Lost Letters

07 - දිමුතු

හනා මේසෙට ගහපු වේගෙට අපි හැමෝම උඩ ගියා..

ඒ එක්කම ලිහිණි අඬන්න ගත්තා..

සමාරා පුටුවෙන් නැගිටලා ඇවිත් ලිහිණිව එයාගෙ උරහිසට හේත්තු කරගෙන හෙමීට එයාගෙ පිට අතගෑවා.. සමාරා තාමත් අපි හැමෝගෙම අම්මා..

"හනා.. calm down!" හනාට අනිත් පැත්තට කතා කරන්න හයිය තිබ්බෙත් සමාරාට විතරයි..

"මං අවුරුදු 15ක් කට පියන් හිටියා සෑම්.. අවුරුදු 15කට පස්සේ කාටවත් මිනී වලෙන් නැගිටලා ඇවිත් මගේ ජීවිතේ එක්ක සෙල්ලම් කරන්න මං ඉඩ තියන් නෑ.." හනා හැරෙන තැපෑලෙන් කිව්වා..

"ඔයා හිතනවා නම් අපි කවුරුහරි මේක කරා කියලා, අපිට තරම්ම ඔයාටත් හේතු තිබ්බා කියලා අමතක කරන්නෙපා.." සමාරා කිව්වේ හනාගෙ ඇස් දෙක දිහාම බලාගෙන..

ඇල්පෙනෙත්තක් බිම වැටෙන සද්දයක් උනත් ඇහෙන තරමට මුලු කාමරේම නිශ්ශබ්ද උනා..

ඒක බිඳුණේ ලිහිණිගෙ ඉකිය මහා විලාපයක් උනාම..

එදා නිල්මිණිව හොයාගත්ත දවසේ ලිහිණි ඇඬුවෙත් මේ විදිහටමයි..

බොල්ගොඩ ගඟ ළඟ කිඹුලෙක් බාගෙට කාලා දාපු බොඩි එකක් තියෙනවා කියලා ආරංචිය කැම්පස් එකේ පැතිරුණේ ඊයක වේගෙන්..

ඔරු පදින්න ගිය කෙනෙක් වෙන්න ඇති කියලා හිතන් හිතේ හයිය තියෙන කොල්ලො ඒ පැත්තට දිව්වත්, ඒ වේගෙන්ම පැතිරුණා මැරු|ණ කෙනා කොල්ලෙක් නෙමෙයි කෙල්ලෙක් බව..

ඊටත් පස්සේ පැතිරුණේ කෙල්ලගේ ඉතුරු උන කකුලක තිබ්බ පොඩි සිප්පි කටුවක් තියෙන ඇන්ක්ලට් එක ගැන..

මුලු කැම්පස් එකම මළ ගෙයක් වෙන්න ගියෙ එක තප්පරයයි..

අපි පස් දෙනාම ගල් ගැහිලා බලන් හිටියා..

ගල් පිලිම බිඳුණේ ලිහිණිගෙ විලාපෙට..

සමාරාට කලන්තේ හැදුණා..

ලෝචි එයාව වත්තම් කරගත්තා..

හනා ඉකි ගගහා සුදු කම්මුල් රතු වෙනකන් ඇඬුවා..

ලිහිණිව වත්තම් කරගෙන හිටපු මට නිල්මිණි ගැන දැණුනට වඩා දුකක් දැණුනේ හනා ගැන..

සමනලයෙක් වගේ සැහැල්ලුවෙන් හිටපු, හැමෝම ආදරේ කරපු නිල්මිණි මැරු|ණ එක ගැන මුලු කැම්පස් එකම කම්පා උනා..

ඕනෙ කෙනෙක්ට ඕනෙ විදිහකට කම්පා වෙන්න පුලුවන්.. ඕනෙ දෙයක් හිතාගන්න පුලුවන්..

ඒත් නිල්මිණි මැ|රුණා කියලා දැනගත්තම මට දැණුනේ සැනසීමක්..

ෆයිනලි, මං නිදහස් කියලා හැඟීමක්..

එදා මට කාලෙකට පස්සේ නින්ද ගියා..

- to be continued

**This story is fictional. Any similarities to real people, events, or other stories are purely a coincidence.

06 - ලෝචි

මං හනාගෙ ගෙදරට ආවෙ සමාරාවත් ඔෆිස් එකෙන් අරගෙන..

එයාගෙ සාමාන්‍ය නිවුණු ගතියෙන් මිදිලා, වෙව්ල වෙව්ල හිටපු නිසා සමාරාව කොහොමත් තනියෙන් ගෙන්න ගන්න බෑ කියලා මං තීරණය කරේ අපි දෙන්නා කෝල් එකේ ඉද්දිමයි.. සමාරා දැන් මං ඇරෙන්න කැම්පස් එකේ කිසිම කෙනෙක් එක්ක කොහොමත් ආශ්‍රයක් තිබ්බේ නෑ..

හනාගෙ ගෙදරට යනකන්ම එයා කතා කරේ නෑ..

නිල්මිණි සම්බන්ධ දේවල් වලට සමාරා කවදත් වචනයක්වත් කිව්වේ නෑ..

මුලදි හොඳම යාලුවෝ උනේ සමාරායි නිල්මිණියි.. ඒ දෙන්නගෙ කාටවත් බිඳින්න බැරි බැඳීමක් තිබ්බා..

සමාන පවුල් පරිසර තිබ්බ හින්දද, අනිත් අයට තරම් අතේ සල්ලි ගැවසුණේ නැති හින්දද මන්දා ඒ දෙන්නා ඒ දෙන්නව හොඳට තේරුම් ගත්තා..

අඩු තරමේ මං එහෙම හිතාගෙන හිටියා..

නිල්මිණිත් එක්ක කොච්චර තරහා ගිය දවසක උනත් සමාරා නිල්මිණිට විරුද්ධව වචනයක්වත් කියලා නෑ.. අපි කවුරු එයා ඉන්න තැන නිල්මිණිට බැන්නත් "අල්ලලා දාන්න" කියනවා ඇරෙන්න එයා නිල්මිණිට වචනයක්වත් කිව්වේ නෑ.. ඒ සමාරාගෙ හැටි..

අපි හැමෝම ගැන එයාට ලොකු වගකීමක් තියෙන විදිහට එයා හැසිරුණේ..

හනා මුලින්ම බදාගත්තෙ සමාරාව..

අපි මීට අවුරුදු ගාණකට කලින් හොඳම යාලුවෝ වෙලා හිටියා කියන එක ඒ වැලඳගැනීමෙ තිබ්බේ නෑ කියන බලන් හිටපු මටත් තේරුණා..

ඒ දෙන්නම හිටියේ අපහසුවෙන්..

හනා කවදටත් එලිපිට හැඟීම් පෙන්නපු කෙනෙක් නෙමෙයි..

පෙන්නපු එකම හැඟීම කුකුල් කේන්තිය විතරයි..

ඒත් හනා සමාරාව බදාගෙන හිටියට වඩා වෙලාවක් මාව බදාගෙන හිටියා කියලා මට හිතුණා..

අපි දෙන්නට කවදටත් එකිනෙකා එක්ක ඉන්න මොකද්ද මන්දා කියන්න නොතේරෙන පහසුවක් තිබ්බා..

හනා ගොඩක් වෙලාවට එයාට දරාගන්න බැරි තරම් කේන්ති යන වෙලාවට කතා කරේ මාත් එක්ක..

"Alright. It’s out of my system. Thanks Lochi!” කියලා, මීට ටික වෙලාවකට කලින් තරහෙන් වෙව්ල වෙව්ල හිටපු එක අමතක උනා වගේ, මගෙ පිටටත් තට්ටුවක් දාලා යන හනා ඉස්සර මගේ ජීවිතේ අනිවාර්ය අංගයක්..

අපේ ස්වීට් හනා බනානා..

හනාගෙ මාලිගාවෙ වැඩට හිටපු සේවකයෝ පෝලිමට ගෙනත් තියලා තිබ්බ කෑම වලින් වටවෙලා සද්දයක් නැතුව දිමුතුයි ලිහිණියි ඉඳගෙන හිටියා..

අපි ඔක්කොම ඉඳගත්තට පස්සේ කවුරුත් කිසිම සද්දයක් නොකර ඔහේ බලාගෙන ඉද්දි හනා මහ හයියෙන් මේසෙට ගැහුවා..

"කවුද මේ ඊමේල් එක එව්වේ? ඒක පැත්තකින් තියමු.. කවුද නිල්මිණිව මැරු|වේ? I know for a fact that one of you did it!”

- to be continued

**This story is fictional. Any similarities to real people, events, or other stories are purely a coincidence.