Aza.

"හමුවීම් අහම්බයක් උනාට, සිද්දීන් ජීවිතේම කොටහක්"

ඔව් මේක ඇත්ත කියන්න හොදම සාක්කිය අපි දෙන්නා.

එදා ඔයා ඒ වචන ටික ලියද්දි නිකමටවත් හිතුවද මංවගෙ කෙනෙක් ඒකට උත්තර ලියාවි කියලා, මමත් ඔයාටම කියලා උත්තර ලිව්වා නෙවේ ඒ හැම නිර්මාණයකටම වගේ ඔයාටත් දෙන්න ඕන ඇගයීම දුන්නා විතරයි.

හැබැයි එදා ඒ වචන හුවමාරුව මාතෘකාව දිගේ ඇදිලා යන තරමටම, අපේ අදහස් එකිනෙකට හරි ලස්ස්නට ගැලපුනා.

එහෙම හම්බෙච්ච මං එක්ක, මීට කලින් තමන්ගෙම කියලා ලගින් ඉදපු අය එක්කවත් කතා කරන්න බය උන දේවල් පවා කිසිම බයක් සැකක් නැතුව නිදහසෙ ඔහේ කියවන්න තරම් විස්වාසයක් කාලෙත් එක්ක ටිකෙන් ටික ඇතිවුන විදිය මතකයිද ඔයාට....? (අනේමන්දා මටනම් ඒවා තාමත් රෑ දැකපු හීනයක් වගෙ)

යන්තමට මතකෙ තියෙන පුංචිම කාලේ ඉදන් අපි අදුනගත්ත කාලෙ වෙනකම්ම උන හැමදේම කොතනවත් මිස් වෙන්න නොදී ගලපලා ඔයා කියද්දි මං ෆිල්ම් එකක වගේ ඒ රූප හිතේ මවාගන්නවා.
ඒ කතාව අස්සෙ ඔයා සතුටෙන්ම ඉදපු දවස් ගැන කියද්දි ඔයා ඒ සතුට ආය ආයමත් විදිනවා මම දැක්කා, ඒවගේම ආදරේ කියන වචනෙ ගැන කතා කරන හැමපාරකම ඇස්වල කඳුළු පුරෝගන්න හැටිත් දැක්කා. ඒ වගේම ඔයා මෙච්චර කාලෙකට හිතේ හිරකරන් ඉදපු හැමදේම බයක් සැකක් නැතුව කතා කරද්දි, මට මංගැනම ආඩම්බරයි ඒ ටික දවසට මංගැන ඔයාට එච්චර විස්වාසයක් ඇතිවුන එකට.(ඒ කතා ඔක්කොගෙන්ම පස්සෙ කාලයක් යද්දි කතාබහා ටිකෙන්ටික අඩුවෙලා, ඉදලා හිටලා ඔයා ගන්න කෝල් එකකට විතරක් සීමා වෙච්ච කාලෙකුත් තිබ්බා මතකයි නෙහ්)

ඔයා හොදටම දන්නවනෙ ඒ ගන්න කෝල් එක කොයිවෙලෙ කොහොම ගත්තත් "ඔව් කියන්න" කියනවා ඇරෙන්න කවදාවත වෙන උත්තරයක් දීලා නෑ කියන්න.(මට අනුවනන් රියල්ම යාලුකම් කියන්නෙ අන්න ඒවට✊)

ඉදලා හිටලා වගේ ගත්ත අන්තිම කෝල් එකෙන් අවුරුදු එකහමාරකට විතර පස්සෙ ආයෙමත් ඔයා මට ගත්‍තා, එදත් ඔයා කිව්වෙ, "මට ඔයත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්න ඕන." එදා ඒ කෝල් එකෙන් තමා මම තේරුම් ගත්තෙ හැමදාම අලුත් නොවුනට ඔයාගෙ හිතේ මං වෙනුවෙන් තිබුන ඒ තැන වෙනස් වෙන්නෙ නෑ කියලා.

ඒ සිද්දියත් එක්ක පටන් ගත්ත කතාබහා මහා කාලයක් යන්නත් කලින් යාලුකමක් වෙලා තිබ්බ අපේ සම්බන්දේ අපි අපිට ආදරේ කරන්න ගන්න තරමටම හරි ලස්සනට පරිස්සමට ගලපන්න ඔයා ට්‍රයි කරපු තරම් මට තාම මතකයි. (ආදරේ මට සෙට් නෑම කියද්දිත් "නෑ ඔයා තරම් ආදරේ ගැන දන්න කෙනෙක් මට හම්බෙලා නෑ" කියලා මං වෙනුවෙන්ම පේවෙද්දි තනිකරන්න හිතදුන්නෙ නෑ මටත්)

මට ඔයාගෙන් දැනගන්න ඕන, යාලුකමේ සීමාව පැනලා මම ඔයාගේ ජිවිතේට ඇවිත් ඉදපු කාලේ මතක් වෙනකොට ඇත්ත්ටම දුකක් හිතට දැනෙනවද කියලා.

(ඉතින් කියන්නකො මට)
මං මගේ විදියට ඔයාට ලංවෙද්දි මේ තමයි මං හොයපු ආදරේ කිව්වේ, කොහොමහරි දරාගන ඉන්න හිතාගන මිසක් ඔයා හොයපු ආදරේ මගෙන් හම්බුන නිසා නෙවේද?
ඕන ගොන් වැඩක් කරලා ඇවිත් ඒක රහා කර කර කියද්දි කෑදරම බැල්මයින් මාව ගිලගත්තෙ, මගේ හිත රිද්දන්න බැරිකමට ඉවසලා මිසක් මගේ ඒ පුංචි පිස්සුව තේරිලා නෙවේද?
රැයක් දවාලක් නැතුව මූණ පිරිලා ඒ තිබ්බ හිනාව මං හින්දමයි කිව්වේ, මං හින්දා විදවනවා කියලා කියන්න බැරිකමට මිසක් විදීමක් තිබිලා නෙවේද?
අනෙක් අය නින්ද යනකන් නිදිමැරුවේ මූණ පොඩ්ඩක් බලන්නමයි කිව්වේ,
මං වෙනුවෙන් ඉන්නවා කියලා අගවන්න මිසක් මං වෙනුවෙන් බලන් ඉදලාම නැද්ද?
රෑක හීතල නැතිකරපු මගේ හැඟුමන් ඔයාගෙ මුළු ගතම මත් කෙරුවා කීවේ,
හැගීමක් බාල්දු කරන්න බැරිකමට මිසක් මං නිසා මත්වෙලාම නැද්ද?
අඩවන් කරන් ඇස් ඔයාගෙම යටිතොලේ රස වින්දේ හිතින් මා මවාගන කිව්වෙ,
මාව පිනවන්න හිතාගන මිසක් දෑතටත් කලින් හිත් අපේ වෙලුනේම නැද්ද?
පිණි ඉහිරිච්චා වාගේ කම්මුලෙන් බේරිලා දිය පිපුණු උගුරේ ඇඟිලි පටලා හෙමි හෙමින් ඒ කෙඳිරුවේ,
හිතින් විදි ඒ පහස විත් ගතපුරා ඇති සියුම් තැන් හෙමි හෙමින් පෑරූ නිසා නෙවේමද?
"අහන්නකො,,,, එකම එක පාරක් ඇවිත් හම්බෙමුකො අපි🥹" හැමදාම අන්තිමට ඔයා ඇහුවේ,
කලබලේ ඇවිත් මූන බලලා පුංචි කතාවක් දාන්න මිසක් සීමාමායිම් නැතුව මගේ උණුහුමේ නිවෙනකන් ඇවිලෙන්න හිතාගන නෙවේමද?

දන්නවද?

මනුස්සයෙක්ට පිවිතුරුම ආදරයක් ඇතුලෙ විතරක්ම ලබන්න පුළුවන් උපරිම සරාගී අත්දැකීමත් අපි අත්වින්දා කියලා( ඔව්. අතින්වත් අල්ලන්නෙ නැතුව තමයි ඒ, හැම සීමාවක්ම බිදපු ෆැන්ටසි ලෝකෙක උපරිම නිදහසක් එක්ක ආදරේන් මත්වෙලා හැබැහින්නම් හිතන්නෙවත් නැති සීමාවෙනුත් එහා, ජිවිතේ වින්දෙ නැති හැගීමක් නැතුව ඇති නේද)

ඉතින් මේ ආදර කතාව ඇතුලේ දුකක් කියලා හිත රිදෙන දේකට තිබ්බේ,
අන්තිම වෙනකන්ම Theory විතරක් වෙලා Practical ගොඩදාගන්න බැරි උනේක නෙවේද?

ටයිටැනික් වලම හම්බෙලා එකෙම ලව් කරද්දි ජැක් ජීවිතේට හිතන්නැතුවැති රෝස්ට මතකයක් විතරක් වෙලා මුහුද මැද මැරෙන්න වෙයි කියලා. ඒවගේ තමා මැරෙනකන් එකට ඉන්න ප්ලෑන් ගැහුවෙ මාස දෙකකින් මේ ඔක්කෝම විනාස කරලා දාන්න හිතාගන නෙවේ. ඒත් මොනා කරන්නද මම හිතේ අකමැත්තෙන් කිසි දෙයක් කරන්නෙ නෑ කියලා දන්නවනෙ ඔයා.

හිතක් පපුවක් නැති ගානට ඒ හැගීම් විහින්ම මරලා දාද්දි ඇස් වල කඳුළු පොරෝගන දුකටත් වඩා තරහකින් කෑ ගහුවා මතකයිද?
"මෙච්චර කාලයක් ඇස් පියන් විස්වාසකරන්න තරම් ඔයාගෙන් මම දැක්ක ඒ මනුස්සයා බොරුවක්ද? ඔච්චර දුෂ්ට හිතක් තියාගන කොහොමද ලෝකයක් ඉස්සරහා අධිසංවේදී චරිතයක් උනේ?"

සමාවෙන්න ඒ තමයි මම. කොච්චරක්නම් හේතු තිබ්බත් මොකුත් නොකියාම අතැරලා දාන්න හිතහිතා ඉන්නෙ නෑ මම.
මේ හැමදේටම කලින්ම ඔයාට කිව්වෙත් ඒකයි "මගේත් එක්ක ජීවත්වෙන එක ලේසි නෑ" කියලා .

ඉතින් අහම්බයකින් හමුවෙලා
සිව් වසක දිගු මිතුදමකිනුත් පසු
ඇරඹි පෙම දෙමසකින් නවතලා
ආය අප හුරුපුරුදු මිතුරන්ම විය...

Aza.🖤✍️

දන්නවද?
මගෙනුත් මෙහෙම කෙනෙක් ඇහුවා.

ඒ ඔයිටත් වඩා ආදරණීය විදියට,
.........................................
"ඒයී මේ.......
මං වෙනුන් පුංචිම පුංචි දෙයක් කරලා දෙන්න පුළුවන්ද 🥹"

"කියන්නකෝ..."

"ඔයාට පුළුවන්ද අද මං වෙනුවෙන් ලියන්න. මහා හුගක් දේවල් ඕන නෑ, එක පුංචි කවියක්, පේලි දෙකක නිසදැකස් උනත් කමක් නෑ, අනේ ඒයී...... පුළුවන් නේද🥺".............................................

හැබැය් මම එයා ඒ අහපු එක දවසකවත් එකම එක වචනයක්වත් ලියලා දීලා නෑ. මොනාමහරි කියලා ඒක මගෑරියා මිසක් කවමදාවත් ඒ දේ මට කරන්න පුළුවන් වෙලා නෑ.

එයා වෙනුවෙන් ඒවගෙ දෙයක් කරන්න තරම් හැගීමක් මගෙ හිතේ නෑ කියලා එයා හිත හදාගත්තා කියලත් මම දන්නවා.

ඒත් එයා මගෙ එක්ක ඉදපු ඒ කාලෙටම මගෙන් ඉල්ලපු ඒ චූටි ඉල්ලීම කරගන්න බැරි උන ඇත්ත හේතුව එයා අදටත් දන්නෙ නෑ.

"ඇත්ත්ටම මට මගේ ජීවිතේම තේරුම් අරන් අතැරිලා තිබ්බ පාරවල් පෙන්නලා දීපු ආදරේ කියන වචනෙ කොච්චරනන් වටිනවද කියලා මුළු ආත්මයටම ඒත්තුගන්නපු ඔයාගැන මම කොහොම ලියන්නද දෙය්යනේ...... 😒

ඒ දවස්වල නෙවේ අදටත් ඒ තිබිච්ච හැගීම වචන කරන්න තරම් වචන මම ඉගෙනගෙන නෑ, ඒ තේරුම් ගැනීම, මංගැන තියෙන විස්වාසෙටත් වඩා මං වෙනුවෙන් විස්වාසෙ රැක්ක, හිත ගලක් වගෙ කරන් වෙන්න පුලුවන් දරුණුම විදියට සැලකුවත් ආයමත් අඩ අඩාහරි ඇවිත් මගේ පපුවටම ගුලිවෙන්න තරම් ඉවසනවා කියලා කිව්ව මනුස්සයෙක් ගැන ඒ ඇතිවෙන හැගීම.....
(නිකමට හිතන්නකො මේ ලෝකෙ මිනිහෙක්ට බැඳීමක් ඇතුලෙ මීටවඩා තව මොනාද තියෙන්නොනෙ කියලා)

ඒ හැමදේම වෙලා අවුරු ගානකට පස්සෙවත්,
එයා මගෙන් ඉල්ලපු ඒ පුංචි දේ එයාට කොච්චර වටිනවද කියලා මමත් දැනගෙනත් මට තාමත් ඒ දේ කරගන්න බැරි උන ඇත්තම හේතුවවත් එයා දැනගන්න ඕන කියලා මට හිතුනා.

ඉතින් හෙට එයාගෙ උපන්දිනෙ, එයාගෙ මේපාර උපන්දින තෑග්ග විදියට ඒකත් එක්කම විශ් කරනවා 🖤

"ඇත්ත්ටම ඒක මෙහෙමයි කියලා තේරුම් කරන්නවත් බැරි, සීමාවක් නැති, මුළු ආත්මයම අරක්ගත්ත හැගීමක්. ඉතින් ඒක විදින්න විතරමයි පුළුවන් වචන නෑ ඒක පැහැදිලි කරන්න"

ඉතින් මම හිත හදාගන්නවා, වචන වලටත් එහාගිය ගැඹුරු හැගීමක් එයා නමට තිබුනනෙ කියලා 😮‍💨

Aza.🖤

#මිනිස්සු_කෞරුවත්_මේ_ලෝකෙ_Active_නැති_වෙලාවට_මේ_ලෝකේ_හරිම_නිදහස්_😮‍💨🖤✊

*සමහර රැයවල් තියෙනවා මොලේ කොච්චර නින්ද ඉල්ලුවත් හිත නින්දට හීලෑ වෙන්නෙ නැති රැයවල්*

ඔව් අදත් හරියටම අන්න ඒ වගේ දවසක්
එහෙම රෑවල්වලට හිතේ නිශ්ශබ්ද කතාවක් ඇහෙන්න ගන්නවා... ඇත්තටම කිව්වොත් තවත් කාටත් නොකියපු හැඟීම් ගොඩක් ගැඹුරින් ඔයාට දැනෙන්න ගන්නවා...🖤

සන්සුන් වෙච්ච ලෝකයක, හරිම නිදහස් තැනක,මෙච්චර කල් කනට නෑහිච්ච ලෝකය හිතට අහන්න පුළුවන් වෙන වෙලාවක,

ඔව් අද වගේ රැයකක්, ඒ හැඟීම් අඳුරුකමක් නෙවෙයි — ඒක තවත් ලෝකයක්.

හැබැයි මම ඒක ඇත්තටම අත්වින්දේ අද නෙවේ කියලා තේරුනේ,
කාමරේ ඇද උඩ පෙරලිලා පෝන් 🤳 එක එක්ක දීගකන වෙලාවේ fb එකෙ එක post එකක් දකිද්දිම මගෙ ඔලුවට ආව comment එක ගැන පොඩ්ඩක් කල්පනා කරද්දි 😮‍💨

(පෝස්ට් එකයි කමෙන්ට් එකයි මම ඔයාට බලාගන්න දැම්මා...)

මිනිස්සු කෞරුවත් මේ ලෝකෙ Active නැති වෙලාවට මේ ලෝකේ හරිම නිදහස් 💆‍♂️

මේ කියන නිදහස මම අත්විඳලා අදට හරියටම මාසයක්
(ඒකත් හරි පුදුමයි නේද හරියටම මාසයක් පිරෙන දවසත් ඒ වගේම දවසක් වෙන එක වගේම ඒ ගැන මෙහෙම අහම්බෙන් මතක් වෙන එක)

මේ ගෙවන ජීවිතේ අපි හැල්මේ දිව්වට ඊටවඩා විදින්න දේවල් කොච්චර තියෙනවද කියන එක ඇත්තක් කියලා මටම දැනෙන විදියෙ දෙයක් ඉදලා හිටලා හරි කරන එක මගෙ පුරුද්දක්.

හැබැයි මේපාර riverston යන්න තීරනේ කරන්න ඒ හේතුව වගේම අවුරුදු ගානක යාලුකමකුත් හේතුවක් උනා.
(ඒ යාලුකමේ වටිනාකම තව ටිකක් වැඩි කරගන්න හිතාගන,
කවදාවත් මීට කලින් හම්බෙලා නැති උනත් මේ යාලුකම ඇතුලෙ අමුතුම විදියෙ පරිස්සමක් එක්ක යාලුවෙක්ටත් එහා ගිය බැදීමක් තිබ්බ, තමන්ට කවදාවත් තුන්වෙනියෙක් ඉස්සරහා කතා කරන්න හිත හදාගන්න බැරි දේවල් පවා කිසි බයක් නැතුව කතා කරලා කියන්න පුලුවන් තරන් විස්වාසයක් තිබිච්ච , ඒ යාලුකම ඇස් දෙකෙන් දැකලා කතාබහා කරලා පුංචි රවුමක් දාලා මෙච්චර අවුරුදු ගානක් එකතු කරපු මතක ගොන්න තවත් ලස්සන මතක වලින් පුරවගන්න අපි අන්තිමට කතා කරපු දවසෙ දවසක් දාගත්තා)

කතා වෙච්ච දවස ලං වෙන්න වෙන්න මේකත් තවත් එක්තරා පිස්සුවක් වගේ ඔලුව ඇතුලෙ දුවද්දිත් එයා එක්ක ඒ ගැන කතා නොකර ඉදියට, මං වගේම එයත් ඒ මුනගැහීම සිද්ද වෙන පිළිවෙළ ගැන මුල මැද අග හිතින් ගලපනවා ඇති කියලා මට ඒ හැමවෙලෙම වගේ හිතුනා.
(මොකද මමනම් එහෙම කලා, පොඩිවුන් වගේ වලියක් දාගන තේරුමක් නැති දේවල් ගැන පැය ගානක් කියව කියවා කන්ද උඩට නැගලා ආය ඒ විදියටම ඇවිත් මගින් කාලා ඔයාවත් ගේ ගාවින් දාලා මම ආය එනවා කියලා ගමන කතා වෙද්දි ඔහේ කියෙව්වට,
ඇත්තටම එදාට එයා ඒවිද? ආවත් ඒ එන්නෙ මගෙ හිත හිතාගන ඉන්න ඒ චරිතෙමද? මම මුලින් කතා කරනකන් කතා කරන එකක් නැද්ද? මම ගිහින් බයික් එක නැවැත්තුවහම එයා ඇත්තටම ඇවිත් බයික් එකට නගීවිද? බයික් එකෙන් වාඩි උනොත් යනගමන් මොනාද කතා කරන්නෙ? ආදරයක් නොවන යාලුකමක් එක්ක මේ ගමන මොනවගේ වේවිද? අවුරුදු ගානක් තිස්සෙ තිබ්බ අපේ ඒ විස්වාසවන්ත බැදීමට එදායින් පස්සෙ මොනවගෙ දෙයක් වෙයිද? වගේ හිතුවෙවත් නැති ප්‍රශ්න ගොන්නක් සැරෙන් සැරෙට මගෙ ඔලුවට එද්දි මමත් ඒවා අස්සෙ ඉබේම අතරමං උනා. 😮‍💨)

එයාව උදේ පාන්දරින් ගේ ගාවින් ගන්න හිතාගන මම ගමන පටන් ගද්දි රෑ 11.00ට විතර ඇති. ..............................................

කාලෙකට ඉස්සර මං දවසේ අකමැතිම හරිය තමයි රෑ කියන්නෙ. මොකද දවල් තිස්සෙ මිනිස්සු ඕන තරම් එලියෙ ඉන්නවා කතා බහා කරන්න, ඒත් රෑට ඒ හැමෝම වගේ එලියෙ ඉන්න මිනිස්සුන්ගෙන් ඈත්වෙලා 'මගෙ අය' කියලා සීමාවක් හදාගන ඒ අය එක්ක විතරක් ඉන්නවා.
ඉතින් එහෙම 'මගෙ අය' කියලා සීමා දාගන කතා බහා කරන්න කවුරුවත් නැති මිනිස්සු තනි වෙනවා, එහෙම උනහම උදේට මගදි හම්බෙලා හිනාවෙලා Good Morning කියන්න අය ඉදියට රෑට ඔයාට Good Night කියන්න කෙනෙක් ඔයා එක්ක නෑ, දවල් තිස්සෙ එක එක වැඩ වලට ඔයා එක්ක දවසම කතා බහා කරපු කෙනෙක්ට උනත් එයාගෙ කියන අය එක්ක ඉද්දි ඔයා කියලා කෙනෙක් ඉන්නවද කියලවත් මතක නැති වෙන්න පුලුවන්.

ඉතින් හිතන්න ඒ වගේ චාන්ස් එකක් ලේසියෙන් කෙනෙක්ට හම්බෙන්නෙ නැ. ඒ අතින් මම පට්ට නිදහස්, මම ඉන්නෙ කොහෙද? කා එක්කද? කරන්නෙ මොකක්ද? කලා බීලද? අඩුම ලෙඩක් දුකක් හැදුනද? කියන මේ කිසිම දෙයක් ගැන මම කිව්වොත් ඇර කිසි කෙනෙක් දැනගන්නෙ නෑ.

අපිගැන හොයන්න අය නෑ කියන්නෙම අපි කරන කියන කිසිම දෙයක් ගැන කාටවත් කියන්න ඕන නෑ,
ඇයි එහෙම කලේ කියලා අහන්න කෙනෙකුත් නෑ.
(මගෙ එදා ඒ ගමන ගැන හරි විස්තරයක් කිසි කෙනෙක් හෙව්වෙත් නෑ දන්නෙත් නෑ)

පාන්දර එකට දෙකට විතර වදින හීතල හුලන් පාරත් වැදීගන, කනට ඇහෙන නෑහෙන ගානට ඒකාලෙ සිංදුවක් දාගන, ලේසියෙන් වාහනයක් යන්නැති, කැලේ මැද්දෙන් වැටිලා තියෙන පට්ටම ලස්සන පාරක බයික් එකකින් කොහේහරි දුරකට ගිහින් වටයක් දාන්න යනගමන් මග තියෙන රෑ කඩයකින් ප්ලේටියක් එහෙම බීලා, පාර අයිනකින් නවත්තලා වටපිට පොඩ්ඩක් ඇවිදින ගමන් කිසි මනුස්ස සද්දයක් නැති ලෝකෙක ගස් කතා කරන සද්දෙ පවා ඇහෙන ගානට නිස්කලංක බව දිහා බලද්දි මගේ මේ නිදහස ගැන ඇත්තටම සතුටුයි. ඉතින් මම දැන් රෑට නිදාගන්න හරි ලෝබයි,

©03:41
⌚👤💆‍♂️

Aza...🖤

බලාපොරොත්තු අතාරින්නෙපා
තාමත් මේ ලෝකෙ පාතිහාර්‍ය සිද්ද වෙනවා
මල තමාටම කියාගත්තා....

🖤✊
Aza.

ඉතින් සඳවත
නුඹ කියන්නේම මට
ඉර එළිය හිමි නැති වගද.....?
Aza.

නුඹ ගැනම මිස
මා කවුරුන්ද වගවත්
හිතන්නට අමතකම වූ...
.
.

🖤💫