z jem

අත්භූත අලෝකය

2018 ඔක්තෝබර් 28(සත්‍ය සිදුවීමක් ඇසුරිනි )

රුමේනියාව (Romania - ට්‍රාන්සිල්වේනියා කඳුකරයේ හුදෙකලා විලක් ආශ්‍රිතව)

මේක මමයි මගේ හොඳම යාළුවා ලූකස් (Lucas) එකතු වෙලා මීට අවුරුදු දෙකකට කලින් ඇස් දෙකෙන් දැකපු සැබෑ අත්දැකීමක්. මගේ නම මාර්ක් (Marc). අපි දෙන්නම ජර්මනියේ ඉඳන් රුමේනියාවේ ට්‍රාන්සිල්වේනියා කලාපයට ආවේ කවුරුවත් නැති පාළු තැනක කැම්පින් කරන්න තියෙන ආසාවට. හැබැයි එදා රෑ අපිට මුහුණ දෙන්න වුණ සිදුවීම නිසා අදටත් අපිට රෑක නිදාගන්න බෑ. මේක කියෙව්වට පස්සේ උඹලටත් ආයෙ කවදාවත් හිතේ නිදහසකින් කැලෑවක ටෙන්ට් එකක් ගහන්න බය හිතෙයි.

එදා අපි ගියේ මිනිස් වාසයකින් තොර, ගොඩක් හුදෙකලා වැවක් මැද තිබ්බ පුංචි දූපතකට. ඒ දූපතට ඇතුළු වෙන්න තිබ්බ එකම පාර, භාගයක් වතුරේ ගිලිලා කැඩිලා බිඳිලා තිබ්බ පරණ මෝටර් රථ පාලමක් විතරයි. ඒ අනතුරුදායක පාලම උඩින් බඩගාලා තමයි අපි දූපතට ගියේ. මීට කලිනුත් කිහිපසැරයක්ම අපි එතන කැම්ප් කරලා තිබ්බ නිසා අපිට කිසිම බයක් දැනුනේ නෑ. කළුවර වැටෙන්න කලින් අපි ටෙන්ට් එක ගහලා, ඉක්මනට ගිනිමැලයකුත් පත්තු කරගත්තා.

රෑ 11ත් 12ත් අතර වෙන්න ඇති... මුළු පළාතම මළානිකයි. කිසිම හඬක් නෑ, වැවේ වතුර හෙලවෙන සද්දේ විතරයි. අපි ගිනිමැලය වටේ වාඩිවෙලා, උයාගත්ත රෑ කෑම කමින් හිනාවෙවී කතා කර කර හිටියේ.

අන්න ඒ මොහොතේ, අපේ ලේ සීතල වෙලා යන දේ සිද්ධ වුණා... 🥶

අපේ කැම්ප් සයිට් එකට අඩි 20ක් විතර ඈතින්, කළුම කළු ඝන අන්ධකාරය අස්සෙන් එක පාරටම යමක් මතු වුණා. ලූකස් කතා කර කර හිටපු එක එකපාරටම නතර වුණා.අපි දෙන්නම එතනම ගල් ගැහුණා.

එතන තිබ්බේ සුදු පාට අත්භූත ආලෝක බෝල දෙකක්, එක ළඟ! ඒක නිකන්ම නිශ්චලව තිබ්බේ නෑ, උඩටයි පල්ලෙහාටයි හෙමින් හෙලවෙමින් තිබ්බා. මට හොඳටම විශ්වාසයි ඒක මිනිස්සු පාවිච්චි කරන ටෝච් එකක් හෝ ෆ්ලෑෂ් ලයිට් එකක් නෙවෙයි. ඒක මීදුම අස්සෙන් මතු වුණ, විස්තර කරන්න බැරි අද්භූත ආලෝක ධාරා දෙකක්.

අපි දෙන්නම බය වුණ පාර එක පාරටම නැගිටලා, "කවුද ඔතන? කවුද ඉන්නේ?" කියලා මුළු ශක්තියම දාලා කෑගැහුවා.

නමුත් කිසිම සද්දයක් නෑ... කිසිම උත්තරයක් නෑ... මුළු ඇඟම හිරිවැටිලා, මරණ බය දැනෙන්න ගත්තා. හිතලා බලන්න, එතන ඉන්නේ මනුස්සයෙක් නම්, රෑ මැද්දේ කැලෑවක දෙන්නෙක් කෑගහද්දි එක්කෝ ලයිට් එක නිවන්න ඕනේ, නැත්නම් කතා කරන්න ඕනේ.

ඊට පස්සේ වුණ දේ තමයි අදටත් මට හිතාගන්න බැරි...🛑

අපි කෑගැහුවට පස්සේ, ඒ ආලෝක බෝල දෙක අපේ කැම්ප් සයිට් එක වටේටම ඉතාම වේගයෙන් කැරකෙන්න ගත්තා! හරියට ගොදුරක් වට කරනවා වගේ. ඊටපස්සේ ඒක එක පාරටම ඝන කැලෑව පැත්තට ඇදිලා ගියේ හිතාගන්න බැරි වේගෙකින්. හැබැයි ඒකෙ කිසිම ගැස්සීමක් තිබ්බේ නෑ. මනුස්සයෙක් ලයිට් එකක් අරන් දුවනවා නම්, එයා අඩිය තියන පාරට ඒ ලයිට් එක අනිවාර්යයෙන්ම ගැස්සෙනවා, ජිගල් වෙනවා. හැබැයි මේ ආලෝකය හරියට හුළඟේ පාවෙලා යනවා වගේ, කිසිම ගැස්සීමක් නැතුව කෙලින්ම ගියා.

ඒක එතනින් නතර වුණේ නෑ... ඒ අත්භූත ආලෝකය කෙලින්ම වැවේ වතුර මතුපිටින් පාවෙලා ගිහින්, වැව කෙළවරේ තිබ්බ මහා විසාල කන්ද උඩට එක දිගටම ඇදිලා ගියා. කොහේවත් නතර වුණේවත්, දිශාව මාරු කළේවත් නෑ. ඇස් පිල්ලමක් ගහන සැනින් ඒක කන්ද මුදුනටම ගිහින් නොපෙනී ගියා! 😱

මටයි ලූකස්ටයි බය හිතුණා. එතන තව තත්පරයක් හරි හිටියොත් අපේ පණ ටික එතනම ඉවරයි කියලා අපිට දැනුණා. බඩු ටිකත් බාගෙට බෑග් වලට ඔබාගෙන, ටෙන්ට් එකත් අකුලගෙන අපි ඒ සීතල රෑ පාලම උඩින් දුවලා පැනලා බේරුණේ ජීවිතේ බේරගන්න ඕන නිසා.

අදටත් මම දන්නේ නෑ එදා රෑ ඒ පාළු යුරෝපා දූපතේදී අපේ මූණටම ආපු, වතුර උඩින් පාවෙලා ගිය ඒ අත්භූත ආලෝකය මොකක්ද කියලා... 💀

අලුත් කතා ටිකක් ඕනි නම් comment එකක් දාන්න.page එක නවතන්න බැලුවේ 😥

ගැලෝග්ලාස් මුවර්ස් හි ශාපය

එදා රාත්‍රියේ දරුණු කුණාටුවක් එංගලන්තයේ යෝක්ෂයර් මුවර්ස් (Yorkshire Moors) පෙදෙස වෙලාගෙන තිබුණි. ගැලෝග්ලාස් මන්දිරයේ පැරණි ගල් බිත්තිවලින් රහස් උදුරා ගැනීමට මෙන් සුළඟ ඒ මත නියපොතු ගසමින් හඬ නැඟීය. මන්දිරයේ විසිත්ත කාමරය තුළ ගිනි උදුනෙන් නිකුත් වූ රතු පැහැති ආලෝකය කාමරය පුරා විහිදී ගිය අතර, බිත්තිවල ඇති රතු බිතුපත් මත සෙවනැලි හොල්මන් මෙන් නර්ථනයක යෙදුණි.

එලාරා ජනේලය අසල සිටගෙන සිටියාය. අකුණු ගසන සෑම විටම ඇගේ සුදුමැලි රුව වීදුරුව මතින් පිළිබිඹු විය. පිටතින් ඇසෙන බරැති ඕක් දොර විවෘත වන හඬට හෝ කාමරයට ඇතුළු වූ තෙතබරි වූ සහ හතිලන ශබ්දයට ඇය බිය නොවූවාය.

"මට ඈත්වෙලා ඉන්න බැරි වුණා," වෙහෙසකර හඬක් ඇසුණි.

ඒ ජූලියන් ය. ඔහු කුණාටුවේ මඩ වගුරක් මැදින් පැමිණියාක් මෙනි. ඇය සෙමින් හැරුණාය. ඔහුගේ දෑස් වෙනදා මෙන් නොව, භීතියෙන් සහ දැඩි ආශාවෙන් පිරී තිබුණි. ඔහු එලාරාගේ පියාගේ ප්‍රියතම පලස මත මඩ තවරමින් ඇය දෙසට පියවර තැබීය.

"ජූලියන්, ඔයා සම්පූර්ණයෙන්ම තෙමිලා," එලාරා පැවසුවාය.

"මේක පිස්සුවක්," ඔහු මිමිනුවේය. "මම මගේ හැඟීම් පාලනය කරන්න උත්සාහ කළා, ඒත් බැහැ. මම ඔබට කොතරම් ආදරය කරනවාද කියා මට කියන්න ඉඩ දෙන්න." ඔහු ඇය ඉදිරියේ දණින් වැටී ඇගේ සේද ඇඳුමේ කෙළවරින් අල්ලා ගත්තේය. ඔහු ඇයට පැවසුවේ ඇය ඔහුගේ ආත්මය බවත්, ඇය නොමැතිව ඔහුට ජීවත් විය නොහැකි බවත්ය.

එලාරා තම ඇඟිලි තුඩුවලින් ඔහුගේ හකු අස්ථිය පිරිමැද්දාය. ඇය ඔහු දෙස බැලුවේ තමා අතින් නිම වූ අගනා මූර්තියක් දෙස බලන මහා අභිමානයකිනි.

"මට කියන්න ඔබටත් එය දැනෙනවා කියලා," ඔහු ආයාචනා කළේය.

"ඔබ ප්‍රමාද වැඩියි, ජූලියන්," එලාරා සිසිල් හඬින් මිමිනුවාය. "ඒත් ඔබේ පැමිණීයේ නියමිත වෙලාවටයි."

පැයකට පෙර.................................

කුස්සිය තුළ ගෘහස්ථ බවක් නොවීය. එහි බිම අඟුරු, හුණු සහ විෂ ශාක කොටස් වලින් ඇඳි මහා මණ්ඩලයක් විය. එහි කොන් හතරේ දැරියන් සිව්දෙනෙකු වාඩි වී සිටියහ. මධ්‍යයේ ජූලියන්ගේ සුදු කමිසයක් තිබූ අතර ඒ මත රතු ඉටිපන්දමක් දැල්වෙමින් පැවතුණි.

එලාරාගේ සහෝදරියන් වන මිනා, ටෙස් සහ නෙලී විසින් ශේක්ස්පියර්ගේ, ජේන් ඔස්ටින්ගේ සහ එමිලි බ්‍රොන්ටේගේ පොත්වල පිටු ඉරා ගින්නට දමමින් මන්ත්‍ර මැතිරූහ. ඔවුන් ජූලියන්ගේ මනස සහ හදවත ඔවුන්ගේ වශීකෘත මායාවට නතු කර ගැනීමට 'ආදරයේ බැමි' නිර්මාණය කළහ.

"ලේ කඩදාසියට, තීන්ත නහරවලට, වැස්ස තරමටම බර වූ ආදරය," ඔවුන් එක හඬින් ගායනා කළහ.

අවසානයේ එලාරා රතු ඉටිපන්දම නිවා දැමූ අතර කාමරය අඳුරේ ගිලී ගියේය. පිටතින් අශ්වයෙකු පිට නැගී ජූලියන් මන්දිරයට පැමිණෙන හඬ ඔවුන්ට ඇසුණි.

නැවතත් වර්තමානයට .........................

ජූලියන් ඇගේ දෙපා අසල හඬමින් සිටියේය. "මට මගේ ආත්මය නැතිව ජීවත් වෙන්න බැහැ!" ඔහු කෑගැසුවේය.

එලාරා ඔහුව සිප ගත්තාය. නමුත් ඒ ආදරය නිසා නොව, ඇය ඔහු තුළට ඇතුළු කළ මායාව නැවත උරා ගැනීමටය. ඒ සමඟම ජූලියන්ගේ හදවත අවසන් වරට ගැහී නැවතුණු අතර ඔහු බිම ඇද වැටුණි.

මුළු නිවසම නිහඬ විය. එලාරාගේ සහෝදරියන් තිදෙනා කාමරයට ඇතුළු වූහ.

"ඔහු හරියටම මම හිතුවා වගේමයි," මිනා පැවසුවාය.

"අත් ප්‍රවේශමෙන්, ගිය පාර එක්කෙනාගේ තැලීම් තිබුණා," එලාරා උපදෙස් දුන්නාය. සහෝදරියන් තිදෙනා එක්ව ජූලියන්ගේ මළ සිරුර ඔසවාගෙන ගියහ.

එලාරා ජනේලයෙන් පිටත බැලුවාය. හෙට උදෑසන වන විට මේ මඩ වගුර නිහඬ වනු ඇත. කිසිවෙකු ජූලියන්ව සොයා මෙහි නොඑනු ඇත. .

#හොල්මන්

හැමදේම සිද්ධ වෙන්නේ හේතුවක් ඇතුවයි

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ, ඔරිගන් ප්‍රාන්තයේ පෝට්ලන්ඩ් (Portland, Oregon) නගරයේ තදාසන්න ප්‍රදේශයක මෙම සිදුවීම දිග හැරේ.

ලොකු වැහි බිංදු වැටෙන ගිම්හාන කුණාටු වැස්සක් මගේ කාර් එකේ වින්ඩ්ෂීල්ඩ් එකට තඩිබානවා. අහස දෙදරුම් කන හඬට මගේ පපුව පවා ගැහෙනවා, ඒ අස්සේ විදුලි කෙටීම්. මම ඉන්නේ පෝට්ලන්ඩ් නගරයේ 'රෙස්ටුරන්ට් ස්ටෝ' එකේ පාර්කින් එකේ, තව විනාඩි දහයකින් ඒක විවෘත කරනකල් නොඉවසිල්ලෙන්. සුසී එතන ඉන්නවා, අද මම කොහොමහරි ඇගෙන් ඩේට් එකකට යන්න අහනවා කියලා හිතාගෙනයි ඉන්නේ. හැබැයි දාඩිය සහ ලූණු ගඳ ගගහා නම් මට ඒක කරන්න බැහැ.

මම කාර් එකේ 'ග්ලවුස් බොක්ස්' එක ඇරලා ඒකේ තිබ්බ බොඩි ස්ප්‍රේ එක ගත්තා. කිහිලි වලට, පිටට, පපුවට හැමතැනටම ඒක ගැහුවා. ඒකේ සැරට මගේ ඇස් දැවිල්ල ගත්තා, කටටත් තිත්ත රසක් දැනුනා. කමක් නැහැ, දැන් මගෙන් සුවඳක් එනවා.

තව විනාඩි පහක් තියෙද්දී මම සිගරට් එකක් අරන් මගේ 'සිප්පෝ' ලයිටරය පත්තු කළා.

එකපාරටම ලොකු පිපිරීමක්! මාව පොඩි වෙලා යනවා වගේ දැනුනා. හැම පැත්තකින්ම මාව තෙරපුණා. ඔළුවයි අතපයයි පිච්චෙනවා වගේ දැනෙද්දී කන් අඩි පැලුනා. තත්පර කිහිපයකින් මගේ කාර් එක මගේ ඇස් ඉස්සරහම දිග ඇරුණා. වහලය ගැලවිලා ගියා, වීදුරු කුඩු වුණා, දොරවල් ඇඹරුණා. මට සිහිය නැති වෙන්න කලින් දැනුණේ ඇඟට වැටෙන සීතල වැහි බිංදු සහ කන් ඇතුළේ ඇහෙන සද්දයක් විතරයි.

මාසයකට පසු..............

මට දැන් මේ ලැබෙන අවධානය සහ නාට්‍යමය දේවල් එපා වෙලා. පෝට්ලන්ඩ් වල හැමෝම මේ ගැන කතා කරනවා. ඔව්, මම බේරුණ එක හාස්කමක් තමයි. දැන් මට මගේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න බැරිද? ටීවී, රේඩියෝ ඉන්ටර්වීව්... මට මේවා දැන් ඇති වෙලා. මම ප්‍රසිද්ධ වෙන්න කැමති කෙනෙක් නෙවෙයි. මම උයන්න ආස කරන සාමාන්‍ය කෝකියෙක් විතරයි.

ඊයේ මගේ ලොක්කා කිව්වා සතියක නිවාඩුවක් ගන්න කියලා. බ්‍රහස්පතින්දා උදේ පාන්දරම මම මගේ අලුත් කාර් එකෙන් පෝට්ලන්ඩ් නගරයෙන් උතුරු දෙසට, මවුන්ට් හුඩ් (Mt. Hood) ජාතික වනාන්තරය දෙසට පිටත් වුණා. මට මගේ හිත නිදහස් කරගන්න ඕන වුණා.

හයිවේ එකෙන් අයින් වෙලා ඝන කැලෑබද පාරකට හැරෙද්දී මම දැක්කා තරුණයෙක් ලිෆ්ට් එකක් ඉල්ලනවා. උස, කෙට්ටු, විසි ගණන් වල කෙනෙක්. රැවුල වවලා, කරේ ලොකු බෑග් එකක් තිබ්බා. මම හිතුවා එයාට මීළඟ බස් නැවතුමට යන්න ඕන ඇති කියලා. මම කාර් එක නතර කළා.

"බස් ස්ටේෂන් එකටද? මමත් ඒ පැත්තට තමයි යන්නේ."

"ඔව්, ස්තූතියි," එයා කිව්වා.

එයා ඇතුළට ආවා. දෙයියෝ සාක්කි! මූ අන්තිමට නෑවේ කවදාද? මාසෙකට කලින්ද? ජීන්ස් එක හිල් වෙලා, ටී-ෂර්ට් එකේ කුණු ගෑවිලා. ඒ අස්සේ එයාගේ කලිසමේ රතු පාට පැල්ලම් වගයක් තිබුණා. ඒ ලේද?

එයා එකපාරටම හිනා වෙන්න ගත්තා. "සොරි මෑන්," එයා හති ඇර ඇර කිව්වා. "මාව පාරේ දාලා ගිය කෙනාට පස්සේ විනාඩි පහකින් මට තව ලිෆ්ට් එකක් ලැබුණ එක ගැනයි මම හිනා වුණේ."

"ඇයි එයා ඔයාව මෙතන දාලා ගියේ?" මම ඇහුවා.

"අපි අතර රණ්ඩුවක් වුණා. ඒ නාකි මනුස්සයා කිව්වා මගෙන් ගදක් එනවා කියලා "

එයා හීන් හඬින් කිව්වා එයා කලින් හිටපු රියදුරා ගැන අහද්දී. මගේ පපුව ගැහෙන්න ගත්තා. "ඒ නාකියා ලොකු සටනක් දුන්නා," එයා හිනා වෙවී කිව්වා.

මම බය වුණා. මම කාර් එකේ වේගය වැඩි කළා. මට කොහොමහරි මිනිස්සු ඉන්න තැනකට යන්න ඕන වුණා. එකපාරටම ආයෙත් අකුණු ගහලා පෝට්ලන්ඩ් වලටම ආවේණික මහ වැස්ස පටන් ගත්තා. මම කාර් එකේ වීදුරු ටික ඉහළට කළා. ඒ මිනීමරුවා එක්ක කාර් එක ඇතුළේ හිරවෙලා ඉන්න එක මට මහා වධයක් වුණා.

"දන්නවද?" එයා කිව්වා. "මට දැන් බස් එක වැඩක් නැහැ. දිගටම පදවපන් රේසර් බෝයි!"

මගේ ඇඟ වෙවුලන්න ගත්තා. මම එකපාරටම කෑ ගැහුවා, "ඔයා මිනී මරලා නැහැ! ඔයා බොරු කියන්නේ!"

මම එයා දිග බැලුවා. එකපාරටම එයාගේ ඇස් ලොකු වුණා. මම ආයෙත් පාර දෙස බලද්දී පාර හරහා ලොකු පයින් (Pine) ගසක් වැටිලා තිබුණා.

මම බ්රේක් ගැහුවා. කාර් එක ලිස්සලා ගිහින් ගහේ වැදුණා. පැසෙන්ජර් පැත්තේ දොර හිර වුණා. එයා හිනා වෙවී මම දිහා බැලුවා. එයා එයාගේ බෑග් එකෙන් ලොකු දඩයම් පිහියක් ගත්තා. ඒකේ තවම ලේ ගෑවිලා. එයා පිහිය මගේ බෙල්ලට තිබ්බා. "අපි ටිකක් කතා කරමු," එයා කිව්වා.

මම බයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. මට එකපාරටම උපායක් කල්පනා වුණා.

"අනේ මට උදව්වක් කරන්න," මම කිව්වා. "අර ග්ලවුස් බොක්ස් එකේ තියෙන ස්ප්‍රේ එක අරන් මට දෙනවද? ඒක ගහගත්තොත් මට ටිකක් සහනයක් වෙයි."

එයා හිනා වෙලා ග්ලවුස් බොක්ස් එක ඇරලා ඒ බොඩි ස්ප්‍රේ එක මට දුන්නා. "ඕක මගේ මූණට ගහන්න එපා, ගැහුවොත් මම උඹේ බෙල්ල කපනවා," එයා කිව්වා.

මම ඒක අරන් කාර් එක ඇතුළටම වදින්න සැරට ගැහුවා. කාර් එක ඇතුළ මහා සැර සුවඳකින් සහ අර වායුවෙන් (propellant) පිරුණා. මම ඊළඟට මගේ සිගරට් පැකට් එක ගත්තා.

"දැන් හොඳයි," මම කිව්වා. "මම සිගරට් එකක් බොන්නයි යන්නේ. ඔයාටත් එකක් ඕනද?"

එයා හිනා වුණා. "ඔව්, මටත් එකක් දීපන්. ලයිටරෙත් දීපන්."

මම සිගරට් එකක් එයාගේ කටේ තිබ්බා. මම මගේ 'සිප්පෝ' ලයිටරය එයාට දුන්නා. එයා ඒක පත්තු කරන්න සූදානම් වුණා.

"දෙයියනේ මට පිහිට වෙන්න," මම හීන් හඬින් මිමුණුවා.

එයා ලයිටරය ගැහුවා...

මම ඇහැරුණේ ඇම්බියුලන්ස් එකක සයිරන් සද්දෙට. අපි දැන් පෝට්ලන්ඩ් රෝහලක් වෙත යමින් සිටිනවා.

"සර්, ඔයාගේ කාර් එක පිපිරිලා. හැබැයි ඔයා බේරුණා," පැරාමෙඩික් කෙනෙක් ඇහුවා.

"කාර් එකේ තව කෙනෙක් හිටියා," අනිත් කෙනා කිව්වා. "එයා එතනම මැරිලා. එයාගේ අතේ ලේ ගෑවුණු පිහියක් තිබුණා."

මගේ ඇස් දෙකට කඳුළු ආවා. මම ඔළුව වැනුවා. මම ඒ මිනීමරුවාව නැවැත්තුවා. එයා ආයෙ කවදාවත් මේ ඔරිගන් වල කිසිම කෙනෙකුට කරදරයක් කරන්නේ නැහැ.

මම බොහොම අමාරුවෙන් ඒ වචන ටික පිට කළා.

"හැමදේම... සිද්ධ වෙන්නේ... හේතුවක් ඇතුවයි..."

නොමිලේ සේවය

ස්ථානය - බ්‍රැනොව්, රුමේනියාව (Brasov, Romania)
වර්ෂය -1994

මාර්ග සංඥා රතු පැහැයට හැරුණු අතර, පදිකයෝ අතරමං වූ ගව රංචුවක් මෙන් පාර හරහා ඇදී ගියහ. රූත් වෝල්ටන් කෙල පිඩක් ගිල දැමූ විට ඇගේ උගුරෙන් සියුම් හඬක් පිට විය. ඇය දැන් රැකියා සම්මුඛ පරීක්ෂණ සම්බන්ධයෙන් "පරණ කෙළිකාරියකි", නමුත් ගැටලුව වූයේ ඒ කිසිදු රැකියාවක් ඇයට නොලැබීමයි. ඇගේ දෑත් දහඩියෙන් තෙත්ව තිබූ අතර, පපුව ඇතුළතින් හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය. ඇය සිටියේ දැඩි අසරණ තත්ත්වයකය. පසුගිය මාස කිහිපයේ ගෙවල් කුලිය ගෙවීමට ඇය තම ඉතිරි කිරීම් සියල්ල වියදම් කර තිබුණි. ඉක්මනින්ම වැටුපක් නොලැබුණහොත් ඇයට බ්‍රැනොව් නගරයේ මීදුම පිරුණු වීදිවලට බැසීමට සිදුවනු ඇත.

රූත් තම අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවාය. වේලාව අටයි තිස් හතයි. ඇය සහභාගී වූ බොහෝ සම්මුඛ පරීක්ෂණ ආරම්භ වූයේ උදෑසන වුවත්, රාත්‍රී කාලයේ පැවැත්වෙන පළමු සම්මුඛ පරීක්ෂණය මෙය විය. ඇය "ඕල්ඩ් කාසල්" පාරට පිවිසියාය. කන්ද දෙසට විහිදුණු ඒ පාර දෙපස වූ පැරණි ගොඩනැගිලි පාර දෙසට නැඹුරු වී තිබුණේ කුතුහලයෙන් එබී බලන අසල්වැසියන් මෙනි. ටික දුරක් යන විට ගොඩනැගිලි අවසන් වී වනාන්තරය ආරම්භ විය. ඝන කොළ රොදවල් අතරින් අමුතු රහස් ඇසෙන්නට විය.

ගස් අතරින් මාලිගාව දිස් විය. එහි උල් වූ කොත් අහස දෙසට එසවී තිබුණි. ඇගේ මිත්තණිය නිතරම අනතුරු ඇඟවූයේ මේ මාලිගාව දෙසට නොයන ලෙසයි. "මොනවා වුණත් මේ වගේ මාලිගාවක අයිතිකාරයා සල්ලිකාරයෙක් වෙන්න ඕනේ," රූත් තමාටම කියා ගත්තාය. ඇයට රැකියාව අවශ්‍යමය.

ඇය මාලිගාව ඉදිරිපිට මිදුලට පැමිණියාය. එහි එක් පැති දොරක් විවෘතව තිබූ අතර ඉන් රන්වන් පැහැති ආලෝකයක් විහිදෙන්නට විය. ඇතුළත බිත්තියේ අතින් ලියන ලද දැන්වීමක් විය.

‘සම්මුඛ පරීක්ෂණ මේ දෙසට’

ඇතුළත කොරිඩෝවේ තරුණ පිරිමි ළමයෙකු වාඩි වී සිටියේය. ඔහු තමා සූදානම් කරගෙන ආ 'ෆ්ලෑෂ් කාඩ්පත්' බලමින් සම්මුඛ පරීක්ෂණයට පුහුණු වෙමින් සිටියේය. එවිටම අධික සුවඳ විලවුන් සුවඳක් විහිදුවමින් තවත් පුද්ගලයෙක් එතැනට පැමිණියේය. ඔහු ඉතා උඩඟු ලෙස හැසිරුණේය.

හදිසියේම කොරිඩෝවේ කෙළවර ඇති දොර විවෘත විය. "පළමු වැන්නා ඇතුළට එන්න," රළු හඬක් ඇසුණි. අර උඩඟු පුද්ගලයා අන් අයට අවස්ථාව නොදී වහාම ඇතුළට ගියේය. "විශ්වාසය තමයි වැදගත්. මම ගිහින් වැඩේ ගොඩ දාන්නම්," ඔහු පවසා දොර වසා ගත්තේය.

මොහොතකින් ඇතුළතින් ඇසුණේ බියකරු මර ලතෝනියකි. ඉන්පසු නිහඬතාවයක් රජ විය. දොර නැවත විවෘත විය. "ඊළඟ කෙනා." අර තරුණ පිරිමි ළමයා බියෙන් වෙවුලන්නට විය. රූත් හිස ඔසවා කෙලින්ම කාමරයට ඇතුළු වූවාය.

කාමරය තුළ ස්ටිගර් බොයිසී තම මේසය පිටුපස වාඩි වී සිටියේය. ඔහු තම මුහුණේ තැවරී තිබූ ලේ පිසදමමින් සිටියේය. අර උඩඟු මිනිසාගේ සිරුර පසෙක වැටී තිබුණි. "මම ඔය වගේ මිනිස්සුන්ට කැමති නැහැ. වැඩිය උඩ පනිනවා වැඩියි," ඔහු පැවසීය. "එයා දැන් මගේ බඩ ඇතුළේ."

රූත් බිය වුවද එය පෙන්වූයේ නැත. "වාඩි වෙන්න," ස්ටිගර් පැවසීය. "අපි පටන් ගන්න කලින් ඔයා එක දෙයක් තේරුම් ගන්න ඕනේ. මේක සම්මුඛ පරීක්ෂණ තුනකින් පළමුවැන්නයි. ඔයා සමත් වුණොත් මාසයක් වැඩ කරන්න ඕනේ. පඩි ගෙවන්නේ නැහැ. අපි බලමු ඔයා මේකට ගැළපෙනවාද කියලා."

"පඩි ගෙවන්නේ නැද්ද?" රූත් ඇසුවාය. ඇය අර මළ සිරුර දෙස බලා නැවත ස්ටිගර් දෙස බැලුවාය. "මම මේ අවස්ථාව ගැන හරිම උනන්දුයි."

ස්ටිගර්ගේ සිනහව පුළුල් විය. ඔහු අර මළ සිරුර දෙසට අත දිගු කළේය. "හොඳයි. අපි පොඩි වැඩකින් පටන් ගමු. මෙන්න මේක අරගෙන ගිහින් අර මළ සිරුර කුස්සියට අරන් යන්න. අපේ කෝකියාට ඒක පිරිසිදු කරන්න උදව් වෙන්න. පස්සේ අපි දෙවැනි සම්මුඛ පරීක්ෂණයට යමු."

රූත් මොහොතක් නිහඬව සිටියාය. ඉන්පසු ඇය තම බ්ලේසර් එකේ අත් දෙක රෝල් කර ගත්තාය. "මම ලෑස්තියි. මළ සිරුර ඇදගෙන යන්න මට ලණුවක් හරි රෝද පුටුවක් හරි දෙන්න පුළුවන්ද?"

ස්ටිගර් මවිත විය. "ඔයා බය නැද්ද?"

"බය වෙලා බඩගින්නේ ඉන්නවට වඩා, නොමිලේ හරි වැඩ කරලා ජීවත් වෙන එක සැපයි," රූත් ස්ථිර හඬින් පැවසුවාය.

ස්ටිගර් හයියෙන් සිනාසෙන්නට විය. "මම හිතන්නේ ඔයා අපේ කණ්ඩායමට හොඳට ගැළපෙයි. ඒත් මතක තියාගන්න රූත්, මෙතන වැරදීමක් වුණොත් ඔයා ඊළඟ වේලාවේ මගේ කෑම වේල වෙන්න පුළුවන්."

"මම දන්නවා," රූත් මළ සිරුරේ කකුලකින් අල්ලා ඇදගෙන යමින් පැවසුවාය. "හැබැයි මතක තියාගන්න, මම වැඩේ හරියට කළොත් ලබන මාසෙ ඉඳන් මට අනිවාර්යයෙන්ම වැටුපක් ඕනේ."

ඇය මළ සිරුර ඇදගෙන අඳුරු කොරිඩෝව දිගේ ගමන් කළාය. ඇගේ පළමු රාජකාරිය ආරම්භ වී තිබුණි.

ඇගේ කතාව (2015 වේල්සය )

තමා ටයිප් කරන වචන තමාගේම ඒවාද, නැතහොත් වෙනත් අයෙකුගෙන් උපුටා ගත් ඒවාද යන්න අයිවීට තවදුරටත් වටහා ගත නොහැකි විය. ඇය ලේඛිකාවක ලෙස කෙතරම් නිර්මාණශීලීත්වයෙන් තොර වූවාද යත්, ඇගේ කෘති ඇයට දැනුණේ විවිධ කතුවරුන්ගේ කොටස් එකතු කර සාදන ලද "මොසෙයික්" (mosaic) නිර්මාණයක් ලෙසිනි. ඇය තමා කැමතිම නවකතාවලින් උපුටා ගත් කොටස් බලහත්කාරයෙන් තම නිර්මාණවලට ඇතුළත් කර තිබුණාය. ඒවා කිසිවිටෙකත් ඇයට සැබවින්ම අයිති වචන නොවීය.සඟරාවකින් ගත් වාක්‍යයක් හෝ ඇය අකමැත්තෙන් වුවද කියවා අවසන් කළ පොතක උපුටා දැක්වීමක් වැනි තැනින් තැනින් අහුලාගත් කැබලිවලින් තැනූ ප්‍රහේලිකාවක් පමණි. වයස අවුරුදු තිස් දෙක වන විට බොහෝ සාර්ථක ලේඛකයින් ස්ථාවර වී හමාර වුවද, අයිවී වැනි සාර්ථක නොවූවන් සාමාන්‍ය රැකියාවල නිරත වෙමින් සති අන්තයේ පමණක් කථා ලිවීමට උත්සාහ කළහ.

ඇගේ තිස් තුන්වන උපන්දිනය උදා වූ විට, යමක් වෙනස් විය යුතුම යැයි ඇය තීරණය කළාය.

"නවකතාවේ වැඩ කොහොමද අයිවී?" ඇගේ පියා ඇසුවේය. ඔහුගේ රෝගී ශරීරයට එය දරාගත නොහැකි වේ යැයි බියෙන් ඇය ඔහුට නොඑන ලෙස පවසා තිබුණද, ඔහු බලකරමින්ම ඇයව බැලීමට පැමිණ සිටියේය.

"වැඩ කෙරීගෙන යනවා," අයිවී බොරු සිනහවක් මවා ගනිමින් පැවසුවාය. "ඒක ඉක්මනින්ම ඉවර වෙයි."

නමුත් ඇත්ත වශයෙන්ම ඇය ලියා තිබුණේ පිටු විස්සක් පමණි. පිළිකාවෙන් පීඩා විඳින තම පියා මිය යාමට පෙර මුණුබුරන් දැකීමට කැමැත්තෙන් සිටින බව ඇය දැන සිටියද, පවුල් ජීවිතයක් ආරම්භ කිරීමට ඇයට තවම සූදානමක් නොවීය. ඇගේ පියාට එය වැටහෙන බව ඇයට දැනුණි; එබැවින් ඔහු ඇගේ පෙම්වතුන් ගැන ඇසීම නවත්වා තම අවධානය ඇගේ ලිවීමට යොමු කළේය. ඔහුට එය හරියට ඇය දරා සිටින, පෝෂණය කරන දරුවෙකු මෙන් විය.

ඔහුගේ දුර්වල සිනහව දකින විට අයිවීගේ සිත වරදකාරී හැඟීමකින් පිරී ගියේය. ඔහුට අවසන් වරට සතුටක් දීමට ඇය කැමති වුවද, අදහස් සාගින්නෙන් පෙළුණු ඇයට එය කළ නොහැකි විය. ඇය සිටියේ දැවැන්ත මානසික අවහිරතාවයක සිරවී ය.

එදා රාත්‍රියේ, පියාගේ ගොරවන හඬ ඇසෙද්දී ඇය Reddit වෙබ් අඩවියේ තිබූ දැන්වීමකට පිළිතුරු දුන්නාය.

ලේඛකයෙකු අවශ්‍යයි! පාඨකයින් දෙදෙනෙක්, එක් ලේඛකයෙක්. අපි එකිනෙකාට ආශ්වාදය සොයා ගැනීමට උදවු කරමු.

එය තරමක් සැක සහිත වුවද, ලැප්ටොප් පරිගණකයේ දිලිසෙන ආලෝකය මැද ඇය එයට එකඟ වූවාය. ඔවුන් හමුවීමට නියමිතව තිබුණේ රාත්‍රී එකොළහට 'Red Cup Café' හිදීය. එතරම් ප්‍රමාද වී හමුවීම අසාමාන්‍ය වුවද, තම අසම්පූර්ණ ලේඛනය දෙස බැලූ ඇය වෙනත් විකල්පයක් නැති බව වටහා ගත්තාය.

නියමිත දින රාත්‍රියේ, ඇය තම පියාව ගුවන් තොටුපළට ඇරලවා කෙලින්ම හමුවීමට නියමිත ස්ථානයට ගියාය. සීතල සුළඟින් බේරීමට ඇය ජැකට්ටුව තද කර ගත්තාය. ගුවන් තොටුපළට යන අතරතුර ඇයට නැවතත් ඇගේ පැරණි බියකරු සිහිනය මතක් විය කුඩා නිල් පැහැති මෝටර් රථයක් අනතුරකට ලක්වන දර්ශනය. ඇය සෑම විටම ඒ සිහිනයේ මගියෙකු මිය යන අයුරු දුටුවාය.

ඇය කැෆේ එකට ළඟා වන විට, රතු පැහැති හුඩී (hoodies) ඇඳගත් තිදෙනෙකු එළියේ මේසයක් වටා වාඩි වී සිටිනු දුටුවාය.

"හායි, මම අයිවී," ඇය පැවසුවාය.

ටයිප් කරමින් සිටි බ්‍රැක්ස්ටන් ඇයව පිළිගත්තේය. ඔහු සමඟ ඒඩ්‍රියන් සහ වැලරි ද සිටියහ. ඇය වාඩි වීමටත් පෙර, වැලරි පාරේ යන නන්නාඳුනන මිනිසෙකු දෙස බලා මෙසේ පැවසුවාය "අවුරුදු හතළිස් තුනක පිරිමියෙක්. දික්කසාද වුණු ඔහුගේ හිටපු බිරිඳට මළගෙදරකදී වෙඩි තබනවා, දැන් ඔහු ආබාධිත වුණු ඔහුගේ අලුත් බිරිඳව බලාගන්නවා."

බ්‍රැක්ස්ටන් එය වහාම ලියා ගත්තේය. අයිවී පුදුමයෙන් බලා සිටියාය. ඉන්පසු ඒඩ්‍රියන් තවත් අයෙකුගේ අතීතයක් පැවසීය.

"ඔබ මේ අදහස් කොහෙන්ද ගන්නේ?" අයිවී ඇසුවාය. "මම හිතුවේ ඔබ පොත් කියවන අය කියලා."

"අපි කියවන්නන් තමයි," වැලරි පවසා අයිවී දෙස කෙලින්ම බැලුවාය. ඇගේ දෑස් අමුතු ලෙස දිදුලන්නට විය. "අවුරුදු තිස් තුනක කාන්තාවක්. අවුරුදු පහේදී ඇගේ මව රිය අනතුරකින් මිය යනවා. ඇය හිතන්නේ ඒක ඇගේ වැරැද්ද කියලා."

අයිවීගේ සිරුර සීතල විය. ඇය ඒ ගැන කිසිවෙකුට පවසා තිබුණේ නැත.

වැලරි දිගටම පැවසුවාය. "නමුත් ඇය දන්නේ නැහැ ඇගේ මව ඇයවත් අරන් ඇගේ සැබෑ පියාගෙන් බේරිලා පලා යමින් සිටි බව. ඒ අනතුර හිතාමතාම කළ එකක්. ඇය අදටත් 'තාත්තා' කියලා කියන්නේ ඇගේ මවගේ පෙම්වතාට මිසක් ඇගේ සැබෑ පියාට නෙවෙයි."

අයිවීගේ හිස කැරකෙන්නට විය. බ්‍රැක්ස්ටන් තම ලැප්ටොප් එක වසා දැමුවේය. "සමාවෙන්න අයිවී. ඔවුන් කියවන්නේ පොත් නෙවෙයි, මිනිසුන්ව. ඔවුන්ට මිනිසුන්ගේ අභ්‍යන්තර කථා පේනවා."

අයිවී බියෙන් හා කම්පනයෙන් නැගී සිටියාය. ඇය මෙතෙක් තම පියා යැයි සිතා සිටි පුද්ගලයා කවුද? ඇගේ මුළු ජීවිතයම රහසක්ද?

"ඔබේ කථාව ලියන්න වටින එකක් අයිවී," ඒඩ්‍රියන් ඇය පිටව යන විට සෙමෙන් පැවසීය. "ඔබට ඒක තවදුරටත් සඟවාගෙන ඉන්න බැහැ."

අයිවී එතැනින් පිටව ගියේ තමාට ලියන්නට නවකතාවක් නැති වුවද, තමාටම කියා ගැනීමට විශාල කථාවක් ඇති බව වටහා ගනිමිනි.

Shout out to my newest followers! Excited to have you onboard! Suraj Adhikari, Shiwanthi Senanayake, Himal Dsh*tha, Mohammed Jawfar, Sanju Gankanda, Raisa Irshad, Iresha Sewuwandi, Buddhika Wijekoon, රතු රෝස, Sudu Doni, Shashini Kavithma Perera, Anas Mohamad, Madhara Thathsarani