Flash Computer Services and Trading

GPS is free for people all over the world to use.

You do not pay any direct fee to use it on your phone, car, or other devices. The system is paid for by the U.S. government, mainly through taxpayer money, with the Department of Defense running most of it.

Keeping GPS running costs around $1.8 to $2 billion a year. That covers the satellites, control systems, upgrades, and maintenance.

The U.S. has chosen to keep civilian GPS free for decades, so people everywhere can use it without paying extra.

It’s one of the few global systems that millions use every day without even thinking about who pays for it.

P1 ခေတ်တုန်းက ရှယ်ကြုံး ခဲ့ရတဲ့ ဂိမ်းလေး PC remake ပြန်ထွက်ပါတယ်နော်။

Released Date - 30 Jan 2026
Steam မှာ 34.99 USD ကျပြီး
ပင်လယ်ဒမြ ချင်တဲ့ သူတွေအတွက် လည်း fitgirl - steam unlocked မှာ ရနေပါပြီ။

Game အကြောင်းကတော့ မသိသေးသူအကျဉ်းချူံးပြောရရင် Strategy/ turn based rpg ဂိမ်းပါ။ synopsis ကတော့ Japan လူမျိုး Wanzer Pilot ဖြစ်တဲ့ Kazuki Takemura ဟာ Ryogo Kusama နဲ့ အတူ corporate တွေရဲ့ အတ္တလောဘတွေ၊ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေ၊ နိုင်ငံတကာပဋိပက္ခ တွေကို ရင်ဆိုင်ဖြတ်ကျော်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။

ဂိမ်းနဲ့ပတ်သတ်တဲ့ အမှတ်တရ ကတော့ P1 စထွက်တာ 1991 မှာဆိုပေမယ့် မှတ်မိသလောက် ဂိမ်းဆိုင်မှာ ကျနော်တို့ လို (၅-၆ တန်း) ကလေးတွေ ဆော့တဲ့ ငှက်ပျောသီးကားတို့၊ ဂျိုကာကားတိုက်တို့၊ ရမ်ဘိူဂျပု တို့ Arcade တွေ နာရီဝက် ၁နာရီ စဆော့ချိန်မှာ ၂၀ ကျော် အကိုကြီးတွေက ဆိုင်မှာ တနေ့လူံးဆော့ဆော့ နေကြတာ မြင်ဖူးပြီး။ စကားတွေပြောနေတာပဲ တွေ့တွေ့နေရတဲ့ ဂိမ်းမျိုးပေါ့။ ဒီက ဆိုင်တွေမှာလည်း ဂျပန်ဘာသာ ဗားရှင်းပဲရှိသေးတော့ dialogue တွေကို အဲဒီအချိန်က နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ ‌စမ်းဆော့ဖို့လည်း ခက်တာပေါ့။ Save/ Load ပြီး ဆော့ရတဲ့ Progress ဂိမ်းဆိုတော့ Memory Card လည်း လိုတာဆိုတော့ အဲဒီအချိန်က မြင်ပေမယ့် မကြင်နိုင်ခဲ့တဲ့ဂိမ်းတစ်ခုပါပဲ။

ဒီလိုနဲ့ ၉ တန်းရောက်လာတော့ အိမ်က ထားပေးတဲ့ (မြန်မာကလွဲ) ကျန်တဲ့ ဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ ကျူရှင် တွေမှာ ကြပ်တဲ့ ဆရာမ အလိုက် အလျဉ်းသင့်သလို ကျူရှင်ပြေးပြေးပြီး ဂိမ်းဆော့ရင် FM3 ကို memory card မပါပဲ (Progress မ save ပဲ) စမ်းစမ်းဆော့ကြည့်မိတယ်။

၉ တန်းနှစ် သီတင်းကျွတ်လောက်ကျမှ ‌လူကြီးတွေကန်တော့တဲ့ မုန့်ဖိုး နဲ့ 16MB Memory Card လေး ဝယ်နိုင်လာတော့ မှ သေချာလေး စကြုံးဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အိမ်က ကျူရှင်တွေ စွတ်ပြေးတာသိသွားတော့ အရင်လို အလွတ်မပေးတော့ ဂိမ်းက တခန်းရပ်သွားလိုက်တာ ဆယ်တန်းဖြေပြီးတဲ့အထိပါပဲ။

ဆယ်တန်းဖြေပြီးတော့ ဂိမ်းသမားလေး မောင် ဖလက်ရှ် တစ်ယောက် ဂိမ်းတင်မဟုတ်ပဲ ရည်းစားလည်း နှိပ်တတ် (အဲ) ထား တတ်လာလို့ ရည်းစားဦး လေး ရ‌ပါရော။

ဂိမ်းခဏ နောက်ပို့ထားပြီး ရည်းစားနဲ့ တွဲတာပေါ့။ တွဲတယ်ဆိုတာလည်း ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ထက် တစ်နှစ်ကြီးတဲ့ မမကြီးကို သွားကြိုက်မိတော့ ကျနော် ၁၀ တန်း စာမေးပွဲဖြေပြီး ဘာအလုပ်မရှိချိန် မှာ ဟိုက တက္ကသိုလ်တက်နေပြီဆိုတော့ ကျောင်းပြန် လေး သွားသွားကြို၊ ထမင်းချိုင့်လေး သွားဆွဲပေးပေါ့ ဒါပဲ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာဆိုတော့ လက်တောင် မကိုင်ခဲ့ရပါဘူး။ ကလေးကြိုက်ကြိုက်တာဆိုတော့။

တစ်ရက်ကျ ရည်းစားနဲ့ စကားအဆင်မပြေဖြစ်ရင်း သူက နောက်နေ့လာမကြိုနဲ့ ဆိုပြီး စိတ်ကောက်တယ်။ ကိုယ်ကတော့ချော့ရကောင်းမှန်း ဘယ်သိမတုန်း။ လာမကြိုနဲ့ဆိုတော့ မကြိုဘူးလေ။ သူ့သွားကြိုရမယ့်အချိန်
ဂိမ်းဆိုင်ပြန်ရောက်သွားပြီး ၉ တန်းတုန်းက ပြီးအောင် မဆော့ရတဲ့ FM3 လေး သွားသွားကြုံးတာပဲ။ ကောင်းလိုက်တာ ဆော့လို့လည်းလေ🫠

တပတ်လောက်ကြာမှ အသိတွေက မင်းကောင်မလေး ကို နောက်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တယ် ဘာညာ ပြောတော့ အမှန်က ကိုယ်မှ အနားမှ မရှိတာ။ သူကလည်း ကျနော်လိုက်‌နေ တုန်းက တောင် ကျနော့်လို လိုက်တဲ့သူ နောက် ၂ယောက်လောက်ရှိတာ ဆိုတော့။ ဟိုနွားတွေက ကျနော်အလစ်ကိုချောင်းနေတာ မသိခဲ့ဘူးပေါ့။ ကျနော်ကလည်း အာ့ဒါကို ပြန်ပြီး မသွားဘူး။ ဒီလောက်သစ္စာမရှိတဲ့ မိန်းမ ဘာညာ ၊ ဂိမ်းကမှ သစ္စာရှိတယ် တို့ဘာတို့ အတွေးကြောင်ပြီး ကောင်မလေးဆီ ပြန်မသွားတော့ပါဘူး။ FM 3 ကဆော့ နေတာ နာရီ 100 အထက် ကျော်နေပြီဆိုတော့ ဂိမ်းပဲဆက်ဆော့တာပေါ့။ အသည်းကွဲရကောင်းမှန်းတောင် သေချာမသိလိုက်ပါဘူး။ FM 3 အဆီတက်နေတာနဲ့ ။

အခုမှ ဂိမ်းပြန်ဆော့ကြည့်ရင်း အရင်တုန်းက အဖြစ်တွေ ပြန်ပေါ်လာလို့ ရည်းစားဦးနဲ့ ကွဲခဲ့တဲ့ အဓိက တရားခံ ကို ပြန်သတိရလာတော့တယ်။ 😁

ဟျောင့်တွေ လွန်ကုန်မယ်နော်

ယူဆာ မပြောနဲ့ ဆားဗစ်သမားတောင် ရင်ခုန်တယ်။ 🫠

အကြမ်းဖျဉ်းတော့ frequency မှာ 2-3 ဆ လောက်ကွာပါတယ်။ D4 မှာ typical က 2133-2400 mhz
XMP profile on/OC ရင် standard RAM 3600
- enthusiast hardware lvl မှာ 5000++mhz ထိ OC လို့ရတယ်။

D5က standard မှာ 4800mhz
OC ရင် 6400mhz
Enthusiast lvl မှာ 8000+mhz ထိ ရတယ်။

Latency မှာ D4 က CL 16-18
D5 က CL40

Capacity မှာ D4 က 32 GB တော့ ရှိပေမယ့် 16 GB က ပုံမှန်အများဆုံး ဆိုတော့
RAM 4 slot မှာ 64GB ထိရပြီး
D5 မှာတော့ 64GB ထိ ထွက်ထားပြီး 32GB တွေကတော့ ပုံမှန်ဝယ်ဖို့လွယ်တာမို့
32*4 128 GB အထိ သွားလို့ရတယ်။

RAM 8 slot ပါတဲ့ Workstation MB တွေဆို 256GB အထိ တင်လို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် RAM 256 GB ဆို သိန်း၁၀၀ ကျော်တန်နေပြီ
32*2 64GB kit တွေတောင် သိန်း 20-30 ကြား ရှိနေပြီဆိုတော့ 256GB 32*8 ဆို တွက်ကြည့်ပေါ့။
အခုချိန်မှာ တော့ D5 ရဲ့ advantages သူံးဖို့ မလိုရင် D5 နဲ့ မဆင်တာ ကောင်းပါတယ်
2030 လောက်ဆိုရင်တော့ ဈေးကျနိုင်လောက်ပါတယ်

In a International Tournament final BO5, Legend Anna said once
"ငါ့ဟီးရိုးပျောက်နေတယ် သားကြီး"

ဟျောင့်ရေ နံနံခြားက ကောင်တွေ က ပိုဂျွတ်တယ်ဟ အိတ်ခွံတွေပါ ရောင်းနေပြီ🥲

ဂိမ်မာသူခိုးများ

ကျနော်တို့တွေ ကွန်ပျူတာ/ console ဂိမ်းဆိုင်တွေ ခေတ်စားချိန်က ‌ကျနော်အပါအဝင်တချို့ တချို့ ဘရာသား များ ကြုံရတတ်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေထဲက တစ်ခုပေါ့။

ကျနော်ပထမဆုံးကြုံရတဲ့ ဖြစ်ရပ်ကတော့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် Flash ရဲ့ မဟာအလွဲများထဲက တစ်ခုပါပဲ။ တကယ့်မဟာ အလွဲဆိုတော့လည်း ၁၄-၁‌၅ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် မှာ ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခု (နှစ်၂၀ ကြာ)ထိ မှတ်မိနေတုန်းပေါ့။ ဒီနေ့ညနေမှာ ဘာမှ မဆိုင်ပဲ ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲပြန်အမှတ်ရဖြစ်တော့ ကိုယ့်လို Trauma မျိုး ကြုံခဲ့ရတဲ့ ဂိမ်မာဘရာသားတွေအတွက် ရေးဖြစ်လိုက်ပါတယ်။

အဖြစ်ကဘယ်လိုလဲ ဆိုတော့ Flash ဆယ်တန်းကျောင်းသား ဘဝကပေါ့။ အဲဒီတုန်းက Console (P1/P2) ဂိမ်းခေတ်ပဲ ရှိသေးတယ်။ 2003-4 ကာလ ပေါ့။ အဲဒီကာလ စနစ်ဟောင်းက ဆယ်တန်း တွေ ဟာ သီတင်းကျွတ်လောက်ဆို တခြား အငယ်တန်း တွေ လို နှစ်ကုန် အထိ ကျောင်းကြီးကိုတက်စရာမလိုပဲ အိမ်မှာ၊ ကျူရှင်မှာ ပဲ စာလုပ်ဖို့ ကျောင်းအပြီးပိတ်ပေးတယ်။ စာမေးပွဲရှိတော့မှပဲ ကိုယ်သက်ဆိုင်ရာ ကျောင်းမှာ သွားဖြေရတော့တာ။

ကျောင်းမပိတ်ခင်နောက်ဆုံးရက် တက် ရတဲ့နေ့ပေါ့။
အဲဒိနေ့မှာ တပတ် ၂၀၀ နဲ့ အသင်းကြေး စုထား‌တာတွေကို မုန့်စားကြ၊ ကျောင်းကို ကက်ဆက်တွေ ယူလာ၊ ဂစ်တာတွေယူလာ၊ တီးကြ၊ ဆိုကြ၊ ပျော်ကြပေါ့။

ဂိမ်မာ Flash တစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီနေ့ ဘာစဉ်းစားထားလဲ ဆိုတော့ ဒါကျောင်းသားဘဝ နောက်ဆုံးနေ့၊ နောက်တခါပြန်မရတော့ဘူးဆိုတော့ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မှတ်မှတ်ရရလေး ကျောင်းပြေးပြီး ဂိမ်းနှိပ်မယ်ကြံတာ။ Safe side ကိုစဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း အဲဒိနေ့မှာ ပုံမှန်ကျောင်းတက်တဲ့နေ့ မဟုတ်တော့၊ Roll call တွေ ခေါ်တာတို့၊ ခွင့်မဲ့ပျက်လို့အိမ်ကို အကြောင်းကြားတာတို့ လည်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ဒါနဲ့ပဲ Flash တစ်ယောက် ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ အိမ်က ထည့်ပေးတဲ့ ထမင်းချိုင့် လေးဆွဲပြီး ကျောင်းဆီ ခြေလှမ်း တွေက မရောက်ပဲ ဂိမ်းဆိုင်ဆီ ဦးတည်တာပေါ့။ တကယ်တမ်း ကျောင်းမုန့်ဖိုး က 300 လားပဲရတာ။ P1 ဂိမ်းက တစ်နာရီ 70 ၃နာရီ 200။ ၄၀၀ ဖိုးဆို 4 နာရီခွဲ ပေးတယ်။ ကျောင်းတက်ရတဲ့ အချိန်က 9-3ခွဲ ဆိုတော့ ၆ ခွဲကြာတယ်။

မနက် ၈ နာရီ တည်းက ဂိမ်းဆိုင်ရောက် နေတာဆိုတော့ ၃၀၀ ဖိုး ဂိမ်းဆော့ တာ ၁၂ ခွဲလောက်တည်းက ဂိမ်းဖိုးကုန်ရော။ ကျောင်းဆင်းတဲ့အချိန်နဲ့ကိုက်ပြီး အိမ်ပြန်ရမှာ ဆိုတော့ ကိုယ် ဆော့ရမယ့် ဂိမ်းဖိုး ကုန်ပြီး သူများဆော့တာ ကျောင်းဆင်းချိန်အထိ သွားမြောနေတာပေါ့။ အဲဒိနေ့ က ဂိမ်းဆိုင်မှာ ကျောင်းပြေးပြီး ဂိမ်းဆိုင်ရောက်နေတဲ့ ကျောင်းဝတ်စုံနဲ့ ‌‌ေကျာင်းသား က ကျနော် တစ်ယောက်တည်းမဟုတ်ဘူး။ တခြားကျောင်းက ကျနော်နဲ့ ရွယ်တူ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လည်း ရှိတယ်။
သူက ကျနော့်ထက်ပိုစောပြီး ဂိမ်းဖိုးကုန်တော့ သူများဆော့တာတွေ လိုက်ကြည့်နေတာ သတိထားမိသေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူများ ဆော့တာတွေ ဂိမ်းဆိုင်မှာ ဟိုသွားကြည့် ဒီသွားကြည့်နဲ့။ ၃နာရီလောက်ကျ ကျောင်းဆင်းတော့မှာမို့ ပြန်မယ်လည်း လုပ်ရော ကျနော်ကျောပိုးအိတ်နဲ့ ထမင်းချိုင့်ထားတဲ့နေရာမှာ ထမင်းချိုင့်က ပျောက်‌နေရော။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်အန်တီကြီးကို မေးကြည့်။ ကျနော့် ထမင်းချိုင့်များ တွေ့မိလား ပေါ့။ အန်တီကြီး ကလည်း မတွေ့မိဘူးဆိုပြီး တခြားစက်နေရာတွေမှာ ကူရှာပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်မှာ မှ ကို မ‌‌‌တွေ့တော့။ ကျနော်လည်း ခေါင်းမီးတောက်နေပြီ။

အဲဒီအချိန်မှာ ဆိုင်ရှင်အန်တီကြီးက ဟဲ့ ခုနက နင့်နားက ကျောင်းသားလေး က ငါ့အရှေ့က ထွက်သွားတော့ တစ်ခုခု ဖွက်ယူသွားတာတော့ တွေ့တယ်။ နင့်ထမင်းချိုင့်လားတော့ မသိဘူး။

ကျနော် အဲဒါကြားတာနဲ့ ချက်ချင်း ပါလာတဲ့ စက်ဘီးပေါ်တက်ပြီး စိတ်ထဲထင်တဲ့ နေရာ ကို လိုက်ပါရော။ စိတ်ထဲမှာ ဒီကောင်ယူပြီး ငါ့ထမင်းချိုင့် ကို အပေါင်ဆိုင်တစ်ခုခုမှာ ရောင်းစားမယ်လို့ ထင်မိတာ။ ဘာလို့ဆို ကျောင်းမှာ ကျနော်ပေါင်းတဲ့ခပ်ဆိုးဆိုး ဘော်ဒါတွေက အရက်သောက်ဖို့ ကျောင်းစိမ်းပုဆိုးတို့၊ အမေထဘီတို့ ကို အပေါင်ဆိုင်မှာ သွားသွားပေါင်တာ ကြားဖူးနေတာကိုး။

အဲလိုနဲ့ အနီးအနားက အပေါင်ဆိုင် တွေမှာ လိုက်မေးပါရော ဆိုပါတော့။ ဆိုင်တွေက တော့ လာမပေါင်ဘူး ဆိုတာချည်းပဲ။ နောက်ဆုံး အပေါင်ဆိုင်တစ်ခုကို မေးပြီး ပြန်အထွက်မှာ ဆိုင် ဘေးက လမ်းကြားတစ်ခုကိုမြင်တော့ စိတ်ထဲ မှာ ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ (တကယ်တမ်းတော့ လမ်းစပျောက်နေပြီ။ အိမ်ကိုလည်း မပြန်ရဲ ဖြစ်နေတော့ ခြေဦးတည့်ရာသွားမိတဲ့သဘောပါပဲ) လမ်းကြားထဲ ဝင်ကြည့်မိတယ်။
အဲဒိလမ်းကြား‌ထဲမှာ ဂိမ်းဆိုင်တဆိုင်ကိုတွေ့တော့ ဝင်ကြည့်တာ ဂိမ်းဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟိုကျောင်းသားကို သွားတွေ့ပါရော။ ကျနော် သူ့ကို တွေ့တော့ ဘာလုပ်ရမှန်းလည်းမသိ။

ဒါပေမယ့် ကျနော့်တွေးမိတာက ဒီကောင်က ဟိုဂိမ်းဆိုင်မှာ တုန်းက ဂိမ်းဖိုးနည်းနည်းပဲပါလို့ ငါထက်တောင် အရင် ထွက်ရတာ။ ဘာလို့ ဒီဆိုင်မှာ ဆက်ဆော့ရမှာ‌လဲပေါ့။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ သူဟာ လမ်းကြားထိပ်က အပေါင်ဆိုင်မှာ ထမင်းချိုင့်ကို ပေါင်၊ ရတဲ့ပိုက်ဆံ ဒီဆိုင်မှာ ဂိမ်းလာဆော့တာပဲ ဆိုတဲ့ အတွေးက သေချာနေတယ်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လို လုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ သူ့ကိုလည်း မြင်နေပြီး စိတ်ထဲမှာ သိသိကြီးနဲ့ နောက်ပြန်လည်း မလှည့်ချင်ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ ဂိမ်းဆိုင်ထဲဝင်ပြီး သူ့အနောက်မှာ သွားရပ်၊ သူ့ကို ပခူံးလှမ်းပုတ်ပြိး ခပ်တည်တည်နဲ့ ဟေ့ရောင် မင်းယူသွားတဲ့ ငါ့ထမင်းချိုင့်ရော ဆိုပြီး တည့်မေးရော။ သူက မသိပါဘူး ဘာညာ။ ပေါ့။

ကျနော်လည်း လက်ပူး လက်ကြပ်က သက်သေကမရှိ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုရှိတာက ဂိမ်းဆိုင်အန်တီကြီးက ပြောတယ်မလား။ သူတစ်ခုခုကို ဖွက်ယူသွားတယ်ဆိုတာ။ ကျနော်လည်း မင်း ထမင်းချိုင့် ယူသွားတာ ဆိုင်က အန်တီကြီး က တွေ့လိုက်တယ်ပြောတယ်။ မင်းမဟုတ်ရင် လိုက်ပြီးရှင်း ဆိုပြီး ဖိန့်တာပေါ့။

သူက အဲဒါကို ဘာလို့လိုက်ရမှာလဲ ဆိုပြီး အတင်းမငြင်းဘူး။ ခဏနေဦး သူဂိမ်းပြီးအောင် ဆော့လိုက်ဦးမယ်တဲ့။ ပြီးရင်လိုက်ခဲ့မယ်ပေါ့။ ကျနော် လည်း ဘာဆက်ပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။ သူဆော့တာ ကြောင်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်။ သူဆော့တာက ဘောလုံးကန်တာ။ ဒုတိယပိုင်းရောက်နေပြီ။ အဲဒါနဲ့ ကျနော် စောင့်ကြည့်နေရင်း သူဆော့တာက ဒုတိယပိုင်းက ခုမှ စတာ။ သူက ကွန်ပျူတာကို ပထမပိုင်းမှာ ၂ဂိုးသွင်းထားပြီးပြီ။ ကျနော်ဘောလူံး မကန်ပေမယ့် ဂိမ်းဆိုင်အတူလာရင် ဘောလုံးကန်တဲ့ ဘော်ဒါတွေကြောင့် တပိုင်း ၁၅ မိနစ် ကြာတယ်ဆိုတာတော့ သိထားတယ်။ နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ် ကြာဦးမှာပေါ့။ အချိန်က သူ့ကို ရှာတာနဲ့ ကျောင်းတွေလွှတ်ပြီးလို့ ၃၊ ၄၅ လောက်ဖြစ်နေပြီ။ အမှန်က ကျောင်းဆင်းတာနဲ့ ၃ခွဲမှာ စာသင်မယ့် ဂိုက်က အိမ်ရောက်နေပြီ။ ငါကျောင်းပြေးတာ တစ်မှု၊ ထမင်းချိုင့်ပျောက်တာ တစ်မှု ၂မှုတော့ ဆင့်နေပြီ ဆိုပြီး ရင်ထဲမှာ ထိတ်နေပြီ။

ကိုယ့်အခြေအနေကိုယ်ပြန်တွေးမိပြီး ဟိုကောင်က ဂိမ်းအေးဆေးဆော့နေတာ မြင်ရတော့ အသည်းတွေယားနေပြီ။ တစ်ခုပြောရရင် ကျနော်က ရန်တွေဖြစ်လေ့ရှိတဲ့သူလည်းမဟုတ်။ ဟိုကောင်ကလည်း ကြည့်တော့ တကယ်‌တမ်း ခြေထောက်တဖက်မသန်တဲ့ ဒုက္ခိတလေး။

ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတဲ့ နောက်ဆူံး ခေါင်းထဲမှာ အကြံတစ်ခုရတာက ခုနက လမ်းထိပ်က အပေါင်ဆိုင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဟာ ဈေးကြီး။ အဲဒီဈေးမှာ အိမ်က ကုန်ကြမ်းတွေဝယ်ရင် ဆိုက်ကားငှားစီးနေကျ အသိဆိုက္ကားဆရာ တွေ ရှိတယ်။ ဒါနဲ့ ပဲ ကျနော် သူမသိအောင် တိတ်တိတ်ကလေး ပြန်ထွက်လာပြီး ဆိုက္ကားဂိတ်ကို ပြေးတော့ အိမ်နဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆိုက္ကား ဆရာ ကြီး‌‌တွေကလည်း ရှိတယ်။ အဲဒါနဲ့သူတို့ကို အကျိုးအကြောင်းပြောပြီး ကျနော့်ကို တချက်အဖော်လိုက်ခဲ့ပေးပါပေါ့။ စိတ်ထဲမှာ တွေးတာက ဖတ်ဖူးတဲ့ဝတ္ထုတွေထဲကလို ဆို ဆိုက္ကားဆရာကြီးတွေက ငကြမ်းတွေလေ။ ဒီကောင့်ကို နားရင်းတွေဘာတွေ အုပ်လိုက်ရင် ဒီကောင်ချက်ချင်း ဝန်ခံမယ်ပေါ့။

တကယ်တမ်းဆိုက္ကားဆရာကြီးနဲ့ ဂိမ်းဆိုင်ကိုပြန်ရောက်တော့ ဟို‌ငတိက လည်း မပြေးဘူးဗျာ။ သူ့နောက်မှာ ကျနော် ခုနက မရှိတာကို မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်းကို စွတ်မြောနေတာလား တော့မသိ။
ဘောလူံးဆက်ကန်နေတုန်း။ ခေါ်လာတဲ့ ဆိုက္ကားဆရာ ဦးလေး ကလည်း အားကိုးရတယ်။ ဘာမှ မလုပ်ဘူး။ ဒီတိုင်းစကားနဲ့ပဲ ဟေ့ရောင် မင်းသူ့ထမင်းချိုင့်ယူထားတာ ပြန်ပေးလိုက်ပဲ ပြောပြီး ဘာမှ ထပ်မလုပ်ပဲ သူဘောလုံးကန်တာကို အနောက်ကနေရပ် ကြည့်နေတယ်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အချိန်က ၄နာရီ မတ်တင်း ထိုးတော့မယ်။ ကျနော် စိတ်ထဲမှာ က အိမ်မှာ ဂိုက်ကတော့ စောင့်နေပြီ။ အိမ်ကလူတွေ ကျောင်းက ကျနော်ပြန်မလာလို့ ကျောင်းကို လိုက်လာရင်တော့ ကျောင်းပြေးတာပါ ပေါ်တော့မှာပဲ ဆိုပြီး ဗျာများနေပြီ။

အဲဒါနဲ့ လမ်းကြားထဲမှာ ဖြတ်လာရင်း ရဝတရုံးကို တွေ့ထားတော့ အေး မင်းမလိုက်ဘူးနော်။ အဲဒါဆို ငါ ရဝတရုံးမှာ သွားတိုင်တော့မယ် ဆိုပြီး ဆိုက္ကားဆရာကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်လာရော။ တကယ်တမ်း ရဝတရူံး ရှေ့ရောက်တော့ ငါရဝတလူကြီး‌တွေ ပြောရင်တော့ အိမ်ကလူကြီးတွေပါခေါ်ပြီး အမှုပိုကြီးတော့မှာပဲ ဆိုပြီး မဝင်ရဲဘူး။

အဲဒိအချိန်မှာပဲ ဂိမ်းဆိုင်ထဲက ဆိုက္ကားဆရာ ဦးလေးနဲ့ ဟိုကောင်ဟာ ထွက်လာရော။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်တို့ တွေ ဂိမ်းဆိုင်သွားမယ်ဆိုတော့ ဟိုကောင်က နောက်တကွက်ထပြရော။ သူအိမ်ကိုအရင် သွားပြောလိုက်ဦးမယ်တဲ့။ တကယ်တမ်း ဂိမ်းဆိုင်ကို လိုက်လာရင်လည်း ဆိုင်ကအန်တီကြီး က ကျနော့် ထမင်းချိုင့်ကို သူယူပါတယ်ဆိုတာ အတိအကျမြင်တာမဟုတ်ပြန်ဘူး။ ကျနော်ကတော့ လောလောဆယ် သူလိုက်လာဖို့ အရေးကြီးတယ်လို့ တွေးနေတာနဲ့ ခုနကဆိုက္ကားဆရာကိုပဲ ဦးလေး သူသွားမယ့်ဟာ ဆိုက္ကား နဲ့ လိုက်ပို့ပေးလိုက်ပါပေါ့။ ကျနော် ဒီမှာစောင့်မယ်ဆိုပြီး ဆိုက္ကား ဂိတ်မှာ စောင့်နေလိုက်တယ်။

နောက် နာရီဝက်လောက်ကြာတော့မှ သူတို့ ၂ယောက်ပြန်လာတော့ ဆိုက္ကား ဆရာက ပထမ ဟိုနား၊ ဒီနားနဲ့ လျှောက်ပြောရင်း နည်းနည်းခြောက်လိုက်တော့ ‌သူဝန်ခံတယ်တဲ့။ မင်းထမင်းချိုင့် ကို သူဟို အပေါင်ဆိုင်မှာ ပေါင်တယ်တဲ့။ ဘယ်ဆိုင်လဲဆိုတော့ ကျနော် နောက်ဆူံးမေးခဲ့တုန်းက လာမပေါင်ဘူးလို့ ပြောတဲ့ ဂိမ်းဆိုင်လမ်းကြားထိပ်က အပေါင်ဆိုင်မှာ။ ဘယ်လောက်နဲ့လဲ ဆိုတော့ ၁‌‌၅၀၀ နဲ့ တဲ့။ သူ့မှာ ၅၀၀ ပဲ ရှိတော့တယ်။ ဆိုပြီး ကျနော့်ကို ၅၀၀ ပေးချိန်မှာပဲ အဲဒီကောင်ရဲ့ ခေါက်ထားတဲ့ အင်္ကျီလက်ခေါက်ထဲမှာ ၅၀၀ တန်လေးကို သွားမြင်မိတော့ ဒိမှာ ၅၀၀ လေဆိုပြီး ယူလိုက်တယ်။ အပေါင်စာရွကိမှာ က ၁၅၀၀၊ အတိုးနဲ့ ၁၈၀၀လို့ ရေးထားတယ်။ ကျန်တဲ့ ၅၀၀ တော့ သူခုနက ဂိမ်းနှိပ်တာ နဲ့ ကုန်လောက်တယ်ဆိုပြီး တွေးမိတယ်။ ကျနော် လည်း ဆိုက္ကားဆရာ ဦးလေး ကို ခဏစိုက်ထားပေးပါပေါ့ ဆိုပြီး ထမင်းချိုင့်အရင်ရွေး။ သူ့ကိုပါ ဆိုက္ကားခ နဲ့ စိုက်ထားတာတွေ အိမ်မှာ ပြန်ယူဆိုပြီး အိမ်ခေါ်လာလိုက်တယ်။

ကျနော် အိမ်ပြန်တဲ့ လမ်းမှာ စဉ်းစားမိတာ က အိမ်ပြန်နောက်ကျနေတာ၊ ဆိုက္ကား ဆရာ ကို ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးရမှာ တွေကြောင့် ထမင်းချိုင့်ခိုးခံရတာတော့ ဘယ်လိုမှ အုပ်ထားလို့မရတော့ဘူး။ ကျောင်းပြေးတဲ့ ကိစ္စမပေါ်ရင်ရပြီဆိုပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုကြံဖန်ရတော့တယ်။

ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းလဲဆိုတော့ ကျနော် ကျောင်းတက်တယ်။ ကျောင်းကအပြန် မုန့်တီဝင်သောက်တော့ မုန့်တီဆိုင်မှာ ထမင်းချိုင့်အခိုးခံလိုက်ရတယ်။ ပါသွားတဲ့ထမင်းချိုင့်နောက်လိုက်ရင်း မူရင်းဇာတ်လမ်းအတိုင်းဖြစ်သွားတယ်။ နောက်ပိုင်း ဆိုက္ကားဆရာ ထမင်းချိုင့်ပြန်ရွေးလို့ ငွေစိုက်ထားရတဲ့ကိစ္စ၊ ကျနော်ကျောင်းပြန်တာ နောက်ကျတာတွေလည်း အလိုအလျောက် ဖြေရှင်းပြီးသားဖြစ်သွားမယ်။ ဇာတ်လမ်း ကိုတွေးမိတာနဲ့ တခါတည်း ဆိုက္ကားဆရာ ကိုလည်း တခါတည်းကြိုပိတ်ထားရတယ်။ သူကတော့ အစတည်းက သိထားပြီးသား ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဂိမ်းဆိုင်မှာ ခိုးခံရတာမဟုတ်ဘူး။ မုန့်ဆိုင်မှာ ခိုးခံရတာလေး ပဲ ပြောင်းပြောပေးပါပေါ့။

အိမ်ရောက်တော့ တွေးထားတဲ့ အတိုင်းအကုန်လုံး ချောချောချူချူ အဆင်ပြေပြေဖြစ်သွားတယ်။ အကြံပိုင်တဲ့ Flash ပါလား ဆိုပြီး ထင်နေတယ်မလား။ မပြီးသေးဘူး။
ဂိုက်နဲ့စာသင်ရမယ့် အိမ်(ဂိုက်က ၃နာရီခွဲတည်းက စောင့်နေတာ ကျနော့်အိမ်မှာမဟုတ်၊ အိမ်မှာ က လုပ်ငန်းလုပ်ပြီး လူရှုပ်တော့ ကျနော်စာကောင်းကောင်းကျက်လို့ရအောင် အဒေါ်အိမ်မှာ ပဲ ကျနော် ကဆရာတွေနဲ့ စာသင်၊ စာကျက်ပြီး၊ အိပ်တဲ့အချိန်ပဲ အိမ်ပြန်ရတာ) ရောက်တော့ ကျနော် ရဲ့ Cover Story ဟာ Totally Blown သွားတာပဲ။

ဖြစ်ပုံက တွေးထားတဲ့အတိုင်းပဲ ဂိုက်ဆရာမက ၃ခွဲတည်းက စောင့်နေတာ။ ကျနော် ရောက်တော့ ၅နာရီထိုးကာနီး။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျနော်ယူထားတဲ့ နောက်တချိန် (5:30-7:00)ဂိုက်ဆရာမက လည်း ရောက်နေတယ်။ ကျနော်ရောက်တော့ ကြိုတွေးထားတဲ့ အတိုင်း ကျနော့် cover story ‌ကိုပြောတာပေါ့
အိမ်မှာ တခေါက်ပြောထားပြီးသားဆိုတော့ နောက်တခေါက်ပြောရတာ ပိုတောင်ချောမွေ့သေး။ ဒါပေမယ့် နောက်ဂိုက်ဆရာမက ပြောတာဆုံးအောင်နားထောင်ပြီးမှ ကျနော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်ပြီး ဟဲ့ နင်ဒီနေ့ ကျောင်းမတက်ဘူးမလား။ တဲ့။ ကျနော်ကဟာတက်ပါတယ်ပေါ့။ နင်မလိမ်နဲ့။ နင့်အခန်းထဲ ဖြိုး**** ကို သိတယ်မလား။ အေး သူ့ကို ငါ(၃:၀၀- ၄:၃၀) အချိန်ဂိုက်သင်နေတာ။ ဒီနေ့ နင့်ကို တွေ့မိလား မေးတာ သူ‌က မတွေ့ဘူးလို့ပြောတယ်။

ကျနော်က လည်း ခေသူမှ မဟုတ်တာ။ အမ်း မဟုတ်ပါဘူး။ပေါ့၊ သူ ကျနော့်ကို သိလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူနဲ့က မရင်းနှီးဘူးဆိုတာကို
မဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို ဒီနေ့ကျောင်းမှာ နင့်နာမည်ခေါ်တာ‌သိလား ဆိုတော့ မှ ဟာ သွားပြီ ဆိုတာသိလိုက်တယ်။

ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အဲဒီနေ့က အသင်းကြေးစုထားတာတွေ မုန့်မစားဖြစ်လို့ ကျောင်းသားတွေကို စုငွေပြန်ပေးရတယ်။ ဟိုငတိကို ဆရာမက ‌ကျောင်းသားတွေ နာမည်နဲ့ ငွေပြန်ပေးခိုင်း တော့ နင် မရှိဘူး။ နင်ကျောင်းတက်ရင် ကျောင်းက ပြန်အမ်းတဲ့ အသင်းကြေး ဘယ်မှာလဲ ဆိုတော့မှ ကျနော် လည်း နောက်ဆူံး ကျောင်းမတက်တာ ဝန်ခံလိုက်ရတော့တယ်။ နောက်နေ့ လည်း ကျောင်းမတက်ရ တော့လို့ ပြန်အမ်းတဲ့ အသင်းကြေးက ဂိုက်ဆရာမနဲ့ ပဲ ထည့်ပေးလိုက်တာတဲ့။ နွားလေးဆိုတာက။ အိမ်ကတော့ အရင်ဆို ရှယ်ပလန်နဲ့ တီးနေကျပေမယ့် ဆယ်တန်းဖြေရတော့မယ့်အချိန်ဆိုတော့ ကျောင်းပြေးတာ သိသွားပေမယ့်လည်း ရှော်ပေးလိုက်ပုံရပါတယ်။ အနွှဲမခံလိုက်ရဘူး။

ဂိုက်က အဲဒိနေ့မှ စ သင်ရတာဆိုတော့ နောက်ပိုင်းကျနော့်ကို မျက်စိဒေါက်ထောက်ပြီး အကြည့်ခံရတာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း အစင်ကြီး စာမေးပွဲပြီးတဲ့အထိ ဆိုပါတော့။ 🥲

ကျနော့်အလွဲ ဖတ်ရတဲ့ ဘရာသားတို့မှာရော ဂိမ်းဆိုင်မှာ သူခိုးခိုးခံရတဲ့အဖြစ်တွေ၊ ဂိမ်းဆော့ဖို့ ကျောင်းပြေးလူမိ၊ ကျောင်းပြေး အိမ်မသိအောင် ဖိုးဉာဏ်ရွှင်လုပ်ပြီး ဇာတ်လမ်းတွေထွင်ရတဲ့ အဖြစ်တွေ ရှိရင် comment မှာ ဝေမျှပေးကြပါဦး။
နောက်တခေါက်မှာ တော့ ကျနော်အလုပ်လုပ်တဲ့ ဂိမ်းဆိုင်(Cyber Cafe) မှာ ကျနော့်နာရီအခိုးခံရတဲ့ အကြောင်းလေး ထပ်ပြောပါဦးမယ်။

မစောင့်ချင်ဘူး၊ ဆင်ပြီးသား တခါတည်း စမ်းပြီးယူချင်ရင် ဒါလေးယူ။ 3050 ဈေးထက်ပိုတန်ပါတယ်။ ယူဆာ က console ပြောင်းချင်လို့ ပြန်ရောင်းတာပါ။ ကျနော်ဆင်ပေးတာ 27 လောက်ကျပါတယ်။
2,100,000 နဲ့ ပြန်ရောင်းမှာပါ။

Ryzen 5 4600G + TUF B550
Asus RTX 3060ti
Lexar DDR4 3200 mhz 8*2 16GB
Intel Nvme 512 GB
Coolermaster 550W MWE
CR 1400 ARGB Cooler
Golden Field Casing + Pro7 ArgB Fan *6
Wrty 1M

ပုညခင် version anime 😏
RPG Game ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ သူတွေဆိုရင်တော့ ကြည့်သင့်ပါတယ်။ စိတ်ကူးယဉ်လို့ကောင်းတာပေါ့😁