Kavindya Rathnayake

ටැටූ - 27 පරිච්ඡේදය
ලන්ඩන් නුවරට උදා වන ශීත සෘතුවේ උදෑසනන් සැමවිටම අළු පැහැති මීදුමකින් සහ සිහින් හිරු එළියකින් බර වී තිබුණි. මගේ කුඩා මහල් නිවාසයේ වීදුරු කවුළුව අසල හිඳගෙන, උණුසුම් කෝපි කෝප්පයකින් නැඟෙන දුම් රොටු දෙස බලා සිටි මගේ මතකයන් නිරායාසයෙන්ම වසර තුනකට පෙර මා හැරදමා ආ මෙල්බන් නුවරට පියෑඹුවේය.
ඔව්, මම ලන්ඩන් නුවරට පැමිණ දැන් වසරතුනක් ගත වී අවසන්ය. කවිනාශ් රෝයි සහ ඔහුගේ දියණිය අශේරා මට ලබා දුන් ඒ ජීවන මඟ ඔස්සේ පැමිණි මම, අද වන විට ලන්ඩන්හි ප්‍රකට තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනයක ජ්‍යෙෂ්ඨ මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවරියක ලෙස සේවය කරමි. කවිනාශ් අයියා එදා මගේ අත තැබූ ඒ සහතික කළ ලියුම මගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය විය. මම මගේ උපාධියේ ඉතිරි කොටස ඉතාමත් ඉහළින් සමත් වෙමින්, මගේම උත්සාහයෙන් මේ තත්ත්වයට පත් වූයේ හදවත ඇතුලාන්තයේ දැඩි වේදනා සඟවා ගනිමිනි.

කුඩා කාළයේ සිටම හදවතට දැඩි පීඩනයක් වේදනාවක් දැණුනු වහා එය අමතක කරගැනීමට මා විසින් කලේ අරමුණු වෙත්ම මාවතකට යොමු කිරීමයි, එකී පුරුද්ද නිසාම මේ වන විට මම බොහෝ ඉදිරියට පැමිණ සිටිමි .අද වනවිට මම කිසිවෙකුගෙන් හෝ නොයැපෙන, ආර්ථික වශයෙන් සහ වෘත්තීය වශයෙන් පූර්ණ ස්ථාවරත්වයක් ලබා ගත්, ස්වාධීන ගැහැනියක වෙමි. නමුත් ඒ බාහිර සාර්ථකත්වය යටින් මගේ හදවත ඇතුළාන්තය තවමත් පිරිී තිබුණේ නොනිමෙන රිදවීම් සහ තනිකමකිනි.මම හැමදාම රාත්‍රියට නින්දට යන්නේ මගේ පපුවමැදින් මතුවන මහා බරක් දරාගෙනය. මට අවිනාශ්ව මතක් නොවුණු එකම එක තත්පරයක්වත් මගේ ජීවිතයේ තිබුණේ නැත. ඔහුගේ ඒ ගැඹුරු දෙනෙත්, මෘදු ස්පර්ශයන් සහ මගේ නවාතැනේදී අපබෙදාගත් ඒ සුන්දර ආදරයේ හෝරාවන් මගේ ආත්මය පුරා තවමත් ජීවමානව පැවතුණි.
ඒ සියල්ලටම වඩා මාගේ හදවත දවාලූයේ මගේ පුංචි දියණියයි. ඇය දැන් අවුරුදු තුනක සුරංගනාවියක වී ඇතිවාට සැක නැත. ඇගේ අම්මාගේ අතැඟිලි නොඅල්ලාගෙන වූවත් ඇය ඇවිදින්නට ඇත, අම්මා යැයි කියා වෙනත් ගැහැනිකයට අමතමින් ඇය හුරතල් බසින් බහතෝරන්නට ඇත... ඇතැම් විට මේවන විට ඇය ළදරු පාසැලක ඉගෙන ගන්නවා වන්නට ඇත. වසර තුනක් යනු දීර්ඝ කාලයකි. මේ වෙද්දී ඇය වයසින් වැඩී සිටිනවා ඇත. ජීවියේ නවමු කඩයිම් පසුකරනවා ඇත. නමුත් ඒ හැම මොහොතකම ඇගේ ම අම්මා ඇය අසල සිටියේ නැත.
"දෝණි...මගේ මැණික..."
මම නිතරම මගේ පපුවට අත තබාගෙන රහසින් මුමුණන්නෙමි. කවිනාශ් අයියා එදා කී වදන් මගේ හිතට මහා ශක්තියක් විය. මගේ දුවනිය සිටින්නේ ඇගේ සැබෑ පියා වන අවිනාශ්ගේ සෙවනැල්ල යටය. ඉනෝකා ඇයට සර්ව සම්පූර්ණ මවක වී ආදරය දෙන බව කවිනාශ් අයියා සහතික කළේය. අවිනාශ් ඒ කිසිවක් නොදැන, ඇය කුලවද්දාගත් දරුවෙකු ලෙස සිතා ඇයට පණ මෙන් ආදරය කරන බව මම දනිමි. ඔහු එවන් මානුශීය ගුණ ඇති මිනිසෙකි.

මගේ ලේ වලින් උපන් දුව, තමන්ගේම පියාගේ රැකවරණය මැද සුවෙන් සිටිනවා යන සිතුවිල්ල පමණක් මගේ බිඳුණු මනස සවිමත් කරගන්නට මට තිබුණු එකම පිටුවහල විය. මම මගේ වේදනාවන් මගේ ශක්තිය බවට පත් කරගතිමි. මේ වසර තුන පුරාවටම මා ලැබූ ලොකුම ජයග්‍රහණය වූයේ
මගේ ජීවිතයේ ශාපයන් ව සිටි මගේ තාත්තා, එරන්ද දුනුකාරගෙන් සහ විපුල බාප්පාගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම ඈත් වීමට හැකි වීමයි. ලන්ඩන් නුවරට පැමිණි සැණින් මම මගේ පැරණි දුරකථන අංක, සමාජ මාධ්‍ය ගිණුම් සහ මගේ පරණ ඊමේල් ලිපිනයන් සියල්ල සදහටම අක්‍රීය කර දැමුවෙමි. කවිනාශ් අයියාගේ මාර්ගයෙන් මම මගේ නීතිමය ලියකියවිලි සහ වීසා තත්ත්වයන් අලුත් කරගත් අතර, එහිදී මගේ තාත්තාට හෝ අතුල බාප්පාට සොයාගත නොහැකි වන ලෙස මගේ සියලු තොරතුරු රහසිගතව තබා ගැනීමට මම වගබලා ගත්තෙමි.
ඔවුන් එදා පර්ත් නුවරදී මගේ රැකියා බලපත්‍රය හරහා මාව ලුහුබැඳ ආ බව මම අමතක නොකළෙමි. එනිසාම මෙහිදී මම මගේම බැංකු ගිණුම් සහ වෘත්තීය අනන්‍යතාවයන් ඉතාමත් ආරක්ෂිතව පවත්වාගෙන ගියෙමි. මම මගේ තාත්තාගේ ධනයට හෝ නමට තවදුරටත් අයිතිකාරියක නොවෙමි. ඔහුට දැන් මාව පාලනය කිරීමට හෝ ඔහුගේ රූකඩයක් කර ගැනීමට කිසිදු ඉඩක් ඉතිරි වී නැත. මම ඔවුන්ගේ ඒ කුරිරු ලෝකයෙන් සදහටම මිදී,ඔවුන්ට කිසිදා ළඟා විය නොහැකි ඈතක මගේම ස්වදේශයක් ගොඩනඟා ගෙන සිටියෙමි.
සවස් යාමයේ ලන්ඩන් නගරයට සිහින් වැස්සක් ඇද හැලෙන්නට විය. මම මගේ කාර්යාලයේ වැඩකටයුතු නිමවා නිවස බලා යාමට සූදානම් වන විට, මගේ ලැප්ටොප් තිරය මත කවිනාශ් අයියාගෙන් ලැබුණු පුද්ගලික ඊමේල් පණිවිඩයක් දිස් විය. මගේ හද ගැස්ම වේගවත් විය. මම වහා එය විවෘත කළෙමි.
එහි තිබුණේ කිසිදු වදන් පෙළක් නොවේ; කුඩා ඡායාරූපයක් පමණකි. ඡායාරූපය දුටු සැණින් මගේ දෑස්වලින් කඳුළු කැට කඩා හැලුණේ මගේ මුවින් සිහින් සිනහවක් පිට වෙද්දීය. එහි සිටියේ අවිනාශ් ය. ඔහු සෝපාවක් මත හිඳගෙන සිටි අතර, ඔහුගේ උකුල මත ඉතාමත් සුරතල්, රෝස පැහැති ගවුමකින් සැරසුණු අවුරුදු තුනක කුඩා දියණිය වාඩිවී සිටියාය. ඇය අවිනාශ්ගේ රැවුලෙන් අදිමින් සිනාසෙද්දී, අවිනාශ් මින් පෙර මා කවරදාකවත් නොදුටු ආකාරයේ
අතිශය ආදරණීය, නිවුණු සිනහවකින් දියණිය දෙස බලා සිටියේය. ඒ මගේ දුවය... මගේ සහ අවිනාශ්ගේ ආදරයේ එකම ටැටූ සලකුණයි. ඇගේ ඒ විශාල දෙනෙත් සහ මුවඟ සිනහව මගේම රූපය කැඩපතකින් බලන්නාක් මෙන් මට පෙනුණි. අවිනාශ් තවමත් නොදන්නවා වුණත්, ඔහු ඒ රැකබලා ගන්නේ තමන්ගේම ලේ ය. අපගේ අදාරෙය් ක්ෂේෂය වූ එකම ප්‍රාණීයාය.
මම මගේ ලැප්ටොප් තිරය මත වූ මගේ දියණියගේ සහ අවිනාශ්ගේ මුහුණ මගේ ඇඟිලි තුඩුවලින් සෙමින් පිරිමැද්දෙමි.
‘අවී... මගේ රත්තරන් දෝණි... තව ටිකක් ඉවසන්න. ඔයාලගේ අම්මා දැන් ඉස්සර වගේ දුර්වල, අසරණ කෙල්ලෙක් නෙවෙයි. මම ගොඩක් ශක්තිමත් වෙලා ඉන්නේ... දවසක... හැම ඇත්තක්ම ලෝකෙටම පෙනෙන දවසක, මම ඔයාලව හොයාගෙන ආපහු එනවා. අපේ ආදරේ ‘ටැටූ’ එක කවදාවත් මැකෙන්න දෙන්නේ නැහැ...’
මම මගේ කඳුළු පිසදාගනිමින්, දැඩි ආත්ම විශ්වාසයකින් යුතුව ලැප්ටොප් පරිගණකය වසා දැමුවෙමි. එමාෂා දුනුකාර දැන් සැබෑ සටනකට සූදානම් ය!

ටැටූ 28 පරිච්ඡේදයෙන් හමු වෙමු.

ශෙඩූල් කීරීමේ දෝශයක් නිසා 27 කොටස පහු වෙලා දැම්මේ
https://web.facebook.com/photo/?fbid=1600755418722644&set=a.231807852284081
ඒක බලලා එන්න....

28 පරිච්ඡේදය
ලන්ඩන් නුවර කාර්යබහුල ජීවිතයත්, පරිගණක තිරයත් අතර මගේ දවස් යාන්ත්‍රිකව ගෙවී යද්දී, දිනක් මගේ පෞද්ගලික විද්‍යුත් තැපෑලට ලැබුණු ඩිජිටල් ඇරයුම්පතක් මගේ මුවඟට අවුරුදු තුනකට පසු අව්‍යාජ සිනහවක් රැගෙන ආවේය.
ඒ මගේ මෙල්බන් කාර්යාලයේ සමීපතම මිතුරා වූ මයුර සහ ඔහුගේ ඉන්දියානු ජාතික පෙම්වතිය වූ ක්‍රිතිකාගේ විවාහ මංගල්‍යයේ ආරාධනා පත්‍රයයි.
වසර ගණනාවක ආදර කතාවකින් පසු ඔවුන් දෙදෙනා ඉන්දියාවේ මුම්බායි නුවරදී, සම්පූර්ණ හින්දු සාම්ප්‍රදායික චාරිත්‍ර වාරිත්‍රයන්ට අනුව විවාහ වීමට සූදානම් වන බව එහි සඳහන් විය. ආරාධනා පත්‍රය දෙස බලා සිටියදීම මගේ ජංගම දුරකථනය නාද වූයේ ක්‍රිතිකාගේ නම තිරය මත විදහා දක්වමිනි. මම වහා ඇමතුම ක්‍රියාත්මක කළෙමි.
“එමාෂා...! ඕ මයි ගෝඩ්, මට විශ්වාස කරන්න බෑ මට ඔයාව කන්ටැක්ට් කරගන්න ලැබුණා කියලා!” ක්‍රිතිකාගේ හඬෙහි තිබුණේ ඉහළම ප්‍රමෝදයකි. මයුර හරහා ඇය මගේ ලන්ඩන් තොරතුරු සොයාගෙන ඇති බව මට වැටහුණි.
“Congratulations ක්‍රිතී! මට ගොඩක් සතුටුයි ඔයාලා දෙන්නා ගැන,”
මම ඉතාමත් ලැදියාවෙන් කීවෙමි.
“තැන්කියු එමා... හැබැයි සුභ පතලා විතරක් මදි. ඔයා අනිවාර්යයෙන්ම අපේ වෙඩින් එකට මුම්බායි එන්න ඕනේ. අපේ ‘සංගීත්’ එක දවසට මගේ ක්ලෝස්ම ෆ්‍රෙන්ඩ්ස්ලා නටනවා. මම ඔයාටත් ලස්සන හින්දි සින්දුවක් සිලෙක්ට් කරලා තියෙන්නේ. ඔයා මං වෙනුවෙන් එදාට නටන්නම ඕනෙ හොඳද... මට මතකයිනේ ඔයා අපි එක්ක ඉන්නකොට පාටි වලදි ලස්සනට නැටුවා..., ප්ලීස් එපා කියන්න එපා!” ක්‍රිතිකා පැටලුණු සිංහල බසින් එක හුස්මට කියාගෙන ගියාය.
“එපා නෙවෙයි බෑ...” මම සිනාමුසුව කීවෙමි

“ආ.. හරි .. බෑ කියන්න එපා ඔන්න...” ඇය සුරතල් ලෙසින් හඩ ඇද පැද කීවාය.
කාලයකට පසු මගේ හිත ඇතුළෙන් ආශාවක් මතු විය. පසුගිය වසර තුන පුරාවටම මම කලේ මගේ මනස තනි කරගෙන, වැඩ සහ අධ්‍යයන කටයුතු ඇතුළේම හිරවී සිටීමයි. මට මගේ පරණ මිතුරන් දැකීමටත්, මේ පාලු ජීවිතයෙන් මොහොතකට මිදී සැනසෙන්නටත් දැඩි මට දැඩි උවමනාවක් තිබුණි.
“හරි හරි ක්‍රිතී... මම එන්නම්. ඔයා වෙනුවෙන් මම ඒ ඩාන්ස් එකත් කරන්නම්,” මම සිනාසෙමින් එකඟ වුණෙමි.
එතැන් සිට ගෙවුණු සති කිහිපය මම වෙන් කළේ මුම්බායි ගමන වෙනුවෙන් සූදානම් වීමටයි. ක්‍රිතිකා එවා තිබූ ‘සංගීත්’ උත්සවයේ නර්තනය සඳහා වූ වීඩියෝව බලමින් මම මගේ නිවසේ සාලය මැද රාත්‍රී කාලයේ පුහුණුවීම් කළෙමි. වසර ගණනාවකට පසු මගේ දෑත් පා සලා නටද්දී, මගේ හිතේ තිබූ මහා බර කෙමෙන් දියවී යනවාක් මෙන් මට දැනිණි.
මම මගේ ඇඳුම් පැළඳුම් ගැනද වෙනදාට වඩා උනන්දු වීමි. සාම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු ‘ලෙහෙන්ගා’ ඇඳුමක් සහ ඊට ගැළපෙන ආභරණ මම ලන්ඩන්හි ඉන්දියානු වෙළඳසැලකින් මිලදී ගත්තෙමි. කැඩපත ඉදිරියට වී ඒ කළු සහ රන්වන් පැහැති ලෙහෙන්ගාව හැඳ බැලූ මට, මා තුළ සිටින පැරණි රූමත්, සෘජු එමාෂාව යළිත් දක්නට ලැබුණි. ‘මම මගේ දුව වෙනුවෙන් ශක්තිමත් වෙන්න ඕනේ,’ මම කැඩපත දෙස බලා සිතුවෙමි.
නියමිත දිනයේදී මම ලන්ඩන් නුවරින් මුම්බායි බලා යන ගුවන් යානයට ගොඩ වුණෙමි.
මුම්බායි නුවර තරු පහේ හෝටල් පරිශ්‍රය මංගල සිරිගෙන තිබුණි. මුළු හෝටලයම රන්වන් ආලෝකයෙන්, නැවුම් මල් මාලාවන්ගෙන් සහ සාම්ප්‍රදායික ඉන්දියානු සිතාර් වාදනයන්ගෙන් පිරී පැවතුණි. එදින රාත්‍රියේ පැවතියේ මනාලියගේ සහ මනාලයාගේ පාර්ශ්වයන් එකිනෙකා හමුවී නටන, ගයන සුප්‍රසිද්ධ ‘සංගීත්’ රාත්‍රියයි.
මම මගේ රන්වන් සහ කළු පැහැති ලෙහෙන්ගාවෙන් සැරසී, හිසකෙස් ද සරල මෝස්තරකට සකස් කොට, ඉන්දියානු විලාසිතාවන්ට ගැලපෙන ආකාරටය් ආභරණ පැළඳ උත්සව ශාලාව වෙත පියනැඟුවෙමි. ශාලාවට ඇතුල් වෙද්දීම මයුර සහ ක්‍රිතිකා මාව වැළඳගෙන පිළිගත්තෝය. පැරණි මෙල්බන් මිතුරන් කිහිපදෙනෙකුද එහි සිටි අතර, ඔවුන් සමඟ කතා කරමින් මම වසර තුනකට පසු මගේ හුදෙකලාව අමතක කරමින් සිටියෙමි.
ශාලාවේ ආලෝකය මඳක් අඩුවී, වේදිකාව මතට වර්ණවත් විදුලි බුබුළු යොමු විය. සංගීතය උච්ච ස්වරයෙන් වාදනය වන්නට විය.
මම මගේ මිතුරන් සමඟ සිනාසෙමින් කතා කරන අතරතුර, උත්සව ශාලාවේ ප්‍රධාන ද්වාරය දෙස නිරායාසයෙන්ම මගේ දෑස් යොමු විය. කිසිදු සුවිශේෂී හේතුවක් නිසා මට ඒ දෙස බලන්නට සිතී තිබුණි. එතැනින් ඇතුල් වන අමුත්තන් දෙස බැලූ මගේ දෑස් එකවරම එතැනම නතර විය.
මගේ අත තිබූ ජූස් වීදුරුව බිම වැටෙන්නට ගියේ මගේ ශරීරයේ ලේ ගමනාගමනය පවා මොහොතකට නතර වෙද්දීය. පපුවේ ගැස්ම කෙතරම් වේගවත් වූවාද යත් මට හුස්ම ගැනීමට පවා අපහසු විය.
එතැනින් ඇතුළට පැමිණෙමින් සිටියේ අවිනාශ් ය!
ඔහු කළු පැහැති ඉන්දියානු ෂර්වානි ඇඳුමකින් සැරසී සිටි අතර, ඔහුගේ ඒ සුපුරුදු තේජවන්ත පෙනුම සහ බැල්ම එලෙසම තිබුණි. නමුත් ඔහුගේ මුහුණේ පෙර තිබූ සිනහව වෙනුවට මහා ගාම්භීර, මඳක් මැලවුණු ස්වභාවයක් තැවරී තිබුණි. මයුරගේ සමීපතම ප්‍රධානියා සහ මිතුරා ලෙස ඔහු මේ විවාහයට ලංකාවේ සිට පැමිණෙනු ඇතැයි මම සිහිනයකින්වත් නොසිතුවෙමි. මා ආයතනයෙන් ඉවත් වී මාස කිහිපයක් වන විටම ඔවුන්ගේ පුහුනු කාලය අවසන් කළ මයුර සහ ක්‍රිතිකා දෙදෙනාද වෙනත් ආයතනයක සේවයට ගිය බව මම හොඳින් දැන සිටියෙමි.
මගේ මුළු සිරුරම වෙව්ලන්නට විය. වසර තුනකට පසු මගේ ඇස් ඉදිරියේ සිටින්නේ මගේ පණ වැනි වූ මිනිසාය. ඔහු මදෙස එක පාරක් බැලුවහොත් වහා මා හඳුනාගන්නා බව මම දැන සිටියෙමි. නමුත් මට තවමත් ඔහු ඉදිරියට යාමට හෝ මගේ අනන්‍යතාවය හෙළි කිරීමට කාලය පැමිණ නැත. මම තවමත් ඒ සටනට සූදානම් ද නැත.
“නැහැ... අවීට මාව පේන්න දෙන්න බෑ...” මම මගේ මුහුණ සාලුවෙන් මඳක් වසාගනිමින්, අවිනාශ්ට නොපෙනෙන ලෙස වහා එතැන සිටි අමුත්තන් පිරිසක් පිටුපසට වී සැඟවෙන්නට උත්සාහ කළෙමි. මගේ හදවත මහා වේගයෙන් ගැහෙද්දී, මම සෙනඟ අතරින් රහසින්ම ශාලාවේ කෙළවරකට පියවර තැබුවෙමි.

එකින් එක තර්තනාංග වේදකාව මත රඟ දැක්වෙද්දී මයුර මෙන්ම ක්‍රිතිකාද සිටියේ සතුටින් ඉපිලෙමිනි.

තව සුළු මොහොතකින් මගේ අවස්ථාවද උදාවනු ඇත. මම කරකියාගන්නට දෙයත් නොමැතිව සෙනග අතරේ සැඟවුනෙමි
ටැටූ 29 පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...

ටැටූ - 26 පරිච්ඡේදය

මයුරගෙන් සමුගෙන ආයතනයෙන් පිටතට පැමිණි මම ලංකාවට පැමිණීමේ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව මෙල්බන් නගරයේ මාවත් දිගේ වේගයෙන් පියවර තැබුවෙමි. මගේ එකම අරමුණ වූයේ කෙසේ හෝ මුදල් සොයාගෙන, පළමු ගුවන් යානයෙන්ම ලංකාවට ගොස් මගේ දියණියව ඉනෝකාගේ සහ විපුලගේ ග්‍රහණයෙන් මුදා ගැනීමයි. නමුත් දෛවය මාව තවත් මහා හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයකට රැගෙන යමින්, මගේ දුරකථනයට නොසිතූ ඇමතුමක් ලබා දුන්නේය.

ඒ අවිනාශ්ගේ වැඩිමහල් සහෝදරයා වූ කවිනාශ් රෝයි ය.

ඔහු මට මෙල්බන් නගරයේ නිහඬ ආපනශාලාවකට පැමිණෙන ලෙස දන්වා සිටියේය. අවිනාශ් මෙන්ම උස්, කඩවසම් පෙනුමකින් යුත් කවිනාශ්, මම ඔහු ඉදිරියේ අසුන් ගනිද්දී මදෙස බැලුවේ මහා සහකම්පනයකින් සහ කණගාටුවකින් පිරි දෙනෙතිනි. මගේ මැලවුණු මුහුණ සහ අසරණ පෙනුම ඔහුගේ හිත රිදවන්නට ඇත.

“එමාෂා... ඔයා ගොඩක් වෙනස් වෙලා,” කවිනාශ් ඉතාමත් සන්සුන් කටහඬකින් කතා කළේය. මම දිගු සුසුමකින් ඔහුට පිළිතුරු දුනිමි.

“මම හැමදේම දන්නවා එමාෂා. ඔයා පර්ත් වල හිටපු බවත්, ඔයාට බබෙක් හම්බවුණු බවත් මම දන්නවා.”
මම තැතිගෙන ඔහු දෙස බලද්දී මගේ දෑස්වලින් කඳුළු කඩා හැලුණි.

“මිස්ටර් කවීන්... අනේ මට කියන්න... මගේ බබා.. එ.. එයාව...”
මම කලබලයෙන් වදන් අමුනනන්ට උත්සහ ගත්තද මගේ හඬ බිඳී ගියේය.
“හදිස්සි වෙන්න එපා එමාෂා, මං කියන දේ මුලින්ම අහන්න,”

කවිනාශ් මගේ අතක් මත ඔහුගේ දෑත තබා මාව සන්සුන් කළේය. මම දෑස් අගට ඉනූ කඳුලක් කම්මුල් දිගේ ඕහේ ගලා ගියේය.

“ඔයා හිතුවේ ඔයා පර්ත් වල හැංගිලා ඉද්දී ඉනෝකා ඔයාව ඉබේම හොයාගත්තා කියලා නේද? නැහැ එමාෂා. ඔයාව හොයාගත්තේ ඔයාගේ තාත්තා, මිස්ටර් එරන්ද දුනුකාර. අනික ඔයා අමතක කරපු දෙයක් තමයි, ඔයාගේ බාප්පා, මිස්ටර් විපුල මෙහේ පර්මනන්ට් රෙසිඩන්ට් කෙනෙක්, එයාට ඔයාට හිතනවට වඩා කන්ටැක්ස් තියනවා, ඔප්චුනිටීස් තියනවා. ඊටත් වඩා ඔයා කාටත් හොරෙන් පර්ත් වලදී ඔයාගේ වර්ක් පර්මිට් එකයි ඔයාගේ වීසා ලියකියවිලියි පාවිච්චි කරපු සැණින්, ලංකාවේ හිටියත් මිස්ටර් දුනුකාරට ඒක ට්‍රැක් වුණා. ඔයාගෙන් පළිගන්න සහ ඔයාව නැවතත් ලංකාවට ගෙන්නගන්න, ඉනෝකා ලවා ඔයාගේ බබාව පැහැරගන්න ඒ මුළු සැලසුම හැදුවේ ඔයාගේ තාත්තයි බාප්පයි එකතු වෙලා. ඉනෝකා කළේ ඒ සැලසුම ක්‍රියාත්මක කරපු එක විතරයි. එතනදි මට ඇත්තටම දුක ඉනෝකා මේ සෙල්ලමේ ඉත්තෙක් වෙලා එයාවම පහලට දාගත්තු එක ගැන.”

කවිනාශ්ගේ ඒ වදන් මගේ කන් අසල මහා හෙන පිපිරීමක් මෙන් රැව් දුන්නේය. මගේම පියා මගේ දරුවාව පැහැරගැනීමේ සැලසුමට හවුල් වී ඇත!

“ඒ නිසා එමාෂා... ඔයා දැන් ලංකාවට ගියොත් ඒ දෙන්නගෙන් ඔයාට කිසිම ගැලවීමක් නැහැ. ඔයාව ආයෙත් මහා අපායක හිර කරයි. ඔයාට එයාලගේ පපට් කෙනෙක් වෙලා ඉන්න වෙයි... අනික... ඔයා ලංකාවට ගිහින් අවිනාශ්ව හම්බවෙන්නද හදන්නේ? ඔයා දන්නවාද අවිනාශ් ඉන්න තත්ත්වය? ඔයා මෙහෙන් අතුරුදහන් වුණාට පස්සේ අවී අසනීප වුණා. මයිනර් හාට් ඇටෑක් එකක් ඇවිල්ලා එයා දවස් ගාණක් හොස්පිට්ල් එකේ හිටියේ. අන්තිමට එයා ලංකාවට ගියේ අශෝන් පුතා දිගින් දිගටම එයා ගැන වද වෙන එක දරාගන්න බැරිම හින්දා. ඔව් මේ වෙද්දි අවිනාශ් ඉනෝකාගෙන් නීතියෙන් දික්කසාද වෙලා ඉවරයි. හැබැයි පුතාගේ මානසික තත්ත්වය හින්දා, පුතාව බේරගන්න ඕන හින්දා අවිනාශ් තමන්ගේ මුළු සතුටම, ජීවිතයම කැප කරලා ඒ පවුල කියන හිරගෙය ඇතුළේ තමන්වම හිරකරගෙනයි ඉන්නේ.”

කවිනාශ් රෝයි වේදනාවෙන් යුතුව කීවේය. ඔහුගේ වදන් තුල සැබෑ සහෝදරයෙකුගේ සෙනෙහස කැටිව තිබුණි.

“අවී...” මම මුහුණ වසාගෙන ඉකිගසමින් හැඬුවෙමි.

“ඉනෝකා ලංකාවට ගෙනිච්චේ ඔයාගේ දුවව තමයි එමාෂා, ඒත් ඉනෝකා ඒක කළේ පුදුම කපටිකමකින්. එයා අවිනාශ්ට පෙන්වන්නේ ඒ බබා පර්ත් වල අනාථ මඩමකින් නීත්‍යානුකූලව Adopt කරපු දරුවෙක් කියලා විතරයි. අවිනාශ් මේ ගැන කිසිම දෙයක් දන්නේ නැහැ. ඒ දරුවා තමන්ගේම ලේ කියලා එයා දන්නේ නැහැ. හැබැයි... එක දෙයක් ස්ථිරයි එමාෂා. අවිනාශ් විතරක් නෙවෙයි ඉනෝකත් ඒ දරුවට පණ වගේ ආදරේ කරයි. ඔයාගේ දුව දැන් අවිනාශ් ඉන්න අහල පහලක, එයාගේම සෙවනැල්ල යට ඉතාමත් සුවෙන්, ආරක්ෂිතව ඉන්නවා... මම ඉනෝකට වෛර නොකරන එක හේතුවක් තමයි එයා සර්ව සම්පූර්ණ අම්මා කෙනෙක් වීම. මගේ වයිෆ් නැතිවුණ දා ඉඳලා එයා ශේරට අම්මා කෙනෙක් වුණා... අශෝන්ටත් අද වෙනකල් කිසිම දේකදි රිදවලා නෑ... පුදුමාකාර ආදරයක් තියෙන්නේ....”

කවිනාශ් මගේ හිස අතගා කඳුළු පිසදමමින් සත්‍යය හෙළි කළේය. මගේ හදවතට මහා අමුතුම සහනයක් දැනුණි. මගේ දුව ඇගේ සැබෑ පියාගේ ළඟ ආරක්ෂිතව සිටී! අවිනාශ් ඇයව රැකබලා ගනු ඇත.
කවිනාශ් මදෙස කෙලින් බැලුවේය.

“එමාෂා... ඔයා දැන් ලංකාවට ගියොත් අවිනාශ්ගේ හිත ආයෙත් කැඩෙනවා, අශෝන්ව ඉනෝකා හදපු විදියට එයා පුංචිම දෙයක්වත් දරාගන්න ළමයෙක් නෙවෙයි.. ඒක එක අතකට ැවරදියි.. ඒත් තමන්ගේ තාත්තා තමන්ට අයිති නැති වෙනවා කියන දේ දරුවෙක් දරාගනියි කියන එක අපි බලාපොරොත්තු වෙන්න හොඳ නැහැ. අනිත් පැත්තෙන් හිතුවොත් ඔයාගේ තාත්තලා බාප්පලා එකතු වෙලා ඔයාගේ ලොකේ ආයිම විනාශ කරයි. ඒ නිසා ඔයා මේ හැමදේකින්ම ඈත් වෙලා ඔයාගේ ජීවිතේ ඉදිරියට යන්න ඕනේ. දවසක හැම ඇත්තක්ම ලෝකෙටම පෙනෙනකල් ඔයා ශක්තිමත් වෙන්න ඕනේ... මේ දේවල් හැමදාම මේ තත්වෙන් තියෙන්නේ නැහැ. ”

කතාව අතරම ඔහු මගේ ඉදිරිපිට ලියුම් කවරයක් තැබුවේය.

“මෙන්න මේක ඔයාගේ මෙල්බන් ඉන්ටර්න්ෂිප් එක සාර්ථකව සම්පූර්ණ කළා කියලා සහතික කරපු ලෙටර් එක. මම ඔයාට UK යන්න හැමදේම ලෑස්ති කරලා තියෙන්නේ. ඔයා එහේ ගිහින් අලුත් ජීවිතයක් පටන් ගන්න. ඔයාගේ උපාධිය සම්පූර්ණ කරන්න. මම ඔයාට හැමදේටම උදව් කරනවා. ඒ වෙන මොනවත් නිසා නෙවෙයි දරුවෝ... මගේ මල්ලිගේ ආදරේ වුණත් ඔයා මගේ අහේරගේ වයසෙම දරුවෙක් නිසා.... අශේරට ඔයා වෙනුවෙන් ලොකු දෙයක් කරන්න ඒනිකියලා එයා මගෙන් ඉල්ලුව නිසා... ඔයා ඔයාගේ බබා ගැන ඇත්තටම බය වෙන්න එපා.... එයා ඉන්න ආරක්ෂිත තැනක. නීතියෙන් බිඳිලා ගියත් මානුෂියව බැඳිලා ඉන්න පවුලක... මොනවා වුණත් ඉනෝකා එයාව ආදරෙන් හදයි...”

මම ඒ ලියුම් කවරය දෙස බලා සිටියෙමි. මගේ හදවත කැබලිවලට බිඳී තිබුණද, මගේ දියණියගේ සහ අවිනාශ්ගේ සැනසීම වෙනුවෙන් මම මේ කැපකිරීම කළ යුතු බව මට වැටහුණි. මම කවිනාශ් දෙස බලා හිස සැලුවෙමි. ජීවිතයට ඉඩ දිය යුතුය. මම එය තරයේ තීරණය කර විශාල සුසුමක් මුදා හැරියෙමි.
සති කිහිපයකට පසු, මම මෙල්බන් නගරයට මෙන්ම මගේ අතීතයේ සියලු රිදවීම්වලට සමුදෙමින් එක්සත් රාජධානිය බලා යන ගුවන් යානයට ගොඩ වුණෙමි. මගේ හදවතේ ලියැවුණු අවිනාශ්ගේ සහ මගේ දියණියගේ ඒ ආදරණීය 'ටැටූ' සලකුණ සදාකාලික මතකයක් කරගනිමින්, මම අලුත් ලෝකයක් කරා පියනැඟුවෙමි. සටන තවම අවසන් නැත... දවසක මම නැවත පැමිණෙන බව මගේ යටිසිත මට රහසින් පැවසුවේය.

ටැටූ 27 පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...

ටැටූ - 25 පරිච්ඡේදය (අවිනාශ්ගේ ඇසින්)
මාස කිහිපයකට පෙර..
කාර්යාලයේ වීදුරු කවුළුවෙන් පිටත පෙනෙන මෙල්බන් අහස අළු පැහැති මූසල වලාකුළුවලින් බර වී තිබුණි. මගේ මේසය මත තිබූ කෝපි කෝප්පය සම්පූර්ණයෙන්ම නිවී ගොස් තිබුණද, මට එයින් උගුරක්වත් පානය කිරීමට සිතක් නොවීය. මගේ දෑස් නිරායාසයෙන්ම යොමු වුණේ කාමරයේ කොනක හිස්ව තිබූ, දූවිලි තැවරුණු ඒ කුඩා ආසනය දෙසටය.
එමාෂා...
ඇය මගේ ජීවිතයෙන්, මගේ දෑස් මානයෙන් අතුරුදහන් වී අදට මාස හතරකටත් වඩා වැඩි කාලයක් ගත වී තිබුණි. ඇය එදා තබා ගිය ඒ කුඩා කොළ කැබැල්ලේ ලියැවුණු වදන් මගේ හදවතේ ගැඹුරුම තැනක තුවාලයක් කර, අදටත් මාව දවාලමින් තිබේ. මම ඇයව සෙවීමට නොගත් උත්සාහයක් නැත. මෙල්බන් නගරයේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම, පොලිසිය, පෞද්ගලික රහස් පරීක්ෂකයන් පවා යොදවා මම ඇයව සෙව්වෙමි. නමුත් ඇය කිසිදු සලකුණක් ඉතිරි නොකර, වාෂ්ප වී ගියාක් මෙන් අතුරුදහන් වී තිබුණාය.
ඇගේ ඒ හදිසි පිටවීම මගේ ආත්මයම අඩපණ කර දැමුවේය. ඇගේ තුරුළේදී මම විඳි ඒ සැබෑ ආදරයත්, පිරිමියෙකු ලෙස මා ලැබූ ඒ උපරිම මානසික සැනසීමත් දැන් මට මිරිඟුවක් පමණක් වී තිබිණි. මම නැවතත් මීයෙක් නැති, පාලු සිවිලිමක් වැනි මගේ පැරණි හිස් ජීවිතයටම ඇද වැටී සිටියෙමි. එම වේදනාවට මුසුවූ එමාෂාගේ අතුරුදහන් වීම හදවතට දරා ගන්නටම නොහැකි වූ මොහොතකදී දින කිහිපයකට රෝහල් ඇඳකට සීනාවන්නට සිදුවූ මම අවසානයේ තීරණකට එළඹියෙමි.
මට මගේ සතුට වෙනුවෙන් මගේම ලේ වැනි දරුවාගේ ජීවිතය පරදුවට තැබීමට මට නොහැකි විය. සියල්ල හැරදා මොහොතකට අශෝන් වෙනුවෙන් කැපවිය යුතුය. ඉනෝකා මට දික්කසාදය ලබා දුන්නද, අශෝන්ගේ මානසික බිඳවැටීම නිසා මට නැවතත් ලංකාවට යාමට සිදු වී ඇත.
මා මේ සියලු පීඩාවන් දරාගෙන ජීවත් වුණේ මගේ එකම පුතු, අශෝන් වෙනුවෙනි. එදා එමාෂා ඉදිරියේදී ඔහු "මම මැරෙනවා" යැයි කී ඒ මාරාන්තික තර්ජනය මාව පියෙකු ලෙස සම්පූර්ණයෙන්ම දණ ගස්වා තිබුණි. ඉතින් මම අශෝන් වෙනුවෙන් මගේ හදවත කඩා බිඳ දමාගන්නට තීරණය කළෙමි.
මම පසුගිය මාස කිහිපය පුරාවටම මම අශෝන් වෙනුවෙන් අතිශය විශාල කැපකිරීම් සමුදායක් කළෙමි. මගේ මෙල්බන් ව්‍යාපෘති සියල්ල මගේ සහෝදරයා වූ කවීන් වෙත පවරා, මම ලංකාවේම නතර වුණෙමි. අශෝන්ගේ පාසල් වැඩකටයුතු, ඔහුගේ ක්‍රීඩා පුහුණුවීම් හැමදේකටම මම පියෙකු ලෙස මගේ කාලය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙන් කළෙමි. මගේ හිත ඇතුළේ එමාෂා වෙනුවෙන් මහා කුණාටුවක් ඇවිලෙද්දී, මම පුතා ඉදිරියේ ව්‍යාජ සිනහවක් මවාගෙන සිටියෙමි. ඔහු කෙමෙන් කෙමෙන් යථා තත්ත්වයට පත් වෙද්දී මගේ හිතට මඳ සැනසීමක් දැනුණද, මගේ පෞද්ගලික ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම මියගොස් තිබුණි.
පවුලේ ව්‍යාපාරයේ බර කරට ගෙන පවුල වෙනුවෙන්ම වෙහෙස වීම දුක වේදනාව සමනය කිරීමට නොව එය අමතක කිරීමට පිටුවහලක් ගෙනදුනි.
නමුත් මගේ ඒ මියගිය ජීවිතයට තවත් මහා පීඩනයක් එකතු කරමින්, ඉනෝකා පසුගිය සතියේ අමුතුම තීරණයක් ගත්තාය. ඇය කිසිදු පූර්ව දැනුම් දීමකින් තොරව, මාස කිහිපයකට පෙර ඔස්ට්‍රේලියාවේ සංචාරයක නිරත වී නැවත ලංකාවට පැමිණි පසු, කුඩා බිළිඳියකව නීත්‍යානුකූලව කුලවද්දා ගත්තාය. දික්කසාද ගැහැණියක් වූ නමුත් ඇයගේ ධනය සහ සමාජ මට්ටම සලකා ඇයට නීතියෙන් පවා ඒ අවසරය ලැබී තිබීම නිසාම ඒ පිළිබඳව විරුද්ධ වන්නට හෝ අදහස් දක්වන්නට මට අයිතියක් නොවීය.
ඇගේ ඒ ක්‍රියාව මට කිසිසේත්ම දරාගත නොහැකි වූවකි. අපි දෙදෙනා දැන් නීතියෙන් වෙන්වී සිටියද, අශෝන් නිසා ඇය තවමත් අපේ පවුලේ වටපිටාවේම සැරිසැරුවාය. එනිසාවෙන් මම අශෝන් පිළිබඳව වද වූයෙමි. කුඩා කාලයේ සිට ඔහුගේ ජීවිතයේ බලවත්ම පුරුක වූ අම්මා හදිසියේ බිළිඳියක් අත දරා සිටීම අශෝන්ගේ හදවත තව තවත් බිඳ දමා ඇති සෙයක් මට වැටහුණි.
“මම මේ දරුවව ගත්තේ අශෝන්ට නංගියෙක් ඕන හින්දා අවිනාශ්. අනික මගේ පාළුව මකාගන්න.” ඉනෝකා දරුවාව වඩාගෙන අපේ මහගෙදරට පැමිණි දින මට කීවාය.
“තමුසෙට පිස්සුද ඉනෝකා...?” මම මගේ අත තිබූ ලියකියවිලි කඩදාසි මේසය මතට විසි කරමින් මහා හඬින් ගුගුරා ඇසුවෙමි.
“අපි දෙන්නා දැන් නීතියෙන් වෙන් වෙලා ඉන්නේ. ඔයාට අයිතියක් නැහැ මගේ ජීවිතේට, අපේ පවුලේ වටපිටාවට තවත් ප්‍රශ්න ඇදලා දාන්න. ඔයා කොහෙන්ද ඔය අහුලාගත්තු දරුවෙක්ව මෙහෙට ගේන්න හදන්නේ?”
ඉනෝකා ඇගේ සුපුරුදු ආඩම්බරකාරී, සීතල සිනහව මුහුණට මවා ගත්තාය.
“මම මේ දරුවව ගත්තේ කුනූ ගොඩකින් නෙවෙයි අවිනාශ්. මම පර්ත් වල ඉන්න මගේ යාළුවෙක් මාර්ගයෙන් නීත්‍යානුකූලවයි මේ ඇඩොප්ෂන් එක කළේ. මට මගේ පාළුව මකාගන්න, ඒ වගේම අශෝන්ට නංගියෙක් ඕන හින්දා මම මේ තීරණය ගත්තේ. ඔයාට ඒකට බලපෑමක් කරන්න බැහැ.”
“අශෝන්ට නංගියෙක්?” මම උපහාසයෙන් සිනාසුනෙමි. ඇය දෑත් ලය හරහා බැඳගෙන මා දෙස බලා සිටියාය.
“ඉනෝකා, රඟපාන්න එපා! තමුසේ කවදාවත් දරුවන්ට ආදරේ කරපු ගැහැනියක් නෙවෙයි. අශෝන්ව වුණත් ඔයා හැමදාම පාවිච්චි කළේ මාව ඉමෝෂනලි බ්ලැක්මේල් කරන්න විතරයි. දැන් ඔයා මේ කරන්න හදන්නෙත් සමාජයට පේන්න තවත් එක ශෝ එකක් නේද? මම මේකට කොහෙත්ම ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. මම මගේ මහගෙදරට ඔය දරුවව වද්දාගන්නේ නැහැ! අනික අශොන් දැනටත් ඉන්නේ ලොකු පීඩනේක.. එයා මේක කොහොම දරා ගනියිද? මේකට මගෙන් කිසි ඉඩක් නෑ ඔයාට...”
“ඔයා ඉඩ නොදී මොනවා කරන්නද අවිනාශ්? අනික ඔයා ඉඩ දීමෙන් නොදීමෙන් මට ඇති වැඩේ මොකක්ද? ඔයා අමතක කරන්න එපා, අශෝන් තාමත් ඉන්නේ මානසිකව ගොඩක් දුර්වල මට්ටමක. එයා මේ නංගිව දකින්න බලාගෙන ඉන්නේ හරිම ආසාවෙන්. ඔයා මේ දරුවව ප්‍රතික්ෂේප කරලා, ආයෙත් මේ පවුලෙ සතුට නැති කරන්න හැදුවොත් අශෝන් මොන වගේ තීරණයක් ගනියිද කියලා මට කියන්න බැහැ. එයා ආයෙත් මැරෙන්න හැදුවොත්... ඒකේ වගකීම ඔයා බාරගන්නවා නේද?”
ඉනෝකාගේ හඬ තවත් දැඩි විය.
“මොන පවුලක් ගැනද කියවන්නේ... අපි දැන් ඩිවෝස් වෙලා... ඔයා මේ ගෙදර ඇතුලේ හිටියට අපි දැන් නීතියෙන් වෙන් වුණ දෙන්නෙක්... මෙතන පවුලක් නෑ... අශෝන් නිසා අපි මෙහෙම හරි කතා කරලා ඉන්නේ... සිහියට එනවා ඉනෝකා... මේක පිස්සුවක් උනානේ අන්තිමට....”
මම අත මිට මොලළුා අසල බිත්තියට ගසමින් කීවෙමි. මට මගේ කෝපය පාලනය කරන්නට නොහැකි විය.
“නැත්තේ නීතියේ ලියවිල්ල විතරයි අවිනාශ්... මේ ගෙදර මේ දරුවෝ දෙන්නගේ අම්මා තාත්තා අපි... ඔයා කැමති වුණත් නැති වුණත්... අශෝන් දැනටමත් මෙයාව බාරගෙන ඉවරයි.. ඔයයි විකාරයක් වෙලා තියෙන්නේ...”
ඇගේ ඒ වචන මගේ පපුව මැදට වැදුණු මහා කුළුගෙඩි පහරක් බඳු විය. මම සාලය මැද එලෙසම ගල් ගැසුණෙමි. පියෙකු ලෙස මගේ දෑත් දෙපා බැඳ දමා ඇති බව මට තදින්ම දැනුණි. අශෝන්ගේ ඒ ජීවිත තර්ජනය ඉදිරියේ මම මොනතරම් අසරණද? මට එමාෂාව අහිමි විය, මගේ සැබෑ සන්තෝෂය අහිමි විය. අන්තිමට මගේම ලේ වැනි පුතාගේ ජීවිතය රැකගනු පිණිස මට මේ පවුල කියන හිරගෙය ඇතුළේම, ඉනෝකාගේ සෙවනැල්ල යටම තවදුරටත් ජීවත් වන්නට සිදුව තිබේ. මට මේ පවුල අත්හැර යා නොහැක. මම සම්පූර්ණයෙන්ම කොටු වී සිටියෙමි.
අවසානයේ ඉනෝකා ඇගේ හිතුවක්කාර තීරණය ක්‍රියාත්මක කළාය. ඇය ඒ කුඩා බිළිඳියව මහගෙදරට රැගෙන ආවාය. අශෝන් ඒ පුංචි නංගිව වඩාගෙන සිනාසෙනු දුටු විට, පියෙකු ලෙස මගේ හිතේ තිබූ කෝපය මඳක් නිවී ගියද, මගේ ආත්මය ඇතුළාන්තයෙන් මම දැඩි ලෙස පීඩා වින්දෙමි.
මම ඒ කුඩා දියණිය දෙස බැලුවේ දැඩි අකමැත්තකිනි. ඉනෝකා වැනි ආත්මාර්ථකාමී ගැහැනියක මේ දරුවා යොදාගෙන ඉදිරියේදී මොන වගේ සෙල්ලමක් කරන්නට සැරසෙන්නේදැයි මම දැන සිටියේ නැත.
නමුත් මගේ ඒ නොරිස්සුම මැද වුවත්, ඒ කුඩා දියණිය මගේ දෑසින් දකින සෑම මොහොතකම මගේ පපුව ඇතුළාන්තයෙන් කිසිදාක නොදැනුණු අමුතුම ආකාරයක ආත්මීය හිරියක්, දැඩි ආකර්ෂණයක් මතු වන්නට විය. ඇයට දැන් මාස කිහිපයක වයසක් ඇති අතර, ඇගේ ඒ විශාල දෙනෙත් දෙස බලද්දී මට මතක් වුණේම එමාෂාවය. ඒ ඇස්වල තිබූ සෘජු බව, ඒ කුඩා නාසයේ හැඩය මගේ හදවත මහා අමුතුම විදිහකට කම්පනය කර දැමුවේය.
‘ඇයි මට මේ දරුවා දකිද්දී එමාෂාවම මතක් වෙන්නේ...? මට මොනවා වෙලාද?’ මම මගේ කාර්යාල කාමරයේ තනිවී වාර කිහිපයක් අසා ගතිමි.
ඇය කාගේ දරුවෙකුද, ඇගේ සැබෑ මව්පියන් කවුරුන්දැයි කියා මම දැන සිටියේ නැත. ඉනෝකා මගෙන් ඒ සත්‍යය ඉතාමත් සූක්ෂ්ම ලෙස සඟවා තැබුවාය. ඇය පුල පුලා පැවසුවේ ඔස්ට්‍රේලියාවේ පර්ත් නගරයේ අනාථ මධ්‍යස්ථානයකින් නීත්‍යානුකූලව ගත් දරුවෙකු බව පමණකි. මගේ හිතේ තිබූ ඒ දැඩි වේදනාව සහ එමාෂාගේ අතුරුදන් වීම නිසා ඇති වූ පීඩනය, මේ දරුවා මගේ අසලට පැමිණෙන සෑම මොහොතකම තවත් තදින් දැනෙන්නට විය. මම ඇයව වඩාගන්නට මගේ දෑත් දිගු නොකළද, මගේ දෑස් සැමවිටම රහසින් ඒ කුඩා දියණිය සෙව්වේය.
ඉනෝකා කුලවද්දාගත්, මා ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට වෙහෙසෙන ඒ පුංචි දියණිය... මගේම ලේ වලින් උපන්, එමාෂා මගෙන් උදුරාගෙන ගිය මගේම දුව බව මම ඒ මොහොතේ සිහිනයකින්වත් දැන සිටියේ නැත. දෛවය සහ ඉනෝකාගේ කපටිකම මගේ ඉදිරියේ මහා රහසක් වළලා තබා, මාව තවදුරටත් ඒ පීඩනයේ සහ අසරණකමේ ගිල්වා තබන්නට තීරණය කර තිබුණි.
ටැටූ 26 පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...

ටැටූ - 24 පරිච්ඡේදය
මගේ දෑස් කෙමෙන් කෙමෙන් විවර වෙද්දී මට මුලින්ම පෙනුණේ සුදු පැහැති සිවිලිමකි. නාසයට දැනුණු තද බෙහෙත් සුවඳත්, වම් අතේ මැණික් කටුව අසලින් ශරීරයට ඇතුළු වෙමින් තිබූ සේලයින් බටයත් මා සිටින්නේ රෝහල් කාමරයක බව පසක් කළේය. හාත්පස රජ කළේ මළානික නිශ්ශබ්දතාවයකි.
“දුව... අනේ.. මගේ පැටියා...”
සිහිය ආ සැණින් මගේ මුවින් බියෙන් ගැහෙමින් පිටවූයේ ඒ වචන කිහිපය පමණි. මම වහා මගේ ශරීරයේ තිබූ අවසන් ශක්තියත් යොදවා ඇඳ මතින් වාඩි වන්නට උත්සාහ කළෙමි. නමුත් යටිබඩ සහ කොන්ද පසාරු කරගෙන ගිය ඒ තද වේදනාව මාව නැවතත් යහන මතටම ඇද දැමුවේය. මගේ දෑස්වලින් කඳුළු කැට කඩා හැලුණි. මගේ කුස දැන් හිස් ය... මගේ ඇඳ අසල තිබූ ඒ පුංචි තොටිල්ලද හිස් ය!
සිහිසුන් වීමට පෙර සිදු වූ ඒ බිහිසුණු සිදුවීම් පෙළ මගේ මනස තුළ චිත්‍රපටයක් මෙන් යළි යළිත් දිග හැරෙන්නට විය. විපුල බාප්පා මගේ දෑත් පිටුපසට කර තද කරද්දී, ඉනෝකා ඒ රෝස පැහැති පුළුන් බෝලයක් වැනි මගේ දියණියව බලහත්කාරයෙන් පැහැරගෙන මහා වැස්සේම නොපෙනී ගිය අයුරු මතක් වෙද්දී මගේ පපුව පැලෙන්නට ආවේය.
“අනේ... කවුරුත් නැද්ද... මගේ බබාව බේරලා දෙන්න... මගේ දූව මට ගෙනත් දෙන්න...” මම මහා හඬින් විලාප තබමින් කෑ ගැසුවෙමි.
මගේ කෑගැසීමට කාමරයේ දොර විවෘත කරමින් වහා ඇතුළට පැමිණියේ මධ්‍යස්ථානයේ සිටි ප්‍රධාන විදේශීය හෙදියයි. ඇගේ මුහුණේද තිබුණේ මහා කණගාටුවක් සහ අපරාධයකට හවුල් වූවාක් වැනි වරදකාරී හැඟීමකි.
“Oh, Emasha... Please stay calm. You are still very weak,” ඇය මා ළඟට පැමිණ මගේ උරහිසින් අල්ලා සනසන්නට උත්සාහ කළාය.
“Where is my baby? Tell me where is my daughter?!” මම ඇගේ දෑත් තදින් අල්ලාගෙන හඬමින් ඇසුවෙමි.
“I'm so sorry, Emasha...”
ඇගේ දෑස් බිමට බර විය. අනතුරුව ඇය ඉංග්‍රීසී භාෂාවෙන් සෞම්‍ය ලෙසින් කතා කරන්නට පටන් ගත්තාය.
“අපි පොලීසියට කතා කළා. ඒත් ඒ අය එද්දී අර දෙන්නා බබාවත් අරන් වෑන් එකකින් පැනලා ගිහින් ඉවරයි. ඒ අය දීපු ලීගල් ඩොකියුමන්ට්ස් ඔක්කොම ෆේක්. අපි හැමෝම රැවටුණා. පොලීසිය දැන් ඒ අයව හොයනවා. හැබැයි තවම කිසිම ආරංචියක් නැහැ. එයාලා හොඳට සැලසුම් කරලා කරපු දෙයක් මේක.. කවුරු හරි ඇතුලේ කෙනෙක් රහසින් උදව් කරන්න ඇති කියලා හිතෙනවා... අපි කොහොමත් මේ ගැන හොයනවා... අපි බබාව හොයා ගමු...”
හෙදියගේ ඒ කාරුණික වචන මගේ ඉතිරිව තිබූ අවසන් බලාපොරොත්තුවත් සුන් කර දැමුවේය. මම කොට්ටය මත මුහුණ ඔබාගෙන මහා හඬින් හඬන්නට වීමි. මගේ දෝතට ලැබුණු මගේම ලේ, මගේ සැබෑ ආදරයේ එකම සලකුණ වූ මගේ දියණියව මට අහිමි වී ඇත.
‘අනේ අවී.. අපේ බබා... එයාව පරිස්සම් කරගන්න මට බැරි වුණා අවී... එයාව මගෙන් උදුරගත්තා...”
මම ඉකිගසමින් කීවෙමි.. මහ හඩින් කීවෙමි.
දින කිහිපයක් ගත වුවද පර්ත් නගරයේ පොලීසියෙන් මගේ දියණිය ගැන කිසිදු තොරතුරක් ලැබුණේ නැත. ඉනෝකා සහ විපුල බාප්පා ඉතාමත් සූක්ෂ්ම ලෙස මගේ දරුවාව ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් පිටත් කර හැරීමට හෝ වෙනත් රහසිගත ස්ථානයකට රැගෙන යන්නට ඇති බව මට සහතික විය.
“මම මේ දරුවව අරන් ගිහින් කොටියෙක්ට කන්න දානවා... තමුසෙට කවදාවත් මූණවත් බලන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ!”
ඉනෝකා එදා කී ඒ කුරිරු වදන් මගේ සවනත යළි යළිත් රැව් දෙද්දී මගේ හිත ඇතුළෙන් මහා භීතියක් මෙන්ම දරුණු වෛරයක් මතු වන්නට විය. මම තවදුරටත් අඬමින්, වැළපෙමින් මගේ දෛවයට ශාප කරන දුර්වල ගැහැනියක නොවිය යුතු බව මගේ යටිසිත මට බල කළේය. මා වැනි අසරණියකට මේ ඈත නගරයේ තනිවම ඒ බලවත් මිනිසුන් සමඟ සටන් කළ නොහැක. මගේ දරුවා ජීවතුන් අතර සිටී නම්, ඇයව බේරාගත හැක්කේ එකම එක මිනිසෙකුට පමණි.
අවිනාශ්...!
ඔහු මගේ දියණියගේ සැබෑ පියාය. ඉනෝකා මගෙන් පළිගැනීමට දරුවා පැහැර ගත්තද, ඇය එය අවිනාශ්ට පවසන්නේ නැති බව මම හොඳින්ම දැන සිටියෙමි. මම වහා ක්‍රියාත්මක විය යුතු විය. මගේ ශරීරය තවමත් සම්පූර්ණයෙන්ම සුව වී නොතිබුණද, මම රහසින්ම රෝහලෙන් පිටවීමට තීරණය කළෙමි.
මගේ ගමන් මල්ලත් රැගෙන, මධ්‍යස්ථානයේ බලධාරීන්ටද නොදන්වා මම නැවතත් පර්ත් දුම්රිය ස්ථානය වෙත පැමිණියෙමි. ගුවන් මගින් ගමන් කිරීමේදී තාත්තාට පහසුවෙන් මාගේ ගමන් මග සොයා ගැනීම වැලැක්වීම අවශ්‍ය වූ නිසාම මම මෙහි පැමිණි මග ඔස්සේම නැවත මෙල්බන් යාම මගේ අරමුණ වූ නමුත්, ගිනුම් පිරික්සීමේදී මගේ අතේ ඉතිරිව තිබුණේ ඉතාමත් සුළු මුදලක් පමණකි.

පර්ත් සිට මෙල්බන් දක්වා සෘජු පොදු දුම්රිය සේවාවක් නොමැති නිසාවෙන්, ඕස්ට්‍රේලියාවේ සුප්‍රසිද්ධ මගී දුම්රිය සේවාවක් වන Indian Pacific දුම්රිය මගින් මට ඇවැසි ගමනාන්තයට සුකෝපභෝගී සංචාරක දුම්රියකින් ළඟාවිය හැකිය.

පර්ත් සිට ඇඩිලේඩ් දක්වා දුම්රියෙන් Nullarbor Plain හරහා දින 2ක් පමණ ගතවන ගමන අවසන් කොට, ඇඩිලේඩ් සිට මෙල්බන් දක්වා The Overland දුම්රියෙන් පැය 11කට ආසන්න කාලයක් ගමන් කිරීම සංචාරකයින් විසින් තොරාගන්නා සුන්දර ගමන් මාර්ගයක් වුවද,
සුකෝපභෝගී දුම්රිය ටිකට් පත් සඳහා යෙදවීමට මා සතු මුදල ප්‍රමාණවත් නොවීය. එනිසාවෙන් මම ගුවන් ටිකට්පතක් වෙන්කරගතිමි. එය මට තිබුණු පහසුම සහ ලාබදායීම ක්‍රමය විය.

ගමන පුරාවටම මම ජනේලයෙන් පිටත පාළු හිස් අහස දෙස බලා සිටියේ හිස් දෑසිනි. මගේ දෑත් නිරායාසයෙන්ම මගේ හිස් වූ කුස මත නතර විය.
‘දුවේ... මගේ රත්තරන් දෝණි... අම්මි එනවා ඔයාව බේරගන්න. ඔයාගේ තාත්තිව හම්බවෙලා මම හැම ඇත්තක්ම කියනවා. ඉනෝකා කියන යක්ෂනීටයි විපුල කියන අමනුස්සයාටයි මම ලේසියෙන් පැරදෙන්නේ නැහැ,’ මම දත්කුරු කාගනිමින් මගේ හිත දැඩි කරගත්තෙමි.
පැය ගණනාවක වෙහෙසකර ගමනකින් පසු ගුවන්යානය මෙල්බන් වෙත ළඟා විය. මම අපහසුවෙන් වුවද වේගයෙන් පියවර තබමින් අවිනාශ්ගේ කාර්යාලය පිහිටි ගොඩනැඟිල්ල වෙත පැමිණියෙමි. මාස අටකට පෙර මා සේවය කළ, මා අවිනාශ්ගේ ආදරය ලැබූ ඒ සුපුරුදු පරිශ්‍රය දකිද්දී මගේ හදවත මඳකට සසල විය.
මම පිළිගැනීමේ නිලධාරිනිය පසුකර කෙලින්ම අවිනාශ්ගේ ප්‍රධාන කැබිනය දෙසට පියවර තැබුවෙමි. මගේ කිලිටු වූ, වැහි බින්දු රැඳුණු ඇඳුම් සහ මැලවුණු මුහුණ දෙස කාර්යාලයේ සිටි පිරිස පුදුමයෙන් බලා සිටියහ. මම ඒ කිසිවක් නොතකා අවිනාශ්ගේ කාමරයේ දොර තල්ලු කර විවෘත කළෙමි.
“අවී...!”
නමුත් මගේ මුවින් ආ ඒ ආදරණීය හඬ කාමරය තුළම දියවී ගියේය. එහි අවිනාශ් සිටියේ නැත. ඔහුගේ අසුනේ වාඩි වී සිටියේ වෙනත් විදේශීය කළමනාකරුවෙකි.
“Excuse me, who are you? Mr. Avinash is no longer here,” ඔහු මදෙස බලා අමුතු ස්වරයකින් කීවේය.
මගේ මුළු ලෝකයම කඩා වැටුණාක් මෙන් මට දැනිණි. “No longer here? Where is he? Please tell me!” මම අසරණව ඇසුවෙමි.
ඒ සමඟම කැබිනය තුළට පැමිණි මයුර මාව දැක මහා පුදුමයට පත් විය.
“එමාෂා...! ඔයා... ඔයා කොහෙද මෙච්චර කල් හිටියේ? දෙවියනේ ඔයාට මොකද මේ වෙලා තියෙන්නේ?”
“මයුර... අනේ මට කියන්න... මිස්ටර් රෝයි... එ.. එයා කෝ...කොහේද? ම.. මගේ අවී කොහේද ඉන්නේ?”
‍මම මයුරගේ අතින් අල්ලාගෙන හඬමින් ඇසුවෙමි.
මයුරගේ මුහුණ මළානික විය.
“එමාෂා... අපි යමු එළියට... නිදහස් තැනකට ගිහින් නිදහසේ කතා කරමු....”
මයුර සහෝදරයෙකු සේම මාගේ අතින් අල්ලාගෙන කාර්යාලයෙන් පිටතට පැමිණියේය.
පළමු දිනයේ අප හමුවූ ආපන ශාලාවේ මේසකයත් මත දී මගේ මිට මෙලවුණු අත් ඔහුගේ උණුසුම් අත්ලමත‍ෙ තරපාගෙන මහුර හඬ අවදි කළේය.

“ඔයා හැමදේම දාලා ගියාට පස්සේ සර් ගොඩක් බිඳිලා හිටියේ. පුතාගේ ප්‍රශ්න හින්දයි, ඉනෝකා මැඩම් එක්ක ඇති වුණු ඩිවෝස් කේස් එක හින්දයි සර් කඩා වැටුණා.... එයාට මයිනර් හාට් ඇටෑක් එකකුත් ආවා එමාෂා... ඒ සේරමත් එක්ක සර් මේ මෙල්බන් ප්‍රොජෙක්ට් එක එයාගේ අයියා කවීන් සර්ට පවරලා... ලංකාවට ගියා. දැන් සර් ඉන්නේ ලංකාවේ.”
“ලංකාවේ...?” මගේ මුවින් කෙඳිරියක් පිට විය.
ඉනෝකා එදා කී වදන් මගේ මතකයට ආවේය, “අවිනාශ් දැන් ඔස්ට්‍රේලියාවේවත් නෑ කියලා තමුන් දන්නෑනේ...” ඇය ඇත්තක් පවසා ඇත! මගේ දියණියව පැහැරගත් ඔවුන් වහාම ලංකාව බලා පිටත්ව ගොස් ඇති බව මට දැන් පැහැදිලිවම වැටහුණි.
මම මයුර දෙස බලා මගේ කඳුළු පිසදා ගතිමි. මගේ දෑස්වල දැන් තිබුණේ බියක් නොව, මගේ දරුවා වෙනුවෙන් ඕනෑම මාරකයකට මුහුණ දීමට සූදානම් ගැහැනියකගේ දැඩි සෘජු බවකි.
“මයුර... මට ලංකාවට යන්න ඕනේ. මට දැන්ම ලංකාවට යන්න ඕනේ...!”
මගේ අතීතයේ සියලු අපායන් වළලා තිබූ ඒ ලංකා පොළොව වෙත, මගේ ජීවිතය උදුරාගත් මිනිසුන් ඉදිරියට නැවතත් පියවර තැබීමට මගේ දෛවය මට බල කර තිබුණි. මෙතැන් සිට ඇරඹෙන්නේ මගේ දරුවා වෙනුවෙන් මම ලේන්සු ගලවන, මගේම ජීවිතය පරදුවට තබා කරන මහා සටනක ආරම්භයයි.
ටැටූ 25 පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...

ටැටූ - 23 පරිච්ඡේදය
පර්ත් නගරයේ අසරණ සරණ මධ්‍යස්ථාන තුල ගත වූ මාස කිහිපය මගේ ජීවිතයේ මම මුහුණ දුන් අතිශය කර්කශ, පීඩාකාරී මෙන්ම හුදෙකලාම කාල පරිච්ඡේදයයි. දිනෙන් දින මගේ කුස මෝරා වැඩෙද්දී, මගේ ශරීරය වඩ වඩාත් දුර්වල වූ අතර මානසිකව මම සම්පූර්ණයෙන්ම ඇද වැටී සිටියෙමි. මෙතෙක් කල් මා තුළ තිබූ මුරණ්ඩුකම, අහංකාරකම හෝ පලිගැනීමේ චේතනාවන් සියල්ල මේ කුඩා ඇඳ මත වැතිර සිටි මාස කිහිපයට දියවී ගොස් තිබුණි. දැන් මගේ මුළු ලෝකයම වූයේ මගේ කුස තුළ දඟලන ඒ පුංචි පණ කන්දරාව පමණකි.
නවාතැන්පළේ අනෙක් අසරණ ගැහැනුන්ගේ කෙඳිරිලි සහ හඬා වැටීම් මැද, මම හැමදාම රෑට දෑස් වසාගෙන අවිනාශ්ව මතක් කළෙමි.
"අවී... ඔයා මාව හොයනවා ඇති නේද? හිතුවක්කාරි කිය කිය මට බණිනවා ඇති නේද... මාත් එක්ක තරහින් ඇති නේද.... ඒ..ත් අවී... ඇත්තම කතාව නම් මම ගොඩක් අසරණ වෙලා... ඉස්සර හිටිය නාහෙට අහන එමා කොහෙද අතුරුදහන් වෙලා අවී.. මට පොඩි දේටත් අඬන්න හිතෙනවා... වෙලාවකට මට ඔයාව හොයාගෙන එන්න හිතෙනවා.... ඒ.. ඒත්... මම ආයේ හැරෙන ගමනක් නෙවෙයි ආවේ... මටයි අපේ පැටියාටයි ඔයාගේ පවුලට බාධාවක් වෙන්න බෑ..."
මම මගේ කුස පිරිමදිමින් රහසින් ඇඬුවෙමි. නමුත් ඔහු මාව සොයා නොගැනීම ඔහුගේ පවුලේ සැනසීමට හේතුවක් වනු ඇතැයි සිතා යලින් මම මගේ හිත හදා ගතිමි.
කාලය කෙමෙන් ගෙවී ගොස් මගේ ගැබ් කාලයේ අවසාන දින කිහිපය ළඟා වී තිබුණි. මගේ කුස පහත් වී, දරාගත නොහැකි කොන්දේ සහ යටිබඩේ වේදනාවන් වරින් වර මතු වන්නට වූයෙන් මධ්‍යස්ථානයේ සිටි හෙදියන් මාව විශේෂ නිරීක්ෂණ ඇඳක් වෙත මාරු කළෝය. තව දිනකින් හෝ දෙකකින් මගේ දරුවා මෙලොව එළිය දකින බව වෛද්‍යවරු තහවුරු කර තිබුණි. වේදනාව මැද වුවද මගේ මුහුණට සියුම් සිනහවක් ආවේ මගේම කියා වැළඳගන්නට ජීවයක් ළඟදීම මගේ දෑතට ලැබෙන නිසාය.
ඉතින් වේදනාවෙන් පසුතැවීමෙන් ගෙවූ කාලයට තිත තැබීමට ඇති උනන්දුව නිසාම මම අධික ප්‍රසව වේදනාව මිහිරක් ලෙසින් විඳගතිමි. යටිබඩ, කොන්ද සහ දෙකලවා පසාරු කරමින් දැනෙනා වේදනාව විඳිමින් රෝස පැහැති පුළුන් බෝලයක් මාගේ නිරාවරිත පපුව මත තැබුණි. බිළිඳු හැඩුම් හඩ මැද මගේ දෙනෙතින් සතුටු කඳුලු වෑහෙද්දී අවිනාශ් සහ මා නමින් මෙලොව එළිය දැක තිබුණේ දියණියක් වීම මගේ හදවත තව තවත් සංවේදී කරවීය.

‘අවී ඔයා හිටියා නම් මට වඩා මෙයාට ආදරේ වෙයි... මට ඉරිසියා හිතෙන්නම මෙයාට ආදරේ කරයි.... අපේ දුව අවී... මේ ඉන්නේ අපි දෙන්නගේ ආදරේ ටැටූ එක...”
මම බිළිඳියගේ හිස සිඹිමින් සිතුවෙමි.
“මම ඔයාට ලස්සන ජීවිතයක් දෙනවා මගේ සුරංගනාවි... ඔයයි මමයි මේ ලොකේ පරිස්සම් ඇති තැනකට ගිහින් හැංගෙමු... මට පුළුවන් ඔයාව ලස්සනට හදාවඩාගන්න...”
නැවුම් මව්කිරි බිඳු වලින් සැනසෙන දියණියගේ නළල සියුම්ව පිරිමදිමින් මම ඇයගේත් මගේත් අනාගතය සැලසුම් කරමින් සිටියෙමි.
නමුත් මගේ දෛවය මා වෙත මෙතරම් දරුණු සරදමක් කරනු ඇතැයි මම මගේ මරණ මංචකයේදීවත් නොසිතුවෙමි.
එදින සවස් යාමයේ පර්ත් නගරයට මහා ධාරානිපාත වැස්සක් ඇද හැලෙමින් තිබුණි. මධ්‍යස්ථානයේ ශාලාව පුරා අඳුර තැවරී තිබූ අතර, මම වරින් වර එන පසු ප්‍රසව වේදනාවන් දරාගනිමින් ඇඳ මත දඟලමින් සිටියෙමි. දිය නිය මාගේ ඇඳ අසල වූ තොටිල්ලක සුවසේ නිදමින් සිටියාය. හදිසියේම මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රධාන වීදුරු දොරවල් තල්ලු කරගෙන, සපත්තු අඩි ශබ්ද කරමින් පිරිසක් ඇතුළට එන හඬ ඇසුණි. එවැනි ආයතනයකට බාහිර පුද්ගලයන්ට ඇතුල් වීම තහනම් වුවද, මුදලට සහ බලයට ඕනෑම නීතියක් යටපත් කළ හැකි බව මම මොහොතකට අමතක කර තිබුණෙමි.
පියවර ශබ්දය මගේ ඇඳ දෙසට ළඟා වෙද්දී මම අමාරුවෙන් දෑස් විවෘත කළෙමි. මගේ ඉදිරියේ මතු වූ ඒ රූප දෙක දුටු සැණින් මගේ ශරීරයේ ලේ සීතල වී, පපුවේ ගැස්ම නැවතී යනවාක් මෙන් මට හැඟුනේය.
පැමිණ සිටියේ ඉනෝකා සහ මගේ ළමාවියේ අපරාධ කරුවා වූ විපුල බාප්පා ය!
මගේ මුළු සිරුරම පාලනයකින් තොරව වෙව්ලන්නට විය. මට හුස්ම ගැනීම පවා අමතක විය. ඉනෝකාගේ මුහුණේ තිබුණේ වියරු, ජයග්‍රාහී සිනහවකි. ඇය පසෙකින් සිටි විපුල බාප්පා වසර ගණනාවකට පසුත් ඔහුගේ ඒ තරුණවියේ, රුදුරු දෙනෙත්වලින් ම මදෙස ගිජු ලෙසින් බලා සිටියේ ගොදුරක් දෙස බලනා වෘකයෙකු මෙනි.
“ඉතින් එමාෂා... ඔයා හිතුවද මෙල්බන් වලින් පැනලා මේ අනාථ මඩමකට හැංගුණාම අපිට ඔයාව හොයාගන්න බැරි වෙයි කියලා?”
ඉනෝකා මගේ ඇඳ ළඟටම පැමිණ, පහත් හඬින් නමුත් අතිශය රළු ලෙස ඇසුවාය ඇගේ මුහුණේ පිටතට පෙනෙන්නට මඳ සිනාවක් තිබුණද ඇතුලාන්තයෙන් ඒ සිනාව යට වූයේ වෛරයක් සහ පලි ගැනීමේ පරමාර්ථයක් බව මට වහා වහා වැටහුණි..
“තමුසේ මගේ මිනිහාගෙන් දරුවෙක් හදාගෙන මෙහේ සැපට හැංගිලා ඉන්නවා කියලා අපි දැනගෙන දැන් ගොඩක් දවස්, අපි බලාගෙන හිටියේ හරි වෙලාව එනකල්... සේරගෙන්ම හැංගිලා ළමයි වදලා ප්ලෑන් කළේ ආයිම ගිහින් අවිනාශ් එක්ක පවුල් කන්නද... හීන විතරයි එමාෂා ඒවා... මම කවදාවත් අවිනාශ්ට තමුන්ගේ හෙවනැල්ලක්වත් වැටෙන්න ඉඩ තියන්නේ නෑ... අවිනාශ් දැන් ඔස්ට්‍රෙිලියාවේවත් නෑ කියලා තමුන් දන්නෑනේ.... තමුන් හිතනවට වඩා මම අඩි ගාණක් ඉස්සරහින් ඉන්න ගෑණියක් එමාෂා... මම තමුසෙට මේ දරුවා එක්ක ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්නේ නැහැ... තමුසෙට ආයිම අවිනාශ් ගාවට යන්න තියන එකම හේතුව මම තමුසේ ගාව ඉතුරු කරලා යන්න තරම් මෝඩ නෑ....”
“බා...ප්පා... ඉනෝකා... ප්ලීස්... යන්න මෙතනින්... ම.. මට අවිනාශ්ව එපා... මට මගේ බබා එක්ක හැංගිලා ජීවත් වෙන්න ඉඩ දෙන්න.. ප්ලීස්....”
මම වේදනාවෙන් සහ බියෙන් මුමණමින් විලාප තැබුවෙමි. මධ්‍යස්ථානයේ සිටි හෙදියන් දෙදෙනෙකු වහා ඉදිරියට පැමිණියහ.
“Excuse me, you can't stay here! Please leave!” හෙදියන් ඔවුන්ව වැළැක්වීමට උත්සාහ කළහ.
නමුත් විපුල බාප්පා වහා ඔහුගේ කබාය ඇතුළෙන් ගත් ලියකියවිලි වගයක් සහ මුදල් නෝට්ටු තොගයක් හෙදියන්ගේ මුහුණටම දිගු කළේය.
“නීත්‍යානුකූලව අපි මෙයාගේ පවුලේ අය. මෙයා මානසික ලෙඩෙක්. අපිට මෙයාගේ දරුවාගේ අයිතිය තියෙනවා. අපිට මෙයා එක්ක කතා කරන්න බඩ දෙන්න.. අපි ආවේ කෝට් ඕඩර් එක්ක අරගෙන..!”
ඔහුගේ ඒ ගොරෝසු, තර්ජනාත්මක හඬ ඉදිරියේ විදේශීය හෙදියන් මොහොතකට පසුබෑහ. ඔවුන් ආයතයේ ප්‍රධානීන් ඇමතීමට සූදානම් වන බව පෙනුණි.
“විපුල... ඉක්මන් කරන්න. අපිට වෙලාව නැහැ.” හෙදියන්ගේ හැසිරීම් නිරීක්ෂණය කළ ඉනෝකා වියරුවෙන් කීවාය.
එක්වරම තොටිල්ලේ නිදමින් උන් දියණියව විපුල බාප්පා විසින් ඔසවා ගත්තේය. ඉනෝකා හෙදියක් අසලට ලොස් වේගයෙන් මොනමොනවාදෝ කියවද්දී තවමත් මැහුම් වල වේදනාව ඇති නමුත් මම වහා යහනින් පැන විපුල බාප්පා සමගින් පොරබදන්නට වීමී.
“අනේ... මගේ දරුවා... මගේ දරුවට මුකුත් කරන්න එපා...!” මම දෑතින්ම විපුල බාප්පාගේ බාහුවේ එල්ලෙමින් හඩා වැටුනෙමි..
නමුත් විපුල බාප්පාට කිසිදු මානුෂීය හැඟීමක් නොවීය. ඔහු මගේ ඇඳ ළඟට පැමිණ, මගේ දෑත් දෙකම එක පිටුපසට කර තදින් මිරිකා අල්ලා ගත්තේය. තනි අතින් මගේ දියණිවය එල්ලාගෙන සිටි ඔහු සමගින් පොර බදන්නට පවා මම බිය වූ අතරම ඔහුගේ ඒ පිළිකුල් සහගත ස්පර්ශය මගේ සමට දැනෙද්දී මට වමනයට මෙන් ආවේය. මගේ අතීතයේ අපාය යළිත් මගේ ඉදිරියේ මැවී පෙනුණි.
“අත්අරින්න... මාව අතාරින්න...! මගේ දරුවටත් මට වගේම කරනන් එපා... ප්ලීස්....” මම කෑ ගැසුවෙමි.
ඉනෝකා මගේ ඇඳ මතට නැඹුරු වී, මගේ කුස දෙස බැලුවේ ක්‍රෝධයෙනි.
“අවිනාශ් මට දික්කසාදේ දුන්නා එමාෂා. හැබැයි මම ඒ දික්කසාදෙට එකඟ වුණේ තමුසෙගෙන් පළිගන්න පොරොන්දු වෙලා. මගේ පුතා අශෝන් තාමත් ඉන්නේ මානසිකව වැටිලා. තමුසෙගේ මේ දරුවා නිසා මගේ පුතාට අයිති වෙන්න තිබ්බ හැමදේම නැති වෙනවා. මම ඒකට ඉඩ දෙන්නේ නැහැ. මම මේ දරුවව අරන් ගිහින් කොටියෙක්ට කන්න දානවා... තමුසෙට කවදාවත් මූණවත් බලන්න ඉඩ තියන්නේ නැහැ!”
ඇය කට කොණකට වියරු සිනාවක් මවාගනිමින් කියන අතරට විපුල බාප්පා දරුවාත් සමගින් වේගයෙන් පිටව යමින් සිටියේය..
“හෙල්ප්...... අනේ මාව බේරගන්න...! මගේ බබාව බේර ගන්න....”
මම මධ්‍යස්ථානය දෙවනත් වෙන්නට කෑ ගැසුවෙමි. අපහසුවෙන් නමුත් හැකි වේගයෙන් දුවමින් විපුල බාප්පා අත වූ දියණිය උදුරාගන්නට උත්සහ කළෙමි. නමුත් අවාසනාවන්ත ලෙසින් මම ටයිල් පොලවේ බිම වැටුණේ ශරීරය බොහෝ සෙයින් දුර්වලව තිබුණු නිසාය.
“අනේ...! මගේ දරුවා...! මගේ දූව මට දෙන්න...!”
මම වැටී සිටි තැනින් නැගිටින්නට උපරිම උත්සාහ කළෙමි. නමුත් ප්‍රසූතියෙන් පසු සිදුවූ සිදුවීම් දාමයත් සමගින් මගේ ශරීරයේ කිසිදු පණක් තිබුණේ නැත. අධික ලෙස ලේ වහනය වෙමින් තිබූ අතර මගේ දෑස් අඳුරු වන්නට විය.
විපුල බාප්පා දුවා සමගින් ඉදිරියට යද්දී, යන්තම් හැරී බලා රුදුරු සිනහවක් පා ඉනෝකා ඔහු පසුපස දිව ගියේය. මධ්‍යස්ථානයේ හෙදියන් සහ සේවකයන් ඔවුන්ව නැවැත්වීමට පසුපසින් දිව ගියද, පිටත සූදානම් කර තිබූ වාහනයකට ගොඩ වූ ඔවුන් මගේ දියණියත් රැගෙන මහා වැස්සේම නොපෙනී ගියහ.
“මගේ... දරුවා... අවී... අපේ... දුව...”

මගේ මුවින් පිටවූයේ කෙඳිරිය පමණකි. මගේ දෑස් සම්පූර්ණයෙන්ම අඳුරු වී, මම මහා සිහිසුන් භාවයකට ඇද වැටුණෙමි. මගේ හදවතේ ලියැවුණු ඒ ආදරයේ අවසාන සැබෑ 'ටැටූ' සලකුණත්, මගේ දෑතට ලැබෙන්නටත් මත්තෙන් මගෙන් බලහත්කාරයෙන් උදුරාගෙන ගොස් තිබුණි. මම මරණයත් ජීවිතයත් අතර සටනක තනිවම අතරමං වුණෙමි. සිහින තුළත් යළි යළිත් එම සිදුවීම මට මැවී පෙනෙනන්ට විය.
ටැටූ 24 පරිච්ඡේදයෙන් හමුවෙමු...