Lost Letters

07 - දිමුතු

හනා මේසෙට ගහපු වේගෙට අපි හැමෝම උඩ ගියා..

ඒ එක්කම ලිහිණි අඬන්න ගත්තා..

සමාරා පුටුවෙන් නැගිටලා ඇවිත් ලිහිණිව එයාගෙ උරහිසට හේත්තු කරගෙන හෙමීට එයාගෙ පිට අතගෑවා.. සමාරා තාමත් අපි හැමෝගෙම අම්මා..

"හනා.. calm down!" හනාට අනිත් පැත්තට කතා කරන්න හයිය තිබ්බෙත් සමාරාට විතරයි..

"මං අවුරුදු 15ක් කට පියන් හිටියා සෑම්.. අවුරුදු 15කට පස්සේ කාටවත් මිනී වලෙන් නැගිටලා ඇවිත් මගේ ජීවිතේ එක්ක සෙල්ලම් කරන්න මං ඉඩ තියන් නෑ.." හනා හැරෙන තැපෑලෙන් කිව්වා..

"ඔයා හිතනවා නම් අපි කවුරුහරි මේක කරා කියලා, අපිට තරම්ම ඔයාටත් හේතු තිබ්බා කියලා අමතක කරන්නෙපා.." සමාරා කිව්වේ හනාගෙ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන..

ඇල්පෙනෙත්තක් බිම වැටෙන සද්දයක් උනත් ඇහෙන තරමට මුලු කාමරේම නිශ්ශබ්ද උනා..

ඒක බිඳුණේ ලිහිණිගෙ ඉකිය මහා විලාපයක් උනාම..

එදා නිල්මිණිව හොයාගත්ත දවසේ ලිහිණි ඇඬුවෙත් මේ විදිහටමයි..

බොල්ගොඩ ගඟ ළඟ කිඹුලෙක් බාගෙට කාලා දාපු බොඩි එකක් තියෙනවා කියලා ආරංචිය කැම්පස් එකේ පැතිරුණේ ඊයක වේගෙන්..

ඔරු පදින්න ගිය කෙනෙක් වෙන්න ඇති කියලා හිතන් හිතේ හයිය තියෙන කොල්ලො ඒ පැත්තට දිව්වත්, ඒ වේගෙන්ම පැතිරුණා මැරු|ණ කෙනා කොල්ලෙක් නෙමෙයි කෙල්ලෙක් බව..

ඊටත් පස්සේ පැතිරුණේ කෙල්ලගේ ඉතුරු උන කකුලක තිබ්බ පොඩි සිප්පි කටුවක් තියෙන ඇන්ක්ලට් එක ගැන..

මුලු කැම්පස් එකම මළ ගෙයක් වෙන්න ගියෙ එක තප්පරයයි..

අපි පස් දෙනාම ගල් ගැහිලා බලන් හිටියා..

ගල් පිලිම බිඳුණේ ලිහිණිගෙ විලාපෙට..

සමාරාට කලන්තේ හැදුණා..

ලෝචි එයාව වත්තම් කරගත්තා..

හනා ඉකි ගගහා සුදු කම්මුල් රතු වෙනකන් ඇඬුවා..

ලිහිණිව වත්තම් කරගෙන හිටපු මට නිල්මිණි ගැන දැණුනට වඩා දුකක් දැණුනේ හනා ගැන..

සමනලයෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් හිටපු, හැමෝම ආදරේ කරපු නිල්මිණි මැරු|ණ එක ගැන මුලු කැම්පස් එකම කම්පා උනා..

ඕනෙ කෙනෙක්ට ඕනෙ විදිහකට කම්පා වෙන්න පුලුවන්.. ඕනෙ දෙයක් හිතාගන්න පුලුවන්..

ඒත් නිල්මිණි මැ|රුණා කියලා දැනගත්තම මට දැණුනේ සැනසීමක්..

ෆයිනලි, මං නිදහස් කියලා හැඟීමක්..

එදා මට කාලෙකට පස්සේ නින්ද ගියා..

- to be continued

**This story is fictional. Any similarities to real people, events, or other stories are purely a coincidence.