalye ng target...

ISANG PUTOK ANG KUMALABOG!

Kinabukasan, nakumpirma sa ulat na isang armadong kalaban ang natagpuang may tama sa ulo.

Ngunit para sa isang sundalo, hindi kailanman selebrasyon ang pagkawala ng buhay. Ang tunay na layunin ay protektahan ang mga inosente at pigilan ang karahasang sumisira sa kapayapaan.

⚔️ Ngunit hindi rito nagtapos ang laban.

Bilang Company Commander ng 7th Scout Ranger Company sa Basilan, pinangunahan ko ang isa sa pinakamapanganib na operasyon laban sa isang kilalang lider ng armadong grupo sa Lamitan.

Habang akala ng kalaban ay nagpapahinga kami sa tabing-dagat...

Lihim naman kaming gumagapang patungo sa kanilang lungga.

Walang night vision.
Walang high-tech na kagamitan.

Tanging disiplina, karanasan, at tapang lamang ang aming sandata.

Sa pagsikat ng araw...

SABAY-SABAY KAMING SUMUGOD!

Naging matagumpay ang operasyon. Naneutralisa ang target at nabawi ang iba't ibang armas.

Ngunit higit sa lahat...

Mas maraming pamilya ang natulog nang payapa matapos ang misyong iyon.

🇵🇭 Ang tunay na Scout Ranger ay hindi lamang mandirigma.

Siya ay tagapagtanggol ng bayan.
Tagapagligtas ng buhay.
At handang ialay ang lahat para sa kapayapaan.

SALUDO KAMI KAY LT. COL. RUDY PULIDO AT SA LAHAT NG MGA SCOUT RANGER NA TAHIMIK NA NAGSASAKRIPISYO PARA SA ATING KALAYAAN! 🫡🇵🇭

👇 SINO PA ANG MGA BAYANING SUNDALO NA GUSTO NINYONG ITAMPOK NATIN SA SUSUNOD?

NANGINIG ANG AKING LAMAN SA DAMI NG KALABAN, PERO HINDI AKO UMATRAS!
Ako si Staff Sergeant John Paul Catampungan.
Sa lahat ng engkwentro na aking pinagdaanan bilang sundalo, may isang araw na hindi kailanman mabubura sa aking alaala. Isang araw na muntik nang maging huli naming lahat. Isang araw na nagturo sa akin ng tunay na kahulugan ng pagiging Ranger.
Habang nagsasagawa kami ng operasyon laban sa mga armadong Abu Sayyaf sa Sulu, may kakaiba akong nararamdaman. Hindi ito simpleng pagod. Mabigat ang aking dibdib. Parang may babala ang aking katawan na may malaking panganib na naghihintay sa amin.
Habang papalapit kami sa target area, lalo akong kinakabahan. Nang sumilip ako mula sa likod ng isang puno, una kong inakala na sibilyan lamang ang nakita ko.
Ngunit nang ibaba niya ang kanyang armas...
Biglang nanlamig ang aking katawan.
"Sir... Abu Sayyaf!" pabulong kong sabi.
Agad kaming pumuwesto. Nakadapa kami sa ilalim ng mga puno ng niyog habang naghihintay. Isa-isa naming nakita ang mga armadong kalaban na dumaraan sa aming harapan.
At doon nagsimula ang impiyerno.
Umalingawngaw ang sunod-sunod na putok ng baril. Mahigit tatlong oras kaming nakipagbakbakan. Walang umatras. Walang sumuko. Bawat Ranger ay nakatuon lamang sa misyon at sa kaligtasan ng kanyang katabi.
Sa gitna ng putukan, isang masakit na balita ang dumurog sa aming puso.
Hindi na gumagalaw si Lieutenant Agapay.
Gumapang kami patungo sa kanyang pwesto habang patuloy ang putukan. Nang marating namin siya, bumagsak ang aking damdamin. Ang aking kaklase, kaibigan, at kapatid sa serbisyo ay wala na.
Ngunit bilang Ranger, hindi kami maaaring panghinaan ng loob.
Patuloy kaming lumaban.
Patuloy naming ipinaglaban ang aming posisyon.
At tulad ng itinuro sa amin, hinding-hindi namin iniiwan ang aming kasama buhay man o patay.
Sa kabila ng panganib, naiuwi namin si Lieutenant Agapay nang may buong dangal at respeto.
Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa akin ang sakit ng pagkawala. Ngunit higit sa lahat, dala ko ang inspirasyon ng kanyang sakripisyo.
Dahil ang pagiging Ranger ay hindi lamang tungkol sa tapang.
Ito ay tungkol sa pagmamalasakit, katapatan, sakripisyo, at pagtayo para sa iyong mga kasamahan kahit kapalit nito ang sarili mong buhay.
Ako si Staff Sergeant John Paul Catampungan. At habang ako'y nabubuhay, hindi ko malilimutan ang mga bayaning tulad ni Lieutenant Agapay na nag-alay ng lahat para sa bayan.
🫡🇵🇭 SALUDO KAMI SA MGA BAYANING HINDI NA NAKAUWI, UPANG ANG IBANG PILIPINO AY MAKAPAMUHAY NANG MALAYA.

Ako si Second Lieutenant Berniedette Lee Hollero, Philippine Army.

Sa maraming tao, ang sundalo ay simbolo ng lakas, armas, at pakikidigma. Ngunit para sa akin, ang tunay na kahulugan ng pagiging sundalo ay ang pagiging instrumento ng kapayapaan, pag-asa, at pagbabago sa buhay ng mga tao.

Bilang Platoon Leader ng Support Company at Assistant Civil-Military Operations Officer ng 6th Infantry (Redskin) Battalion, araw-araw kong nasasaksihan ang mga hamon at pangarap ng mga komunidad sa Datu Piang, Datu Salibo, Mamasapano, at Shariff Saydona Mustapha sa Maguindanao del Sur.

Isa sa mga pinakamatinding karanasan ko ay ang pagiging bahagi ng pag-aayos ng mga rido o matagal nang alitan sa pagitan ng mga pamilya at komunidad. Nakakatindig-balahibo ang mga sandaling nakikita mong ang mga taong dati'y magkaaway ay muling nagkakamayan at nagkakaisa para sa kapayapaan. Doon ko napagtanto na minsan, mas makapangyarihan ang isang pakikipag-usap kaysa sa anumang armas.

Hindi lamang seguridad ang aming misyon. Sa pamamagitan ng medical missions, dental missions, relief operations, youth leadership summits, libreng tuli, at libreng gupit, nakikita ko ang mga ngiti ng mga bata at ang taos-pusong pasasalamat ng mga magulang. Ang simpleng pagtulong ay nagiging napakalaking bagay para sa mga taong nangangailangan.

Bilang isang Maguindanaon na lumaki sa parehong komunidad ng mga Kristiyano at Muslim, natutunan kong ang respeto sa kultura at tradisyon ang susi upang makuha ang tiwala ng mga tao. Kapag may tiwala, mas madaling magtulungan. Kapag may pagkakaunawaan, mas madaling makamit ang kapayapaan.

Maraming maling paniniwala tungkol sa Mindanao. Madalas itong inilalarawan bilang lugar ng kaguluhan at panganib. Ngunit sa aking mga taon ng paglilingkod, nakita ko ang kabaligtaran mga taong mababait, mapagpatuloy, at handang magkaisa para sa mas magandang kinabukasan.

Bilang isang babaeng opisyal sa isang propesyong kadalasang pinangungunahan ng kalalakihan, hindi naging madali ang lahat. Maraming pagsubok, maraming pag-aadjust, at maraming pagkakataong kailangan kong patunayan ang aking kakayahan. Ngunit sa bawat hamon, mas lalo akong naging matatag.

Hindi rin naging madali ang aking paglalakbay patungo sa pagiging opisyal ng Philippine Army. Marami akong aplikasyon, maraming kabiguan, at maraming pagkakataong halos sumuko na ako. Ngunit pinili kong magpatuloy. Sa tulong ng Diyos at sa aking determinasyon, nalampasan ko ang bawat pagsusulit at pagsubok hanggang sa maisuot ko ang unipormeng minsan ko lamang pinapangarap.

Ngayon, masasabi kong natupad ko ang aking pangarap nang higit pa sa inaasahan ko. Hindi dahil sa ranggo o uniporme, kundi dahil sa pagkakataong makatulong sa kapwa at maging bahagi ng pagbabago sa mga komunidad na aking pinaglilingkuran.

Sa mga kabataang nangangarap maging sundalo o opisyal ng Philippine Army, huwag kayong matakot mangarap. Huwag kayong susuko kapag may kabiguan. Ang tagumpay ay hindi para sa mga hindi nadadapa, kundi para sa mga patuloy na bumabangon.

Dahil sa huli, ang tunay na serbisyo ay hindi nasusukat sa ranggo, kundi sa dami ng buhay na iyong natulungan.

At para sa akin, walang mas hihigit pa sa kasiyahang makatulong nang walang hinihinging kapalit.

🫡🇵🇭 SALUTE TO OUR MODERN-DAY HEROES!
🇵🇭🫡

HINDI NIYA INIWAN ANG KANYANG KASAMA KAHIT UMUULAN NG BALA!
Habang nagtatago ang iba sa likod ng mga pader at guho sa gitna ng bakbakan sa Marawi, may isang Scout Ranger na gumawa ng bagay na halos imposible.
Si Staff Sergeant Anthony Basa.
Sa gitna ng walang tigil na putukan ng mga sniper at terorista, may isang kasamahan siyang bumagsak at naiwan sa gitna ng danger zone. Ang bawat segundo ay maaaring maging huli na para sa sinumang susubok sumagip.
Ngunit para kay Basa, hindi sapat ang basta mabuhay. Ang tunay na sundalo ay hindi nang-iiwan ng kasama.
Habang lumilipad ang mga bala sa kanyang paligid, dahan-dahan siyang gumapang patungo sa kanyang sugatang kasamahan. Walang garantiya na makakabalik siyang buhay. Isang maling galaw lang ay maaari siyang tamaan ng sniper.
Pero ipinagpatuloy niya.
Inabot niya ang kanyang kasama at sinimulang kaladkarin ito pabalik sa ligtas na lugar. Bawat metro ay katumbas ng panganib. Bawat segundo ay laban sa kamatayan.
Ngunit hindi siya umatras.
Dahil para kay Staff Sergeant Anthony Basa, ang tunay na bayani ay hindi iyong walang takot. Ang tunay na bayani ay iyong kumikilos kahit natatakot, para iligtas ang iba.
Dahil sa kanyang kabayanihan, nakatanggap siya ng maraming military awards at kinilala bilang isa sa mga pinakamatatapang na Scout Rangers ng Philippine Army.
Sa panahon ngayon na bihira ang handang magsakripisyo para sa kapwa, ang kwento ni Anthony Basa ay paalala na may mga Pilipino pa ring handang ibuwis ang sariling buhay para sa kanilang mga kasama at para sa bayan.
Isang alamat. Isang mandirigma. Isang sundalong hindi marunong mang-iwan.
SALUDO KAMI SA IYO, STAFF SERGEANT ANTHONY BASA! 🇵🇭🫡
👉 Sino pa ang mga sundalong bayani na gusto ninyong maitampok natin sa susunod? I-comment ang pangalan nila!

🔥 HIGH-VALUE TARGET NAHULI NAMIN SA UNANG ENCOUNTER KO! AKALA KO HULING ARAW KO NA!

Tatlong araw kaming nagmartsa sa gitna ng walang tigil na ulan. Walang tulog. Walang reklamo. Tanging isang misyon lang ang nasa isip namin hanapin at hulihin ang isa sa pinaka-pinaghahanap na lider ng NPA sa lugar.

Ako si Staff Sergeant Francisco M. Turingan Jr., miyembro ng Philippine Army at ng 8th Special Forces Company. Bagong sundalo pa lamang ako noon nang maranasan ko ang unang totoong engkwentro sa aking buhay.

Enero 30, 2010. Laak, Compostela Valley.

Habang binabagtas namin ang matatarik na kabundukan kasama ang mga dating rebelde na nagsilbing gabay, unti-unti kaming lumalapit sa target. Ang pakay namin ay si Commander Jingoy, isang kilalang lider ng armadong grupo at itinuturing na high-value target ng mga pwersa ng gobyerno.

Sa ikatlong araw ng operasyon, nakita ng aming mga guide ang bahay kung saan siya nagtatago.

Dahil sa malakas na ulan, hindi nila narinig ang aming paglapit.

Ilang segundo lang ang pagitan...

At sumiklab ang putukan!

Bilang batang pribado noon, hindi ko maikakaila ang kaba at takot na aking naramdaman. Tumitibok nang mabilis ang puso ko habang naririnig ang sunod-sunod na putok ng baril sa paligid.

Ngunit dahil sa gabay ng aming mga beteranong kasamahan, nanatili kaming kalmado at nakatuon sa misyon.

Mabilis lamang ang labanan.

Tatlong armadong kalaban ang napatay habang si Commander Jingoy ay nasugatan at nahuli nang buhay.

Ngunit kahit siya ang aming kalaban, agad namin siyang binigyan ng paunang lunas. Ipinakita namin ang disiplina at propesyonalismo na inaasahan sa isang sundalo ng Special Forces.

Iyon ang unang engkwentro ko.

At doon ko napatunayan na ang pagiging sundalo ay hindi lamang tungkol sa lakas ng loob sa gitna ng putukan. Ito ay tungkol sa sakripisyo, disiplina, at paninindigan para sa bayan.

Sa loob ng halos labing-anim na taon sa serbisyo, marami na akong naranasang operasyon, panganib, at pagsubok. Ngunit hanggang ngayon, ipinagmamalaki ko ang suot kong uniporme at ang pagkakataong makapaglingkod para sa Pilipinas.

🇵🇭 SALUDO SA MGA SUNDALONG PATULOY NA NAGLILINGKOD AT NAGSASAKRIPISYO PARA SA KAPAYAPAAN NG ATING BANSA.

👇 SINO PA ang gusto ninyong marinig na war story o karanasan ng ating mga sundalo? I-comment ang pangalan o unit nila at baka sila na ang susunod nating maitampok!

Ako si Col. Jed Obar, at sa dami ng operasyon na aking pinagdaanan, may isang pangyayari na hindi ko kailanman makakalimutan.
Mainit ang bakbakan nang araw na iyon. Nakaposisyon ang aming tropa habang tinutugis ang armadong kalaban. Habang papalapit kami sa target area, nakatanggap kami ng impormasyon na may mga rebelde umanong nagtatago sa isang bahay.
Sa ganitong sitwasyon, napakadelikado ng bawat desisyon. Isang maling galaw lamang ay maaaring may madamay na inosenteng sibilyan.
Habang nakatutok kami sa aming operasyon, patuloy ang palitan ng putok. Mataas ang tensyon. Lahat ay nakaalerto. Ngunit sa gitna ng kaguluhan, isang bagay ang biglang puma*ok sa isip ko.
"Paano kung may tao pa sa loob ng bahay?"
Iyon ang tanong na nagpabago sa takbo ng aming operasyon.
Bilang sundalo, tungkulin naming tapusin ang misyon. Ngunit bilang tagapagtanggol ng mamamayan, mas mahalagang matiyak na walang inosenteng buhay ang masasakripisyo.
Agad naming inayos ang aming hakbang. Mas naging maingat ang bawat galaw. Siniguro naming malinaw ang aming target at hindi kami basta-basta magpapadala sa emosyon o galit ng labanan.
Makalipas ang ilang sandali, nakumpirma namin na may mga sibilyan ngang malapit sa lugar ng engkwentro.
Doon ko lalong naunawaan na ang tunay na sukatan ng tagumpay ay hindi lamang kung ilan ang kalabang napahinto o kung gaano kabilis natapos ang operasyon.
Ang tunay na tagumpay ay kapag natapos ang misyon at ligtas pa rin ang mga inosenteng mamamayan.
Maraming tao ang nakikita lamang ang putukan, ang panganib, at ang aksyon sa isang operasyon. Ngunit ang hindi nila nakikita ay ang mabibigat na desisyong kailangang gawin ng isang commander sa loob lamang ng ilang segundo.
Sa isang iglap, maaari kang mamili sa pagitan ng mabilis na aksyon at mas maingat na hakbang. At sa bawat desisyong iyon, buhay ng tao ang nakataya.
Sa awa ng Diyos, naging matagumpay ang operasyon at walang sibilyang nadamay.
Hanggang ngayon, iyon ang isa sa mga sandaling nagpapaalala sa akin kung bakit hindi lamang tapang ang kailangan sa pagiging sundalo. Kailangan din ng disiplina, malasakit, at pagpapahalaga sa buhay ng bawat Pilipinong aming sinumpaang protektahan.

WALANG TAKAS SA RED DOT! ISANG SILIP LANG, TAPOS ANG LABAN!
Ako si Cpl. Arnold Ibgos ng 3rd Special Forces Battalion.
Lumaki akong salat sa buhay. Bago ako naging sundalo noong 2016, naging CAFGU muna ako at nagtrabaho sa construction para makatulong sa pamilya. Ang simpleng pangarap ko noon ay magkaroon lang kami ng maayos na bubong at kuryente sa bahay. Dalawang beses akong bumagsak sa pag-aaplay bilang sundalo, pero hindi ako sumuko.
Nang magbukas ang recruitment para sa Special Forces, sinubukan ko muli. Sa awa ng Diyos, natanggap ako at nagsimula ang mas mahirap ngunit mas makabuluhang laban ng aking buhay.
Isa sa mga operasyong hinding-hindi ko malilimutan ay nang makatanggap kami ng impormasyon tungkol sa presensya ng armadong grupo sa kabundukan ng Magkahunaw. Madaling-araw pa lang ay nakapuwesto na kami sa target area. Ako ang pointman ang unang haharap sa panganib at unang tatama sa kalaban kung kinakailangan.
Habang dahan-dahan kaming bumababa sa matarik na bundok, napansin ko ang sariwang bakas ng paa, mga warning device, at mga punong kahoy na sadyang inilagay upang hadlangan ang daraanan. Alam kong may naghihintay sa amin.
Makalipas ang ilang minuto, nakarinig kami ng tawanan at usapan.
Paglapit namin, nakita ko sila.
Lima silang magkakasama.
Walang kamalay-malay.
Abala sa paghahanda ng pagkain habang may armadong security na nakapuwesto sa gilid.
Halos 30 metro lang ang pagitan namin.
Habang nakatutok ang aking M4 na may red dot sight, may isa sa kanila ang nakahalata ng kakaiba at nagsimulang tumingin sa aming direksyon.
Alam kong ilang segundo na lang bago kami matuklasan.
Wala nang oras para mag-atubili.
Sa unang putok pa lamang, nabasag ang kanilang depensa. Kasunod nito ay mabilis na kumilos ang buong team. Nabigla ang kalaban at hindi na nakapag-organisa ng maayos. Ang ilan ay tumakbo, ang iba ay naiwan ang kanilang mga armas, at may isa pang napilitang sumuko.
Sa gitna ng matinding putukan, naubos ko ang apat na magasin hanggang sa mag-overheat at mag-stoppage ang aking M4. Ngunit hindi kami huminto. Kumuha ako ng ekstrang armas mula sa kasama at ipinagpatuloy ang operasyon hanggang tuluyang makontrol ang lugar.
Nang matapos ang lahat, apat na matataas na kalibreng armas ang aming narekober. Higit sa lahat, wala ni isa sa aming tropa ang nasugatan.
Doon ko muling napatunayan na sa tunay na labanan, hindi lamang tapang ang puhunan. Disiplina, pagtitiwala sa mga kasama, tamang pagsasanay, at pananalig sa Diyos ang tunay na dahilan kung bakit nakauwi kaming lahat nang ligtas.
Hindi ko malilimutan ang araw na iyon. Isang operasyon na nagpapaalala sa akin na sa bawat hakbang ng isang sundalo, manipis lamang ang pagitan ng buhay at kamatayan ngunit kapag buo ang tiwala sa team, mas malaki ang tsansang makauwi nang ligtas ang bawat isa.
SALUDO SA LAHAT NG MGA SUNDALONG TAHIMIK NA NAGSASAKRIPISYO PARA SA KAPAYAPAAN NG BAYAN! 🇵🇭

💌 LOVE LETTER LANG... PERO PINABAGSAK ANG ISANG REBELDENG 35 TAON NANG NAGTATAGO!

Akala mo bala ang pinakamabisang sandata laban sa insurgency?

Nagkamali ka.

Minsan, isang simpleng liham mula sa pamilya ang kayang gawin ang hindi nagawa ng baril sa loob ng maraming dekada.

Ako si 2nd Lieutenant Marryknoll Rhea Cuis ng Philippine Army. Bilang Civil-Military Operations Officer ng 58th Infantry Battalion, natuklasan ko ang isang katotohanang paulit-ulit kong narinig mula sa mga dating rebelde:

"Kahit gaano katagal sa kilusan, pamilya pa rin ang hinahanap ng puso."

Dito isinilang ang "LOVE LETTER CAMPAIGN" isang kakaibang paraan upang maabot ang mga miyembro ng armadong kilusan nang hindi gumagamit ng dahas.

Bawat liham ay personal. Nakapangalan mismo sa rebelde. Nakasaad ang mensahe ng kanyang pamilya, ang pag-aalala ng kanyang mga mahal sa buhay, at ang katiyakan na handa siyang tulungan ng gobyerno kung pipiliin niyang magbalik-loob.

Ipinadadala namin ang mga liham sa pamamagitan ng pamilya, mga tribal leaders, lokal na opisyal, at maging sa leaflet-dropping operations. Isinasalin pa ito sa lokal na wika upang mas direktang maabot ang kanilang damdamin.

At alam n'yo ba ang resulta?

Isa sa mga pinaka-matatag na rebelde sa lugar, si Alias Yama mahigit 35 taon nang nasa armadong kilusan ang tuluyang nagpasiyang sumuko.

Tatlong dekada at kalahating pakikibaka...

Tatlong dekada at kalahating pagkakalayo sa pamilya...

Pero isang mensahe ng pagmamahal at pag-asa ang naging daan upang muli siyang makauwi.

Nang makita ko siyang muling yakapin ng kanyang pamilya matapos ang napakahabang panahon, doon ko napatunayan na may mga laban na hindi kailangang tapatan ng bala.

May mga laban na napapanalo ng tiwala.

May mga pusong natutunaw ng pagmamahal.

At may mga buhay na nababago ng isang liham.

💂‍♀️ Sa Philippine Army, hindi lamang kami lumalaban para sa kapayapaan. Gumagawa rin kami ng paraan upang maibalik ang mga naligaw ng landas sa kanilang mga pamilya at sa lipunang kanilang iniwan.

Minsan, ang pinakamakapangyarihang sandata ay hindi baril...

Kundi isang LOVE LETTER na galing sa mga taong tunay na nagmamahal sa kanila.

🇵🇭 SALUDO SA MGA SUNDALONG NAGLILINGKOD HINDI LANG SA DIGMAAN, KUNDI PATI SA PAGHILOM NG MGA PUSO!
LoveLetterCampaign

🔥🇵🇭 RETIRED NA... PERO NANG DUMATING ANG DIGMAAN, HINDI SIYA UMATRAS! 🇵🇭🔥
RETIRED SCOUT RANGER, MAG-ISANG HUMARAP SA MAHIGIT 100 ARMADONG KALABAN!
Noong Setyembre 2013 sa Lamitan, Basilan, tahimik na sana ang buhay ni 2Lt Ernesto Landagura (Ret.) kasama ang kanyang pamilya.
Pero isang umaga...
Habang pauwi mula sa pagbili ng karne para sa almusal, isang babala ang nagpabago sa lahat.
"Maraming armado sa paligid."
Sa loob lamang ng ilang segundo, naging battlefield ang kanyang tahanan.
Habang inililikas ang kanyang asawa, anak, at biyenan, pinili niyang manatili.
Hindi para sa medalya.
Hindi para sa pagkilala.
Kundi para protektahan ang kanyang pamilya at mga sibilyan sa komunidad.
Biglang umalingawngaw ang unang putok.
Sunod-sunod na bala ang tumama sa kanyang bahay mula sa iba't ibang direksyon.
Mag-isa lang siya.
Walang bodyguard.
Walang backup.
Walang kasiguraduhang mabubuhay.
Pero bilang isang Scout Ranger, hindi niya hinayaang makalusot ang mga umaatake nang walang laban.
Sa loob ng halos dalawang oras, nakipagsagupaan siya habang sugatan na sa paa, tiyan, at katawan.
Dugo na ang umaagos.
Nasusunog na ang bahay.
Bumubuhos ang bala.
Pero hindi siya bumitaw.
Patuloy siyang lumaban hanggang makarating ang reinforcement.
Maraming naniniwala na kung hindi dahil sa kanyang matinding paglaban at babala sa komunidad, mas marami pang buhay ang maaaring nawala noong araw na iyon.
Hanggang ngayon, dala niya ang mga peklat, sugat, at trauma ng labanang iyon.
Ngunit dala rin niya ang isang bagay na hindi kailanman mawawala
Ang puso ng isang Scout Ranger.
Dahil may mga sundalong kahit retirado na...
Kapag bayan, pamilya, at inosenteng buhay ang nakataya
Handa pa ring tumayo, lumaban, at magsakripisyo hanggang huli. 🇵🇭🫡
SALUDO KAMI SA IYO, 2LT ERNESTO LANDAGURA (RET.)!

"ANG DAMI NILA... PINAPASUKO NA KAMI!" 😱🇵🇭

May 9, 2016. Astorga, Santa Cruz, Davao del Sur.

Labingwalo lang kaming Scout Rangers.

Ang kaharap namin?

Isang buong yunit ng armadong rebelde na pinamumunuan ng kilalang kumander sa Davao Region.

Madilim pa nang marating namin ang target area. Tahimik ang paligid... hanggang sa biglang tumahol ang a*o.

Ilang segundo lang ang lumipas

BUMUHOS ANG PUTOK NG BARIL!

Dehado kami sa pwesto.

Nasa mataas silang bahagi.

Kami nasa ibaba.

At mas marami sila.

Habang umiiyak ang mga bata sa loob ng bahay, pinili naming huwag magpaputok papunta roon kahit kami ang tinatamaan.

Dahil para sa isang tunay na sundalo, hindi sapat ang tapang.

Kailangan may disiplina.

Kailangan may malasakit.

Habang nagliliparan ang bala, nakita kong bumagsak ang isa naming kasama.

Sugatan.

Wasak ang balikat.

Pero hindi namin siya iniwan.

Gumapang kami sa ilalim ng putukan para mailigtas siya.

Sa gitna ng kaguluhan, naririnig namin ang sigaw ng kalaban:

"SUMUKO NA KAYO! HINDI KAYO MAKAKALABAS NANG BUHAY DIYAN!"

Pero walang umatras.

Walang bumitaw.

Walang sumuko.

Mahigit dalawang oras ang bakbakan.

Nang tumahimik ang paligid, isang masakit na katotohanan ang sumalubong sa amin.

Isa naming kapatid sa Ranger ang hindi na makakauwi.

Isang bayani ang nag-alay ng kanyang buhay para sa bayan.

Sa araw na iyon, natutunan ko ang tunay na kahulugan ng pagiging Scout Ranger.

Hindi ito tungkol sa pagiging walang takot.

Ito ay tungkol sa pagpapatuloy kahit takot ka.

Paglaban kahit sugatan ka.

At pagsasakripisyo para sa mga kasama at sa mga inosenteng buhay na dapat protektahan.

Dahil ang tunay na Scout Ranger ay hindi sumusuko. Kahit gaano karami ang kalaban. 🇵🇭🫡