Ate Veda's Good Karma Insight

Deadma na lang Ang Inggit

"No Way, ayaw ko sa mga Bisaya"...



"Minsan, ang tadhana ang magtuturo sa iyo na huwag magsalita ng tapos.

Isang malaking sampal sa akin ang 'never say never' na nagpilit sa aking bawiin ang lahat ng aking nasabi."

Dear Ate Veda,

Kung mayroon mang isang linyahan na alam kong ikakasiklab ng galit ng buong Pilipinas sa akin, ito ay:
"No way, ayaw ko sa mga Bisaya."

Laki ako sa Manila. Hindi mayaman, hindi rin naman mahirap. Nakapagtapos ng BS Management at may maayos na trabaho. At aaminin ko, ang title na iyon ay medyo umakyat sa ulo ko. Pakiramdam ko, dahil taga-Manila ako at educated, mataas ang standards ko.

Mayroon akong tiyahin na sobrang close ko. Dahil wala siyang anak, ako ang naging anak-anakan niya. Gusto ko ang lahat kay Tita, maliban sa isang bagay: ang asawa niyang Waray.

Hindi naman sa ayaw ko kay Tito, pero ang kultura nila at ang "tigas" ng punto kapag nagsasalita—iyon ang turn-off sa akin.
"Huy, ano'ng kinaayaw mo sa mga Bisaya?" seryosong tanong ni Tita isang araw. "Malalambing ang mga probinsyanong lalaki, masisipag 'yan, at mapagmahal!"

"Ah, basta Tita, ayaw ko," matigas kong sagot.

Natawa lang si Tita. "Kakaayaw mo diyan, diyan ka rin babagsak."

Isang araw, nabanggit ni Tita na may darating daw na pamangkin si Tito galing probinsya para magbakasyon.

Siyempre, hindi ako interesado. Sa isip-isip ko, Isa na namang taga-probinsya ang sisiksik sa Manila para maging squatter.

Nagpasya akong limitahan muna ang pagpunta kina Tita habang naroon ang pamangkin ni Tito.

Negosyong Nalugi, may Good Karma pa bang nag-aantay?

Palagian ka bang Topic ng mga Marites? Chismis, dapat bang Patulan?

Traydor at Manloloko, ikaw ba ito?

Ang Pait ng Katotohanan sa Bus Patungong Gumaca