Tithep Novel

អត់មានរឿងថ្មីផុសទេ អានរឿងចាស់ៗសិនទៅ🥲🥲

#ល្បែងស្នេហ៍អតីត

Episode 30
« ជុប...! ជុប ជុប !»
លីសា បានថើបនាងតូចឡើងលាន់ឮសម្លេងគួរអោយខ្នាញ់។
« ផ្អែម...ឈ្ងុយ...ក្រអូប...សឺត...អ៊ឹម !»
គេបង្អូសបបូរមាត់មកខាំញិចលើទងត្រចៀករបស់នាងធ្វើអោយនាងស្រៀវយ៉ាងខ្លាំង ជាមួយសំឡេងខុលៗសិចស៊ីរបស់គេទៀត វាធ្វើអោយនាងលិចលង់កាន់តែជ្រៅទៅៗ។
« ហ៊ឹម...អឹស...!»
នាងក្រមុំកូនមួយបានថ្ងូរពើងទ្រូង ស្របពេលដែលគេ មកថើបបង្អូសដើមទ្រូងទ្រលុកទ្រលន់សខ្ចី ក្លិនឈ្ងុយរបស់នាង។ លីសាបានចាប់ដោះទំពក់អាវក្នុងរបស់នាងតូចហើយក៏ទាញចេញ រួចប្រើបបូរមាត់បឺតជញ្ជក់ចុងក្រហមទុំនៃដើមទ្រូងរបស់ម្ដាយកូនគេទាំងភាពស្រើបស្រាប រោលរាលពេញប្រាណ។ ខណៈពេលដែលដៃស្រឡូនលើកឡើងមកខ្ញាំសក់របស់លីសាដើម្បីទប់សំឡេងថ្ងួចថ្ងូរ ឯម្រាមជើងរបស់នាងតូចបានខ្ញាំចូលគ្នាទាំងអារម្មណ៍វេទនា។
« អ៊ឹម ...សឺត...!»
លីសាឆ្លៀតសម្រាតសម្លៀកបំពាក់ខាងក្រោមដែលនៅទើសទាល់របស់នាងតូចខ្ទេច រួចហើយគេក៏បានអោនទៅថើបតំបន់ពិសេសរបស់នាងមួយខ្សឺត ទាំងស្នាមញញឹមក្ដីសុខ ធ្វើអោយអ្នកដែលមិនទាន់ត្រៀមខ្លួនអៀនចង់ជ្រែកដី ថ្ពាល់ក្រហមងាំង នាងរហ័សត្បៀតជើងជាប់ នាងខ្មាសណាស់ជាមួយទឹកមុខខិលច្រលឺមរបស់គេ។
« ជុប...ត្បៀតជើងធ្វើអ្វីនឹង? »
លីសា បានងើយមុខសួរទៅកាន់ជេននីជាមួយនឹងដៃរបស់គេលើកមកអង្អែលភ្លៅសខ្ចីរបស់ស្រីល្អ។
« ខ្ញុំ...អឹស...!»
« ប្រាប់ហើយមែនទេថាភាសាស្នេហ៍របស់ពួកយើងមិនមែនខ្ញុំទេ ជុប !»
លីសា បានច្របាច់ដើមទ្រូងរបស់ជេននីមួយទំហឹងនៅពេលដែលនាងតូចរកនិយាយពាក្យថាខ្ញុំនោះ។
« ... »
« ឆាប់បំពេញតួនាទីរបស់អូនទៅ បងចង់ស្រួលខ្លួនខ្លះ !»
លីសា បានខ្សឹបដាក់ត្រចៀករបស់ជេននីហើយគេក៏បានក្រឡាស់ខ្លួនដេកទៅម្ខាង ដោយដៃម្ខាងរបស់គេបានលើកនាងតូចអោយមកអង្គុយច្រកគាវលើខ្លួន។
« អឹស...ឈប់...ឈប់សម្លឹងទៅ !»
ជេននី បានលើកដៃមកបាំងដើមទ្រូងដែលល្ហល្ហេវនោះ ធ្វើអោយលីសាញញឹមចុងមាត់ហើយគេក៏បានទាញដៃរបស់ជេននីចេញ។
« សម្លឹងព្រោះខានសម្លឹងបែបនេះយូរ អូនអៀនបងឬ?»
« ឈប់សម្លឹងទៅ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ !»
« អូខេ...បើចឹងក៏ចាប់ផ្ដើមធ្វើអោយវាមានទម្លាប់វិញទៅ អ៊ឹម...អ៊ុប !»
លីសាថាហើយគេក៏បានទាញនាងតូចមកក្រេបជញ្ជក់បបូរមាត់តែម្ដងទៅ នេះបើចាំអោយជេននីធ្វើវិញមិនដឹងជាពេលណាទេ។ នាងតូច មិនប្រកែកដោយនាងបានអោយគេថើបតាមចិត្តគ្រាន់តែនាងមិនទាន់តប។
« ហ៊ឹម...ជេននីហើបមាត់ !»
លីសា គេខឹងចិត្តណាស់ដែលជេននីមិនព្រមតបហើយក៏មិនព្រមហើបមាត់អោយគេស៊កអណ្ដាតចូលនោះ។
« ហ៊ឹ...អឹស...អ៊ុប !»
« ហ៊ឹម...!»
សម្លេងក្រហឹមដើមកក៏ដូចជាការថ្ងូរនៃការផ្ដោះផ្ដងនៅទឹកមាត់អោយគ្នាទៅវិញទៅមករបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានចាប់ផ្ដើមឮម្ដងបន្តិចៗរហូតដល់...
« អឹស...អ្ហាស៎...!»
« អឹស...អឺម...អ្ហឹស...!»
គ្រឺត...ក្រត ! គ្រឺត...ក្រត...!!!
ក្រោយពេលដែលប្រលោមស្នេហ៍ជាមួយគ្នាបានមួយសន្ទុះ សម្លេងនៃភាពសុខស្រួលរបស់ពួកគេទាំងពីរក៏បានឮឡើងរត់ប្រដេញគ្នាតែម្ដង មិនតែប៉ុណ្ណោះ សម្លេងរបស់គ្រែក៏បានលាន់ឮដូចគ្នាព្រោះថាលីសាធ្វើចលនាចង្កេះខ្លាំងៗ ដល់ថ្នាក់រង្គើរអស់អ្នកជិតខាងតែម្ដង។ បាន ...បានហើយ...ប្រាប់ហើយថាបានហើយឈប់លួចមើលគេផ្សំដំណេកទៀតទៅវាមិនល្អទេណា៎...ម៉ែអាណាលេងមកផ្សំដំណេកកាត់ថ្ងៃកាត់ព្រឹកចឹងទេ។
កាត់ !!
មន្ទីរពេទ្យហ៊ីស៊ីម !!
ក្រោយពេលដែលវះកាត់រួចគ្រូពេទ្យគ្រប់គ្នាក៏ត្រូវមកលាងសម្អាតខ្លួន។ ក៏ដូចជាពេលនេះឆេយ៉ុងកំពុងតែសម្អាតខ្លួន នៅក្នុងបន្ទប់ទឹកល្មម។
« អូយ៎...!» ឆេយ៉ុងភ្ញាក់ ព្រោះថាជីសូបានដើរចូលមកស្ងាត់ៗ
« ចេញពីនេះទៅញ៉ាំអីជាមួយគ្នាទេចាំខ្ញុំប៉ាវ !»
ជីសូ និយាយបណ្ដើរហើយក៏លាងដៃបណ្ដើរ ដែលនៅក្បែរនាងតូចឆេយ៉ុងដែរនោះ។
« អត់ទេ ដុកទ័រទៅម្នាក់ឯងចុះ !»
ឆេយ៉ុង និយាយរួចជីសូក៏បានងាកមកមើលឆេយ៉ុងព្រោះថារាល់ដងនាងតូចមិនដែលហៅគេបែបនេះទេ។
« ឯងហៅខ្ញុំថាមិច? ដុកទ័រចឹងឬ?» ជីសូ
« ចាស៎...ឬក៏ខ្ញុំហៅមិនត្រូវ?» ឆេយ៉ុង
« មិនមែនបែបនឹងទេ តែរាល់ដងឯងមិនដែលហៅខ្ញុំបែបនេះ !» ជីសូ
« ខ្ញុំនឹងហៅបែបនេះចាប់ពីពេលនេះទៅ !»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានដើរចេញទៅមុនជីសូ ជីសូឃើញបែបនេះគេក៏បានប្រញាប់ដើរចេញទៅតាមដែរ។
« ឈប់សិន !»
« ដុកទ័រមានការអីមែនទេ?»
« មួយរយៈនេះឯងកើតអី បានជាមកធ្វើខ្លួនឃ្លាតឆ្ងាយពីខ្ញុំបែបនេះ?»
ជីសូ បានសួរព្រោះថាឆេយ៉ុងមិនសូវរវល់ជាមួយគេ ឬក៏និយាយជជែកជាមួយគេដូចជាពេលមុននោះទេ។
« ឃ្លាតឆ្លាយ ? រាល់ដងយើងស្និតគ្នាឬ?» ឆេយ៉ុង
« មិនស្និតខ្លាំងតែក៏មិនឃ្លាតដូចជាពេលនេះ !» ជីសូ
« អ៎...តាមពិតទៅខ្ញុំជាមនុស្សដែលរឿងច្រើន ចឹងហើយក៏មិនចង់អោយដុកទ័រឈឺក្បាលទើបខ្ញុំត្រូវធ្វើខ្លួនអោយនៅឆ្ងាយពីដុកទ័រ!» ឆេយ៉ុង
« ឯងនៅខឹងយើងមែនទេដែលថាអោយឯងថ្ងៃនោះ?» ជីសូ
« ហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំត្រូវខឹង ? ដុកទ័រនិយាយត្រូវ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលគួរអោយធុញ មិនចង់អោយអ្នកណាមកនៅក្បែរទេ !» ឆេយ៉ុង
« ឆេយ៉ុង...! ដុកទ័រឆេយ៉ុង? យ៉ា...កញ្ញាផាក ឆេយ៉ុង !»
ជីសូ បានហៅនាងតូចតាំងតែពីសម្លេងបែបស្រាលៗ រហូតដល់ហៅបែបខ្លាំងតែម្ដង ស្របពេលដែលនាងតូចដើរចេញទៅនោះ តែថាទោះជាយ៉ាងណាក៏ឆេយ៉ុងមិនឈប់ ឬក៏ងាកក្រោយមករកជីសូវិញដែរ។
« នេះ...! វាស្អីណាស់ណាទៅ គ្រាន់តែសម្ដីមួយម៉ាត់សោះ? ហ៊ឹស...ចង់ខឹងដល់ស្លាប់មែនទេ??»
ក្រោយពេលដែលហៅនាងតូច មិនត្រលប់ក្រោយបែបនេះ ជីសូក៏បាននិយាយម្នាក់ឯងហើយក៏ខឹងតែម្នាក់ឯងចឹងទៅ។ អោយសមមុខរបស់ជីសូ...នៅមិននៅទៅថាគេជាមនុស្សគួរអោយធុញ លូវគេលែងនៅអោយធុញទៀតហើយតាស៎ ចង់បានអីទៀត?
ផ្ទះរបស់លីសា !!
ម៉ោងប្រហែលជា៣ល្ងាច !!
ឆេយ៉ុង បានត្រលប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងទឹកមុខបែបមិនសូវញញឹមសោះដែលធ្វើអោយចាស់ៗឆ្ងល់។ នាងតូចបានដើរចូលមកអង្គុយជាមួយនឹងប៉ារបស់លីសា ក៏ដូចជាម៉ាក់របស់នាង។
« ហ្ហើយ...!»
នាងតូចបានដកដង្ហើមធំចេញមក ដោយឃើញបែបនេះលោកប៉ារបស់លីសា និងម៉ាក់របស់នាងក៏បានសួរនាំឆេយ៉ុង។
« ថ្ងៃនេះកើតអីនឹងនាងច្រម៉ក់??» ប៉ាលីសា
« មែនហើយមើលធ្វើមុខចុះ ឬក៏ការងារច្រើនពេក ?» ម៉ាក់ឆេ
« គឺ...!»
នាងតូច មិនទាន់ឆ្លើយដោយនាងបានទាញកែវទឹកមកផឹកដើម្បីផ្សើមបំពង់កសិន។
« លោកអ៊ំ ក្មួយសុំសួរមួយបានទេ?»
« ហ៊ឹម??»
« បងលីមានដែលធ្វើអោយអ្នកណាមានកូនទេ?»
« ហាស៎??»
លោកទាំងពីរក៏បានស្រែកឡើងដំណាលគ្នាទាំងការភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលដែលបានឮសំនួររបស់ឆេយ៉ុងបែបនេះ។
« លោកអ៊ំ អ្នកម៉ាក់ស្រែកបែបនេះធ្វើអ្វីដឹងកូនភ័យទេ?»
ឆេយ៉ុង និយាយហើយក៏បានធ្វើជាយកដៃមករឺតទ្រូងរបស់ខ្លួន។
« សំនួរមុននេះរបស់ក្មួយមានន័យថាមិចឆេយ៉ុង?» ប៉ាលីសា
« គឺ...! អ្នកគ្រប់គ្នាដឹងហើយមែនទេថាបងលីមិនចូលចិត្តក្មេង?» ឆេយ៉ុង
« មែនហើយ !» ប៉ាលីសា និងអ្នកស្រីចុងអា
« តែលោកអ៊ំដឹងទេថា កាលពីយប់មិញបងលីបានសួរខ្ញុំអំពីក្មេង ជាពិសេសរឿងDNA!» ឆេយ៉ុង និយាយហើយធ្វើអោយចាស់ៗមើលមុខគ្នា។
« កូននិយាយពិតឬ?»
« ចាស៎អ្នកម៉ាក់ ! »
« គេសួរអ្វីខ្លះទៅឆេយ៉ុង?» លោកម៉ាណូបាន
« គឺ...!»
ឆេយ៉ុងក៏បានរៀបរាប់នៅរឿងគ្រប់យ៉ាងដែលលីសាបានសួរនាងទៅកាន់លោកទាំងពីរមិនអោយចន្លោះឡើយ ក្រោយពេលដែលស្ដាប់ហើយប៉ារបស់លីសាក៏បានស្ងាត់មាត់តែគាត់ក៏កំពុងតែគិតអ្វីម្យ៉ាងហើយ។
« ម៉ាក់ថាបងរបស់កូនពិតជាមានអ្វីលាក់បាំងហើយ !»
« កូនក៏គិតបែបនឹង ! បងធ្វើខ្លួនប្លែកៗ ហើយសំខាន់មួយរយៈនេះគាត់មិនសូវចូលផ្ទះទេ !»
« តែលីសាមិនដែលទាក់ទងអ្នកណាទេកូនក៏ដឹង !»
« មកពីបែបនឹងទើបកូនឆ្ងល់ ! »
« លីសាជាមនុស្សច្បាស់លាស់ណាស់ បើសិនជាគេគេងជាមួយអ្នកណា គេក៏ចេះការពារលើកលែងតែថានារីម្នាក់នោះជានារីដែលគេស្រលាញ់ពិត !» លោកម៉ាណូបាន
« បើតាមមើលបងលីសព្វថ្ងៃគាត់មិនសមស្រលាញ់អ្នកណាទេ !»
« ឆេយ៉ុង ម្ដេចក៏កូននិយាយបែបនេះដាក់បង?» ម៉ាក់ឆេ
« ម៉ាក់ហា៎...ត្បិតថាកូនមិនមានសង្សារតែកូនដឹងពីទឹកមុខអ្នកមានស្នេហា ! ចំណែកបងលីសាមុខងាប់បែបនេះ កូនច្បាស់ណាស់ថាគាត់មិនបានមានអ្នកណា ឬបើមានក៏ត្រឹមតែរំសាយអារម្មណ៍ »
ឆេយ៉ុង និយាយហើយម៉ាក់របស់នាងក៏បានងក់ក្បាលតិចៗមានន័យថាគាត់យល់ស្របតាម។
« លោកបង...លោកបងកំពុងតែគិតអ្វី?» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង
« លីសាមានមនុស្សស្រីដែលខ្លួនស្រលាញ់ប៉ុន្មាននាក់?»
« បើតាមដឹងដូចជាមានតែម្នាក់ដែលយើងបានដឹងកាលលីរៀននៅបារាំង !» ម៉ាក់ឆេយ៉ុង និយាយហើយលោកម៉ាណូបានគាត់ក៏ញញឹម។
« មានតែម្នាក់ ? អ៎...អេ៎...នេះកុំប្រាប់ថាលោកអ៊ំ !»
« មិនខុសទេ...! បើសិនជាដូចអ្វីដែលឯងនិយាយ អ៊ំច្បាស់ណាស់ថាពួកគេមានកូនជាមួយគ្នា !»
« ហេតុអ្វីក៏លោកអ៊ំគិតបែបនោះ? »
« ពួកគេរស់នៅជាមួយគ្នា ក្មួយគិតថាបងរបស់ក្មួយនឹងដេកស្ងៀមមែនទេ?»
« ដេកស្ងៀម ត្រូវហើយពេលដែលគេងក៏ត្រូវតែស្ងៀមហើយលោកអ៊ំ !» ឆេយ៉ុងពិតជាមិនដឹងអីមែននៀក
« ហ៊ឹស...! អ្នកគ្រូពេទ្យឆេយ៉ុង នេះមិនដឹងក៏ធ្វើជាមិនដឹងថាអ៊ំចង់សម្ដៅដល់អ្វីនោះ??»
លោកម៉ាណូបាន និយាយហើយក៏បានញញឹមបន្តិច ហើយឆេយ៉ុងយកសម្ដីរបស់អ៊ំនាងមកគិត បន្តិចក្រោយមកនាងក៏បានក្រហមមុខព្រោះនាងយល់ហើយក៏អៀនជាមួយនឹងសម្ដីរបស់លោកម៉ាណូបាន អ្នកស្រីចុងអាក៏បានលើកដៃមកដាក់ដៃរបស់កូនហើយគាត់ក៏សើចដូចគ្នា។
ម៉ោង៦ល្ងាច !!
ផ្ទះលោកគីម !!
ពេលនេះលោកគីមកំពុងតែអង្គុយនិយាយគ្នាជាមួយនឹងប្រពន្ធដោយមានចៅនៅលេងជាមួយនឹងជូទីដែលជាអ្នកមើលថែ។
« ជូអាកាន់តែធំកាន់តែដឹងក្ដីទៅហើយ !» អ្នកស្រីគីម
« គេក៏ស្រស់ស្អាតដូចជាម៉ាក់របស់គេកាលនៅតូច !»
លោកគីម និយាយទាំងស្នាមញញឹម ចំណែកអ្នកស្រីគីមក៏ញញឹមតាមព្រោះបានឮគាត់និយាយសរសើរកូន។
« លោកបងនៅចាំមុខកូនកាលនៅតូចដែរឬ?»
« រឿងអីដែលមិនចាំ បងក៏ចាំបានថាគេចេះហៅប៉ាមុនម៉ាក់ទៀតផងន៎...!» គាត់និយាយ
« ហ៊ឹស...ចំមែនហើយបងនេះ !»
« អូនថាពេលដែលគេធំឡើងយើងគួរតែអោយអ្វីដល់ចៅ?»
« បងចង់អោយអ្វី?»
« បើអាចបងចង់សង់វិមានមួយទុកអោយចៅបងនៅតែម្នាក់ ដោយមិនអោយបុរសណាមើលឃើញឬក៏គយគន់ពីសម្រស់ចៅបងបានទេ !» គាត់និយាយចេញមកឡើងធ្វើអោយអ្នកស្រីគីមហួសចិត្ត។
« ហួងហែងចៅពេកទេដឹង?» អ្នកស្រីគីម
« ត្រូវតែហួងហែង ព្រោះចៅបងស្អាត និងពូកែសឹងអី !»
« គេស្អាតព្រោះតែប៉ាម៉ាក់របស់គេស្អាត ហើយក៏ឆ្លាតនោះអី !»
« កុំនិយាយរំលឹកពីមនុស្សម្នាក់នឹងអោយសោះ បងមិនចូលចិត្ត ! ជូអា ឆ្លាតស្អាតក៏មិនចាំបាច់បូកជាមួយនឹងសម្រស់របស់ត្រកូលនឹង !»
លោកគីម បានខឹងច្រលោតភ្លាមនៅពេលដែលបានឮអ្នកស្រីគីមនិយាយបែបនេះ។ អ្នកស្រីគីមឃើញបែបនេះគាត់ក៏បានងាកទៅមើលចៅហើយក៏និយាយទៅកាន់ជូទី...៖
« ឯងនាំចៅជូអាទៅសម្អាតខ្លួនទៅនឹងអាលបានញ៉ាំបាយ !»
« ចាស៎អ្នកស្រី !»
និយាយរួច ជូទីក៏បានឡើងទៅខាងលើជាមួយនឹងជូអាបាត់ទៅ។
« នេះបងមិនចង់អោយចៅដឹងទេឬថាគេមានប៉ា ហើយប៉ារបស់គេជាអ្នកណានោះ?» អ្នកស្រីគីម
« មិនបាច់ចង់ដឹង គេមានត្រឹមតែតាយាយ ហើយក៏ម្ដាយទៅបានហើយ ! យើងមិនបានអត់ឃ្លានអី ដល់ថ្នាក់ចិញ្ចឹមចៅម្នាក់មិនរស់ទេ !»
« បង...! ហ្ហើយ...អូនមិនដឹងថាបងស្អប់ឡាលីសាអីណាស់ណានោះទេ តែបងត្រូវដឹងថាចៅជូអាតែងតែសួររហូតថាប៉ារបស់គេពេលណាមកវិញ ពេលណាមកលេងគេ !»
« ប្រាប់គេទៅថាប៉ារបស់គេស្លាប់បាត់ហើយ !»
« ហ៊ឹស...! អូនមិនបំបាក់ទឹកចិត្តចៅដូចដែលបងនិយាយនោះទេ ! »
« នេះអូន !»
« បងចង់ខឹងអូនយ៉ាងណាក៏ដោយចុះ តែអូនចង់ប្រាប់បងថាអាថ៍កំបាំងគ្មាននោះទេ ថ្ងៃណាមួយបើចៅដឹងថាគេត្រូវបែកពីឪពុកដោយសារតែលោកតាដូចជាបងនោះ អូនច្បាស់ណាស់ថាគេនឹងអស់សង្ឃឹមលើបងជាក់ជាមិនខាន ! ហើយមួយទៀត ប្រទេសកូរ៉េមិនធំដល់ថ្នាក់ពួកគេមិនជួបគ្នានោះទេ ឬក៏ពួកគេអាចជួបគ្នាហើយក៏ថាបានដែរ បើថ្ងៃណាមួយគេដឹងថាជេននីពរពោះកូនរបស់គេហើយលាក់ពីគេដល់ទៅ៣-៤ឆ្នាំ អូនជឿថាគេមិននៅស្ងៀមឡើយ ! អូនដឹងថាបងដឹងថា ឡាលីសា ម៉ាណូបានពេលនេះកំពុងតែមានអំណាចយ៉ាងណាលើវិស័យជំនួញ អ្នកណាៗក៏ខ្លាច ក៏គោរព ហើយបងគិតឬថាគេអោយឈាមមួយដំណក់នេះឃ្លាតឆ្ងាយពីគេនោះ?»
« ចង់គេមាន គេខ្លាំងយ៉ាងណាក៏បងមិនទៅរណប មិនទៅខ្លាចគេសោះឡើយ ! ហើយជាពិសេសនោះបងមិនអោយចៅរបស់បងទៅប្រើត្រកូលមួយនោះដែរ អូនចាំផងទៅ !»
លោកគីម និយាយហើយក៏បានក្រោកចេញទៅបាត់ ដោយទុកអោយអ្នកស្រីគីមនៅអង្គុយគ្រវីក្បាលម្នាក់ឯង។ នេះគាត់ខំនិយាយច្រើនដល់ថ្នាក់នេះហើយ លោកគីមនៅមិនជ្រាបចូលខ្លួនខ្លះទេនៀក។
Apartment Lalisa M.
ពេលនេះក៏..............................................



for next ep

👉សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្ដដល់អេដមីន ( លើកឬមិនលើកអាស្រ័យលើទឹកចិត្តអ្នកទាំងអស់គ្នា អេតមីនមិនបានបង្ខំឡើយ)
ABA: 500 371 430
ACLEDA: 0979502602

👉ហើយក៏ចង់អរគុណដល់អ្នកដែលបានលើកទឹកចិត្តដល់អេដមីនកន្លងមក !!

#តែបំភាយស្នេហ៍

Episode 6
ស្អែកឡើង!!!!

ចាំមើលថាព្រឹកថ្ងៃដំបូងដែលកញ្ញាៗទីក្រុងមករស់នៅក្នុងផ្ទះម្ចាស់ចំការតែនេះវាទៅជាយ៉ាងណា!!!

ម៉ោងជាង៦ព្រឹក!
ផ្ទះបាយ!!

« អ្នកនាង ...កុំអី ចាំខ្ញុំធ្វើវិញណា ...!!» ម៉ារីន បាននិយាយទៅកាន់ឆេយ៉ុងដែលចូលមកជួយនាងធ្វើអាហារពេលព្រឹក។
« ហីយ៉ា ...ខ្ញុំថាជួយគ្នាទៅឆាប់ហើយ !!» ឆេ
« អ្នកនាងជាភ្ញៀវ ...កុំអោយហត់អី ...ខ្ញុំធ្វើបាន !!»
« អ្នកនាងម៉ារីន ...អោយខ្ញុំជួយទៅ ឬក៏ខ្លាចខ្ញុំធ្វើអោយលំបាក?»
« មិនមែនបែបនឹងទេៗ ខ្ញុំក្រែងចិត្តទៅវិញទេចាស៎ !!»
« កុំក្រែងចិត្តអី ...ម៉ោះ ជួយគ្នាទៅឆាប់ហើយឆាប់បានញ៉ាំផង !!»
« ហ្ហើយ ...បើអ្នកនាងចង់ជួយទៅហើយខ្ញុំក៏មិនអាចហាមបាន !»
« ហ៊ឹស...ត្រូវហើយចាស៎ !!»

ឆេយ៉ុង និងម៉ារីនបានជួយគ្នាធ្វើអាហារដោយការយកចិត្តទុកដាក់ ...អ៎ ...ត្បិតថាឆេជាតារាមែន ប៉ុន្តែនៅទីនេះនាងអាចប្រើជីវិតបានដោយសេរី ព្រោះមិនមានអ្នកណាស្គាល់នាងច្រើនទេ ដោយសារតែនៅលើភ្នំខ្សត់សេវ៉ា ម្យ៉ាងទៀតម្នាក់ៗរវល់តែចំការ និងការងាររបស់ពួកគេប៉ុណ្នោះ!!!

នៅក្នុងសួន៖

មីនជេ យូណា និងលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់របស់ពួកគេកំពុងតែហាត់ប្រាណជាមួយគ្នាដោយស្នាមញញឹម។

មីនជេ៖ ហ៊ឹស ...លោកប៉ាប្រើកម្លាំងបន្តិចទៀត
លោកដេស៊ីក៖ ហ្ហើយ ...ប្រឹងអស់ហើយនៀកកូនប្រុស
អ្នកស្រីហេជីន៖ ប៉ាកូនចាស់ហើយ រត់បានប៉ុណ្នឹងទុកថាគ្រាន់ពេកទៅហើយណាមីនជេ
លោកដេស៊ីក៖ អូហូ ...អូនសម្លាញ់!!!
យូណា/មីនជេ៖ ហ៊ឹស ហ៊ឹស !!( ពួកគេសើច)
អ្នកស្រីហេជីន៖ ក៏ពិតហើយនឹង ...អេ៎ ...យូណា តើយើងថតរូបជុំគ្នាទៅយ៉ាងមិចដែរកូន?
យូណា៖ ល្អណាស់ៗអ្នកម៉ាក់ ...ម៉ោះ ចាំកូនជាអ្នកថតណា

និយាយរួចហើយ ពួកគេទាំងបីបូកមួយ បានចូលមកឈរជិតគ្នា និងថតរូបលេងយ៉ាងសប្បាយតែម្ដង។

នៅលើបន្ទប់ខាងលើវិញ៖

« ហ៊ឹស ...នេះហេស៎ ជាគ្រួសារ? »

ជេននី សម្លឹងមើលទៅកាន់រូបភាពដែលស្និតស្នាលនៅខាងក្រោមដោយស្នាមញញឹម សម្ដីរបស់នាងរាងសោកសៅបន្តិច មិនដឹងថានាងសប្បាយចិត្តពេកឬក៏យ៉ាងណា?

« អេ៎ ...តើនេះជាក្លិនអ្វីនឹង?»

កំពុងតែឈរស្ងៀមសុខៗនោះ ស្រីល្អចាប់ទទួលបានក្លិនឆ្ងុយៗប្រហើរៗពីបន្ទប់ជិតខាង ...នាងបានអើតងាកទៅមើលបន្ទប់ខាងស្ដាំដៃក៏ឃើញបង្អួចចំហរ ហើយអ្វីដែលសំខាន់មានផ្សែងអ្វីម្យ៉ាងរសាត់ហើរហោះចេញពីក្នុងកែវតែទុកនៅលើបង្កាន់របស់បង្អួច!!!!

( បន្ទប់នេះជាប់ក្មួយ ជាបន្ទប់របស់កូនស្រីច្បងរបស់មីងណា )
« អ៎ ...ល្អណាស់ បើនិយាយគ្នាកាត់ព្រឹកចឹងល្អហើយការងារនឹងរលូន!!»

ជេននី នឹកឃើញសម្ដីរបស់ម៉ាក់លីសាបានប្រាប់នាងកាលពីយប់មិញ ...នាងតូចញញឹមហើយក៏បានទាញកន្លែងមកដណ្ដប់លើឈុតគេងរបស់នាង។

ក្រាក/ក្រឹប!!!!

ទ្វារបន្ទប់របស់លីសា ត្រូវបានបើក និងបិតដោយដៃស្រីល្អ ...ជេននីអើតសម្លឹងមើលរកម្ចាស់បន្ទប់!!!

« គេមិននៅក្នុងនេះទេ?»

ដោយសារតែមិនឃើញ ទើបនាងនិយាយបែបនេះ បន្ទប់គេងរបស់គេពោរពេញទៅដោយធម្មជាតិ ហាក់ដូចជាសួន ព្រោះមានសុទ្ធតែរុក្ខជាតិតូចៗដែលគេដាក់បណ្ដុះនៅក្នុងថូរ។

« ហ្ហស៎ ...នេះពិតជាអ្នកស្រលាញ់ធម្មជាតិមែន ...មើលចុះ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាសំបុករបស់សត្វស្វារចឹងឯង!!»

សរសើរបែបដៀល និងសើចបែបចំអក នេះហើយជាចរិតរបស់នាងតូច ...ជេននី ដើរយ៉ាងលឿនទៅរកតែមួយកែវដែលឆុងទុកចោលនោះ ...នាងបានឱនច្រមុះទៅស្រង់ក្លិន!!!

« ហ៊ឹម ...ហ្ហើយ ...ក្លិនតែធម្មជាតិពិតៗគឺបែបនេះ ...មើលចុះ ...ក្លិនល្អម្លឹងៗចុះទម្រាំរស់ជាតិនោះ????»

មិនត្រឹមតែនិយាយនាំតែគេថាបានតែមាត់ ជេននីក៏លើកកែវតែមកដាក់ជិតមាត់ និងស្រង់ក្លិនម្ដងទៀត មុននឹងផ្លុំសើរៗ។

«ខ្ញុំនឹងភ្លក់ឯងហើយណា ...!!»
« នែ៎ ...នាងជាអ្នកណា???»
« អួយ៎ ...!!!»
ឆាច់!!!
« អួយ៎ ...អាក៎ ...!!!!!»

ដោយសារតែសម្លេងស្រែកខ្លាំងពីក្រោយខ្នងរបស់ជេននីមុននេះ បានធ្វើអោយនាងក្រមុំផ្ញាក់ព្រឺត និងទប់ដៃមិនជាប់រួចក៏ជះតែទៅលើម្ចាស់បន្ទប់ពេញៗតែម្ដង។

« ហ្ហស៎ ...អួយ៎ៗ ...សុំទោសៗ ...ចាំខ្ញុំជូត....ជូតអោយ !!»

ជេននី មិនបានមើលមុខទេ នាងភ័យពេកព្រោះតែក្ដៅ ហើយជះទៅលើខ្លួនរបស់កូនម្ចាស់ផ្ទះ ស្រីល្អរហ័សយកកន្សែងដែលនាងរុំខ្លួនមុននេះមកជូតអោយគេ។

« សឺត ...អួយ៎ ...អ៊ឹស ...លែង ...អួយ៎ ...នែ៎ ...!!»

លីសា ស្អប់ការប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណណាស់ គេបានរុញជេននីចេញ ហើយក៏ធ្វើអោយស្រីថយក្រោយបិះនឹងដួល ភ្លាមៗនោះក៏...៖

« អួយ៎ ...អ្នកនាង ខ្ញុំ ...ហ្ហើយ ...នាង !!»
« នេះនាង ...!!!!»

ពេលនេះ វេលានេះ ស្វា និងឆ្មាបានប្រទាក់ភ្នែករបស់គ្នានឹងគ្នាជាលើកទីពីរហើយ ...ម្នាក់បើកភ្នែកធំដាក់គ្នាតែម្ដង។

នៅខាងក្រោមវិញសិន!!!

ប៉ាម៉ាក់ និងប្អូនៗរបស់លីសាបានដើរចូលមកក្នុងផ្ទះវិញដោយសារតែហាត់ប្រាណរួចហើយហ៎ ...ស្របនឹងឆេ ក៏ដូចជាម៉ារីនកំពុងតែរៀបចំអាហារ!!!

« អាវ៎ ...អ្នកនាងឆេយ៉ុង!!!!» មីនជេ
« ក្មួយស្រី ...នេះធ្វើអ្វីនឹង??» ម៉ាក់លីសា
« អរុណសួស្ដីលោកពូអ្នកមីង អ្នកនាងយូណាលោកមីនជេ !!» ឆេយ៉ុង
« ចាស៎/បាទ ...តែនេះ ...!!»
« គឺ ...អាហារទាំងអស់នេះអ្នកនាងឆេយ៉ុងជាអ្នកធ្វើចាស៎ !!»ម៉ារីន
« អួយ៎ ...ម៉ារីនឯងហ៊ានប្រើភ្ញៀវបានយ៉ាងមិចហាស៎? »
« អត់ទេៗអ្នកមីង ...ខ្ញុំសុំអ្នកនាងម៉ារីនធ្វើដោយខ្លួនឯងទេចាស៎!!»
« អ្នកនាងឆេ ...នេះច្រើនមុខខ្លាំងណាស់ណា៎ !!» មីនជេ
« មែនហើយ....មើលចុះ ...ម៉ារីនឯងនេះមិចក៏មិនហាមក្មួយឆេផង??»
« គឺអ្នកស្រី គឺ ...!»
« កុំបន្ទោសអ្នកនាងម៉ារីនអី ...ខ្ញុំពិតជាចង់ធ្វើមែន ...!!»
« ប៉ុន្តែអ្នកនាងជេននី និងលោកលេខាវិញនោះ???»
យូណា សួររកពីរនាក់ទៀតព្រោះខ្លាចថាចុះចូលមកជួយដែរហ៎។
« អ៎ គឺ ...!!»
« ចប់ហើយៗ ...អ្នកគ្រប់គ្នាឆាប់ឡើងមកជួយផង !!»

លោកលេខា បានរត់ចុះមកយ៉ាងលឿន និងនិយាយដោយសម្លេងស្លន់ៗ ហើយភ្នែករបស់គេក៏មានស្នាមក្រហមដែរ។

« ឈប់ៗ...តើមានរឿងអ្វីលេខាដូ?» ឆេ
« មែនហើយ...មានអ្វីមែនទេ? ហើយភ្នែករបស់លោកត្រូវអ្វីនឹង?» មីនជេ
« កុំទាន់សួរ ...បើមិនចង់អោយផ្ទះនេះឆេះទេ ...ឆាប់ឡើងទៅ ឡើងទៅពន្លត់ភ្លើងភ្លាមទៅបាទ!!»
« ពន្លត់ភ្លើង???» អ្នកផ្ទះលីសាមើលមុខគ្នា
« ពន្លត់ភ្លើង? នាងជេន...ហ្ហើយៗ ...នេះ ...នេះ អ្នកនាងលីសានៅខាងលើនឹងមែនទេ???»
ឆេយ៉ុង នឹកគិតបន្តិចស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ ...!!!
« កូនលីនៅខាងលើ ក្មួយមានអ្វីឬ?» លោកដេស៊ីក
« អួយយួយ៎ ...ស្លាប់បាត់ហើយ ...!!!»
« អេ៎ ...តើយ៉ាងមិចនឹង?»
អ្នកផ្ទះលីសាកាន់តែឆ្ងល់ព្រោះឆេយ៉ុងបានរត់ទៅខាងលើយ៉ាងលឿនហ៎ ...!!
« ខ្ញុំថាឆាប់ឡើងទៅ កុំទាន់សួរ ឡើងទៅនឹងដឹងចម្លើយហើយ...ឆាប់ទៅបាទ!!!»

លេខាដូ និយាយឡើងព្រោះគ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមកគាត់ដោយការឆ្ងល់ៗ ...គ្រប់គ្នាក៏បានឡើងទៅតាមអ្វីដែលលោកលេខាប្រាប់។

ហើយតើមានរឿងអ្វី???

អ៎ ...កំឡុងពេលធ្វើម្ហូប ឆេយ៉ុង និងម៉ារីនជជែកលេងជាមួយគ្នា ហើយឆេក៏ដឹងនៅពេលនោះដែរថាលីសា និងមនុស្សដែលជួបនៅតាមផ្លូវនោះជាមនុស្សតែមួយ។

យប់ហើយ អត់ប្រកាន់ណាហី???
#តែបំភាយស្នេហ៍


Episode 5

ទីង!!!!

សម្លេងរបស់នាឡិកាបានលាន់ឡើង មែនហើយពេលនេះម៉ោង៧ត្រឹមតែម្ដង!!!

តុអាហារ!!!!

សមាជិកបួននាក់អង្គុយនៅកន្លែងរៀងខ្លួន ប៉ុន្តែមិនទាន់មានអ្នកណាម្នាក់លូកអាហារដែលទំនងៗនៅលើតុនោះទេ!!!!!

ក្រូក!!!!!
សម្លេងកូរពោះពីសំណាក់លោកប្រុសដែលអង្គុយនៅក្បាលតុ ម៉ារីនដែលអង្គុយជិតលីសា និងអ្នកស្រីក៏បានងាកទៅមើលគាត់។

« គឺ ...បង ...បងមិនដឹងទេ !!!»
« ឆឹស ...កុំធ្វើដូចជាក្មេង ...គ្រាន់តែចាំប៉ុណ្នឹងសោះនឹង !!!»
« ហីយ៉ា បងមិនបានដឹងទេថាវាកូរ ណាមួយរាល់ដងបងញ៉ាំបាយពេលនៅភ្លឺហ៎ !!»
« បងក៏បែបនឹង ...ចេញមកខុសគេរហូត!!!»
« តែបង ...អាវ៎ លីសា នេះចង់ទៅណា?»
លោកដេស៊ីក បានសួរទៅកាន់លីសាដែលក្រោកឈរវឹងនោះ។
« មែនហើយ នេះចង់ទៅបន្ទប់ទឹកឬកូន?» អ្នកស្រី
« ខ្ញុំទៅបន្ទប់គេង !»
« ទៅបន្ទប់?អ្នកនាងលី មិនញ៉ាំបាយសិនទេ?» ម៉ារីន
« ខ្ញុំឆ្អែតហើយ ...!!»
« កូនមិនទាន់ញ៉ាំផងឆ្អែតបានយ៉ាងមិច?» លោកដេស៊ីក
« ឆ្អែតនឹងការរងចាំ ...!!» គេនិយាយដោយសម្លេងមាំ ទឹកមុខស្មើ ប៉ាម៉ាក់របស់គេមើលមុខគ្នាឡេងឡង់ៗ។
« គឺ ...លីសាយ៉ា ម៉ាក់គ្រាន់តែចង់អោយកូនៗបានញ៉ាំបាយជុំគ្នា ព្រោះពួកយើងមិនសូវបានជួបគ្នាទេ !!»
« ម៉ាក់សួរខ្ញុំទេថាខ្ញុំចង់ឬក៏អត់???» គេសម្លឹងមុខម្ដាយ
« លីសា!!!!» អ្នកស្រី
« អាហារទាំងអស់នេះ ម៉ាក់ធ្វើវាពិសេសសម្រាប់គេ បើចឹងក៏បន្តទុកអោយគេចុះ ខ្ញុំហត់ ខ្ញុំក៏ចង់សម្រាក មិនចង់រងចាំអ្នកណា ...ម៉ារីន !!»
« ចាស៎អ្នកនាងលី !!»
« លើកក្រោយ បើសិនជាបែបនេះទៀត សុំធ្វើអាហារផ្សេងសម្រាប់ខ្ញុំ មិនបាច់ច្រើន យល់ទេ?»
« គឺ ចា...ចាស៎!!»

លីសា លើកទឹកមកផឹកបន្តិចរួចហើយក៏បានដើរឡើងទៅបន្ទប់វិញទៅ ប៉ាម៉ាក់របស់គេសម្លឹងមុខគ្នាបែបហត់ចិត្ត ...ឈប់សិនតើលីសាមិនមែនជាកូនទោលទេ? អ៎ ...តាមពិតទៅអ្នកដែលអ្នកស្រីទន្ទឹងរងចាំនោះមិនមែនជាក្រុមរបស់ជេននីទេ។

« មិនអីទេអូន ...!!» លោកដេស៊ីកចាប់ដៃប្រពន្ធ
« អូនធ្វើអោយកូនខឹងទៀតហើយ !!»
« មិនអីទេ ...លីសាគេហត់ គេនឿយ ...ហ៊ឹម...ម៉ារីនលើកក្រោយធ្វើអ្វីតាមដែលគេប្រាប់ទៅណា !!»
« ចាស៎លោកប្រុស!!!!» ម៉ារីន

បន្ទប់គេងលីសា!!!!

គេកំពុងតែឈរកាន់កែវតែក្ដៅៗសម្លឹងមើលទៅកាន់ទីវាលតាមរយៈបង្អួច។

« ខ្ញុំព្យាយាមហើយ ...លោកតា ...ចៅព្យាយាមហើយណា ...!!!»

លីសា និយាយម្នាក់ឯង បូកជាមួយនឹងភាសាដែលពិបាកយល់ ព្រោះយើងមិនទាន់ដឹងសាច់រឿងច្បាស់។

កំឡុងពេលនោះផងដែរ ក៏មានឡានមួយគ្រឿងបើកចូលមក ...លីសាសម្លឹងមើលទៅដោយទឹកមុខស្មើរ និងមិននិយាយអ្វីឡើយ!!!

ងឺត!!!!

ក្រឹប!!!!

« កូនប្រុស !!» អ្នកស្រី ដែលនៅឈររងចាំគេជាមួយនឹងស្វាមី ក៏ដូចជាម៉ារីនបានស្រែកហៅកូនប្រុសដែលបើកទ្វារឡានចុះមកនោះ!!!
« ម៉ាក់ ...ហ៊ឹម ...ជុប ...កូននឹកអ្នកម៉ាក់ណាស់ !» គេថើបម្ដាយ
« ចាស៎កូន ជុប ជុប ...ម៉ាក់នឹកកូនណាស់ដូចគ្នា !!» អ្នកស្រី
« ហ្ហើយ ...នេះមិននឹកប៉ាខ្លះទេឬ??» លោកដេស៊ីក
« ហីយ៉ា ...ជុប ...នឹកណាស់ដូចគ្នា អីក៏ឆាប់អន់ចិត្តម្ល៉េះលោកម្ចាស់ប៉ា !!»
គេបានចូលមកឱបប៉ារបស់គេម្ដងហើយលោកក៏ឱបតប។
« ហ៊ឹស ...ហើយឯណាយូណា????»
លោកសើច និងបានសម្លឹងមើលទៅឡានព្រោះមិនឃើញមានអ្នកណាចុះមកទៀតសោះ !!!!
« ឬក៏ឈ្លោះគ្នា? នេះកូន ...!»
«អត់ទេៗ ...អ្នកម៉ាក់កុំទាន់ស្មានទៅមើល ...យូរណាមានមិត្តថ្មី ទើបមិនទាន់ចុះមក !!» គេសើច
« មិត្តថ្មី??»

ប៉ាម៉ាក់របស់គេ លាន់មាត់ហើយក៏សម្លឹងមើលទៅកាន់ឡានតាមក្រសែភ្នែករបស់កូនប្រុសដែរ ស្របពេលនោះទ្វារឡានទាំងមុខនឹងក្រោយបានបើក ហើយក៏មានមនុស្សបួននាក់ចុះមក!!!!

« អ្នកម៉ាក់លោកប៉ាជម្រាបសួរ !!»

នារីដែលឈ្មោះយូណា បានជម្រាបសួរមនុស្សចាស់លោកទាំងពីរលើកដៃចាប់ដៃរបស់នាង តែភ្នែករំពៃមើលទៅកាន់មនុស្សបីនាក់ដែរឈរខាងក្រោយយូណាទៅវិញទេ។

« អ៎ ...អ្នកនាងជេននី អ្នកនាងឆេយ៉ុង និងលោក ...មែនហើយលោកឈ្មោះអី??» យូណា
« ហៅខ្ញុំលេខាដូក៏បានណាបាទ !!»
« ចាស៎ៗ ...គឺលោកទាំងពីរជាប៉ាម៉ាក់របស់បងមីន ហើយក៏ជាអនាគតប៉ាក្មេករបស់ខ្ញុំដែរ ...!!» យូណា
« ចាស៎/បាទជម្រាបសួរ !!» ឆេ/លេខាដូ តែជេននីមិនបាននិយាយទេ
« ចំណែកនេះ បងម៉ារីន ជាបងស្រីដែលស្អាតបំផុតរបស់ខ្ញុំ !!» យូណា
« អ្នកនាងយូ ...!!» ម៉ារីនរាងអៀន
« ហ៊ឹស ...!!»
« លោកប៉ាអ្នកម៉ាក់ គឺ ...!!!!»

កូនប្រុសរបស់លោកទាំងពីរបាននិយាយរឿងប្រាប់ដល់ប៉ាម៉ាក់របសគេ មែនហើយពួកគេទើបតែស្គាល់គ្នាមុននេះឯង សំណាងល្អរបស់ក្រុមស្រីខ្មើតហើយដែលបានជួបពួកគេទាំងពីរ កុំអីនឹងយ៉ាប់មិនខានទេ។

ស្រាយចំងល់!!!

មីនជេ ម៉ានូបាន អាយុ ២៥ឆ្នាំ ជាប្អូនប្រុសរបស់លីសា ហើយក៏ជាលោកគ្រូពេទ្យដ៏សង្ហារនៅសេអ៊ូលដែរ។

យូណា ជាគូដណ្ដឹងរបស់មីនជេ នាងក៏ជាពេទ្យដូចនឹងមីនជេដែរ ស្អាតស្លូត ហើយក៏រួសរាយ!!!

ប៉ុន្តែមិនដឹងថាហេតុអ្វីក៏លីសាមិនសូវរីករាយនឹងវត្តមានរបស់ប្អូនដែលយូរៗម្ដងទើបបានមកលេងផ្ទះនោះទេ។

ចូលមកសាច់រឿងវិញ!!!

« ហីយ៉ា ...នេះហេតុអ្វីក៏មានមនុស្សចិត្តដាច់ដល់ម្លឹង?មើលចុះ ចេះទុកគ្នាចោលទៅកើត !!»

ក្រោយស្ដាប់ជេននី រៀបរាប់ហើយ ម៉ាក់លីសាបាននិយាយដោយការខឹងជំនួសនាងតូចតែម្ដង។

« គឺតាមពិតទៅគេ ...!!» ឆេរកនិយាយតែជេននីនិយាយបានមុន
« គេចិត្តដាច់ ហើយក៏មើលងាយដល់ពួកខ្ញុំទៀតផង ...!!»
« ហ្ហស៎??» ឆេ/លេខាដូមើលមុខគ្នា
« មើលងាយទៀតឬ??» អ្នកស្រី
« ចាស៎ និយាយទៅគឺ ....ហ្ហើយ ...ខ្ញុំមិនចង់រំលឹកទេអ្នកមីង !!» ជេន
« អា៎ៗ ...បើពិបាកកុំបន្តរំលឹកអីត្រឹមតែស្ដាប់មីងក្ដៅជំនួស ...ហ្ហើយ ...ម៉ារីន ទៅរៀបចំបន្ទប់អោយក្មួយៗទាំងបីសិនទៅ!»
« ចាស៎អ្នកស្រី !!» ម៉ារីនឡើងទៅខាងលើបាត់ទៅ
« មើលចុះដៃតូចៗ ...ហ្ហើយ ...បើដឹងបែបនេះមីងអោយកម្មករទៅយកបាត់ទៅហើយ!!» ម៉ាក់លីសាចាប់ដៃរបស់ជេននី
« ខ្ញុំអរគុណណាស់ដែលអ្នកមីងអាណិតដល់ពួកខ្ញុំ !»
« មីងមើលរំលងម្ដេចនឹងបាន? ហ្ហើយ ...មីងចង់ស្គាល់មនុស្សដែលទុកក្មួយៗចោលណាស់ ចង់ដឹងថាចិត្តរបស់គេសាងពីអ្វី ទើបចិត្តអាក្រក់បែបនេះ !!»
« កុំចង់ស្គាល់អីអ្នកមីង មុខដូចជាស្វា ដំនើរដូចជាប្រុស ...រាល់ថ្ងៃនេះប្រហែលជាគ្មានប៉ាម៉ាក់ប្រដៅទេទើបនិយាយឈ្លើយគ្មានរបៀបចឹងនោះ !!» ជេននី

ខេស ខេស៎!!!

ប៉ាលីសា ឈ្លក់តែដែលកំពុងតែក្រេបនោះ។

« លោកប៉ា ...យ៉ាងមិចហើយ? »
មីនជេ ហុចក្រដាស់អោយគាត់!!
« ប៉ាមិនអីទេ ...ហ៊ឹម ...បងថាក្មួយៗប្រហែលជាហត់ចង់សម្រាកណាស់ហើយ ...អូនឈប់សួរនាំសិនទៅណា!!» លោកដេស៊ីក
« អ៎...មែនៗ...ហ៊ឹម...បើចឹងចាំមីងនាំទៅបន្ទប់គេងណា !!»
« ចាស៎....!!»

ជេននី បានឆ្លើយដោយស្នាមញញឹម ហើយក៏បានឡើងទៅខាងលើជាមួយនឹងម៉ាក់លីសា។

« នេះ...នាងជេនពិតទេ?»

ឆេយ៉ុង ងាកមកសួរលោកលេខា ដោយសារតែនាងតូចជេននីដូចជាសុភាពរាបសារ ហើយក៏ញញឹមជាប់ទៀត ចេញមកឡើងមិនមែនជាអ្នកនាងគីម ជេននី។

« ខ្ញុំក៏ឆ្ងល់ដែរ ...!!» លេខាដូ
« ហ៊ឹម ...អ្នកទាំងពីរមិនចង់ឡើងទៅបន្ទប់គេងទេឬ?» យូណាក្រហឹម
« អ៎ ...ចាស៎ សុំទោសៗ »

ឆេយ៉ុង និងលេខាដូរហ័សងើបហើយក៏ដើរតាមយូណាទៅខាងលើតាមក្រោយអ្នកស្រីហេជីន និងជេននីដែរទៅ។

« ប៉ាកំពុងតែគិតអីហេស៎??» មីនជេសួរប៉ារបស់គេ
« គឺ ...ប៉ាមានអារម្មណ៍ថាមិនស្រួលសោះ!!»
« ហ៊ឹស ...លោកប៉ាខ្លាចថាពួកគេជាចោរឬ?»
«អា៎ទេៗ ...ប៉ាមិនបានគិតបែបនឹង !»
« បើចឹងតើប៉ាគិតអី???»

មីនជេ ឆ្ងល់ព្រោះប៉ារបស់គេដូចជាមានអ្វីនៅក្នុងចិត្ត។

អ្នកខ្លះ មកដៀលគេដល់ផ្ទះ ហើយឆ្លៀតថាអោយប៉ាម៉ាក់របស់គេទៀត។

Fake ម្ល៉េះស្រីជេន???


👉សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្តឬក៏ទឹកតែដល់អេតមីន៖
ABA: 500 371 430
AC: 0979502602

#តែបំភាយស្នេហ៍

Episode 4

កាលពីភាគមុនចាំសម្ដីឆ្លើយឆ្លងរបស់ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុន និងម្ចាស់ចំការតែមាត់ឆៅបានទេ???

« នេះ ...នាងថាមិច???» ជេននី
« នាងជាអ្នកមានណាស់មែនទេ?» លីសា
« មែនហើយពូជអំបូររបស់ខ្ញុំជាសេដ្ឋី មានលុយ មានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង សម្បត្តិត្រឹមឡានជជុះរបស់នាង ខ្ញុំទិញមកដុតចោលក៏បានដែរ!!»

សម្ដីហោះហួសផ្ទះព្រះឥន្ទទៀត ឆេយ៉ុង និងលេខាដូបានត្រឹមសម្លឹងមុខគ្នាឡេងឡង់ៗ។ ពួកគេអាចនិយាយអ្វីបានទៅបើជេននីសម្ដីដូចជាទឹកក្ដៅចឹងនោះ ហ៊ានតែលូកនឹងរលាកដល់ពួកគេទៀតមិនខាន។

« បើចឹងនាងចាំក្នុងខួរក្បាលសេដ្ឋីរបស់នាងទៅថា ខ្ញុំរអើមនឹងទ្រព្យសម្បត្តិរបស់នាងណាស់ !!» អួយួយ៎ៗៗៗៗៗ
« ស្លាប់ ...ស្លាប់មិនខានទេ!!» ឆេ/លេខាដូភ័យជំនួសលីសា
« ស្អី ...ស្អីគេ?នាងថារអើមចឹងហេស៎???» ជេននីក្រហមស្លឹកត្រចៀក
« ... »

គេមិនឆ្លើយ ដោយគេបានគ្រវីក្បាលបន្តិចរួចក៏បែរខ្នងប្រុងនឹងចូលឡានវិញ ...ហើយនេះគិតថាចូលបានដោយងាយចឹងឬ????

« ហ្ហស៎ ...នាងស្គាល់ខ្ញុំស្ដើងពេកហើយ ...នែ៎...!!»
« អួយ៎ ...នាងចង់ធ្វើស្អី???»

គេឡើងអស់ជំហរព្រោះថាជេននីបានហក់ជិះឱបក.គេពីខាងក្រោយហ៎។

« ហ្ហើយ ...!!»ឆេ/លេខាដូយកដៃខ្ទប់មាត់
« ស្លាប់ទៅនាង...នែ៎ ..!!!»
« អួយ៎ ...អាក៎ ...អួយ៎ ...នាងឆ្គួត លែង ...អួយ៎ !!»

តើសម្លេងអ្វី? លីសាស្រែកដូចជាគេចាប់អារក.ព្រោះតែឆ្មាព្រៃដែលហក់តោងគេមុននេះបានត្របាក់ស្លឹកត្រចៀករបស់គេខាំញេញមិនព្រមដកមាត់ទេ។

« នាងជេនៗ ....បានហើយៗ....!!»
« អ្នកនាងជេន ...អ៊ឹប ...បានហើយ !!»

ឆេយ៉ុង ស្ទុះរត់មកចាប់ទាញមាត់របស់ជេននីចេញពីត្រចៀករបស់លីសា ហើយលោកលេខាបានចាប់លើកនាងតូចចុះពីខ្នងរបស់លីសា។

« លែង ...លែងខ្ញុំ លែង ...!»
« អួយ៎ ...មិនលែងទេ ...អ្នកនាង!!» លោកលេខាព្យាយាមចាប់ជេននី
« នាងឆ្គួតនេះនាង ...នាងជាឆ្កែមែនទេហាស៎???» លីសា
« នាងថាអ្នកណាឆ្កែ? នាងថាអោយអ្នកណាហាស៎...លែងយើង លែង ...លែង ...នែ៎!!»
« មិនលែងទេ...អ្នកនាង ...សុំអង្វរ ...មេត្តាបើកឡានចេញទៅ !!»
« មែនៗ ...អ្នកនាងបើកឡានចេញទៅមុននឹងមិត្តរបស់ខ្ញុំចុះព្រេងជាងនេះ!!»

ឆេយ៉ុង និងលេខាដូអង្វរលីសាកុំអោយបន្តឈ្លោះជាមួយជេននី ម្យ៉ាងទៀតដៃរបស់លេខាដូជិតអស់សាំងហើយ បើគេចាប់នាងតូចលែងជាប់ ច្បាស់ណាស់លីសានឹងទ្រោមខ្លួនជាងនេះមិនខាន!!!

« នាង ...ហ្ហើយ...ពិតជាស៊យមែន !!»

លីសា និយាយហើយក៏បានចូលឡាន និងបើកចេញទៅដោយមិនខ្វល់ច្រើនទៀត។

« អាយ៎នាងឆ្គួត ...នាងស្វាចាំភ្នំ ...ឈប់ភ្លាម ...នែ៎...ឈប់ឡានភ្លាម !!»
« អ្នកនាងជេន ...បានហើយ ...អួយ៎!!»

គេត្រូវជេននីជាន់ជើងមួយទំហឹងធ្វើអោយដៃរបូតចេញពីនាង ហើយក៏នាងតូចក៏បានងាកក្រោយនឹងទះគេមួយដៃ។

« នែ៎ !!»
ផាច់!!!
« នាងជេន ...ឯងធ្វើស្អីហាស៎????» ឆេយ៉ុង
« ឯង ...ឯងក៏ដូចគ្នា បើកុំតែជាមិត្តនិងជាសង្សាររបស់ជីសូទេ ម្ល៉េះយើងនឹង ...!!»
« ស្អី? ឯងចង់ទះយើងដែរ??» ឆេយ៉ុងជ្រលមុខចូលតែម្ដង ដល់ចឹងទៅជេននីក៏មិនដាច់ចិត្តឯណា។
« នេះ ...ហ្ហើយ ...ចង្រៃ ....ម្ដេចក៏ខ្ញុំមកចំថ្ងៃស៊យអ្វីបែបនេះ???»
ជេននី ដើរទៅម្ខាង និងស្រែកប្រាប់វាលលំហ។
« ព្រោះតែឯងមិនចេះស្ដាប់អ្នកណានឹងហើយ...ហ្ហើយ ...ពេលនេះមិនដឹងថាអ្នកនាងម្ចាស់ឡានត្រូវឈឺត្រចៀកយ៉ាងណាទេ !!» ឆេ
« អោយវាស្លាប់ទៅ ...កុំអោយយើងជួបម្ដងទៀតអោយសោះ !!»
«ឯងចង់ធ្វើស្អីគេ??»
« យើងនឹងស្លាប់ ...កាច់ក.របស់គេ ...នេះសំណាងហើយជាមនុស្សស្រី បើជាមនុស្សប្រុស យើងនឹងកាត់អាក្នុងខោរនឹងចោលតែម្ដង!!»
« អួយ៎ ...!!» លេខាដូក្ដោបរបស់សំងាត់
« លោកក៏ដូចគ្នា បើរកឡានអោយខ្ញុំមិនបានទេ ខ្ញុំនឹងចិញ្ច្រាំរបស់លោកលោកអោយសត្វស៊ីតែម្ដង !!» ជេន
« អ្នកនាងជេន...!!»
« នេះ ...ហ្ហើយ ...ខ្ញុំចង់តែស្លាប់ទេ ...!»

ឆេយ៉ុង យកដៃមកទប់ថ្ងាស់ លោកលេខាព្យាយាមស្វែងសម្លឹងរកឡានចំណែកនាងតូច អង្គុយគងអន្ទាក់ខ្លាទាំងមុខម៉ូវនៅក្នុងឡាន។

ងឺត!!!!

ឡានរបស់លីសាបានចត រួចគេក៏ចុះពីឡាន និងដើរចូលទៅខាងក្នុងផ្ទះ។

« អ្នកនាងលី មកវិញហើយមែនទេ?» ម៉ារីនរត់មកទទួល
« ក៏ឃើញហើយ ...សួររកអី? ហ្ហើយ !!»
« អាវ៎ ...!!»

ម៉ារីន ចង់អន់ចិត្តទេតើព្រោះលីសាប្រើសម្ដីមិនល្អដាក់នាងហ៎...គេនិយាយហើយក៏បានដើរឡើងទៅបន្ទប់បាត់ ម្ដាយរបស់គេក៏ដើរចូលមករកម៉ារីន។

« សម្លេងកូនលីមែនទេ?» អ្នកស្រី
« ចាស៎អ្នកស្រី!!!!»
« ធ្វើមុខបែបនេះ លីសានិយាយមិនល្អដាក់ទៀតហើយមែនទេ??»
«អត់ ...អត់ទេចាស៎!!»
« មិនបាច់កុហកទេ...ហ្ហើយ ...យ៉ាងណាក៏សុំទោសជំនួសគេផង !»
« ខ្ញុំមិនអីទេ ណាមួយអ្នកនាងលី ប្រហែលជាហត់ព្រោះបើកឡានមួយថ្ងៃហើយ !!» ម៉ារីន
« អឺៗ ...មិនអីក៏មិនអី ...ឯងនេះ យើងហត់នឹងនិយាយតែម្ដង ...អ៎ ...រៀបចំអាហារបន្តផងណា ប្រហែលជាម៉ោងជិត៧អីនឹង ពួកគេនឹងមកដល់ហើយ ...ខ្ញុំសុំទៅរៀបចំខ្លួនសិន !!»
« ចាស៎អ្នកស្រី !!»

ម៉ារីនញញឹម អ្នកស្រីក៏បានងក់ក្បាលហើយឡើងទៅកាន់បន្ទប់របស់គាត់ទៅ។

ឈប់សិន ...ពួកគេ? តើពួកគេណា?មិនមែនសម្ដៅដល់ក្រុមរបស់ជេននីទេណានៀក????

ប៉ុន្តែពេលនេះម៉ោងក៏រាងជ្រេហើយដែរ អាចថាសល់ត្រឹម១០នាទីទៀតម៉ោង៦ហើយ។

អេ៎ ...ម៉ោងជិត៦? នៅលើភ្នំមេឃឆាប់ងងឹតណាស់ ព្រោះមានព្រៃមានដើមឈើខ្ពស់ៗ ហើយចុះបីនាក់នោះហ៎? ពួកគេមិនត្រូវដេកកណ្ដាលផ្លូវនៅលើភ្នំទះមូសទៅហើយទេហេ៎ បើឡានក៏ខូច ម្ចាស់ឡានសុំជំនួយគេក៏សម្ដីមហាឡូយបែបនេះនោះ កុំថាតែលីសា ទោះជាមានអ្នកក្រោយៗជិះមកទៀតក៏មិនប្រាកដថាគេជួយដែរ។

បញ្ជាក់៖ លីសាគេមានការងារនៅក្រុង បើចឹងក៏មានន័យថាថ្ងៃនេះគេមកពីក្រុងដូចជាជេននីដែរនឹង។

បន្ទប់លីសា!!!

« អួយ៎ ...សឺត ...!!»

លីសា បានយកអាល់កុលមកលាងលើរបួសរបស់ខ្លួនដែលមានស្នាមធ្មេញរបស់នាងតូចនៅលើនោះ។

« នាងស្រីឆ្គួត ...ធ្វើខ្លួនដូចជាឆ្កែចាំព្រៃ ...កុំអោយខ្ញុំជួបនាងម្ដងទៀតអោយសោះ !!!»

ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានបណ្ដាំរៀងខ្លួន ...អេហេ៎...ហើយគិតថានឹងមិនបានជួបគ្នាទៀតមែនទេ??????


👉សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្តឬក៏ទឹកតែដល់អេតមីន៖
ABA: 500 371 430
AC: 0979502602

#តែបំភាយស្នេហ៍

Episode 3

យប់ឡើង!!!!

ជេននី កំពុងតែហែលទឹកទៅមកៗនៅក្នុងអាងដ៏ធំទូលាយ ...មែន ...រាល់ពេលដែលធ្វើការហត់ជេននីរមែងចុះមកហែលទឹក ទោះជាកណ្ដាលយប់ក៏ដោយចុះ!!!!

« អួយ៎ ...ជីសូ បងឆ្គួតទេហេស៎មកឈរស្អីត្រង់នេះ??»

នាងភ្ញាក់ព្រឺតព្រោះពេលដែលងើបពីទឹកមកក៏ឃើញជីសូឈរឱបដៃសម្លឹងមើលមកកាន់នាងដោយទឹកមុខស្មើ។

« ងើបមក យើងមានរឿងនិយាយគ្នា !!» ជីសូ

ជេននី ក៏មិនបានជំទាស់ នាងងើបចេញពីទឹកជាមួយនឹងរាងកាយស្រលូនដែលបិតបាំងដោយប៊ីគីនីតម្លៃខ្ជិលថោក ...នាងឈរច្រតចង្កេះដាក់បង ...ជីសូដកដង្ហើមធំហើយក៏យកកន្សែងមកបាំងអោយនាង។

« បងប្រាប់ប៉ុន្មានដងហើយថាមិនត្រូវចុះមកហែលទឹកតែម្នាក់ឯងបែបនេះទេ ហើយមួយទៀតត្រូវចេះបិតបាំងកាយផងទៅ !!»
« ហ្ហើយ ...ធុញណាស់ ...បងនិយាយច្រើនមែនទែន !!»
នាងរអ៊ូ ហើយក៏ទៅអង្គុយទាញស្រាមកផឹកយ៉ាងរំភើយ។
« និយាយសាច់ការ ...ឯងចង់ទៅចំការតែនោះមែនទេ?»
« មែន !»
« ហេតុអ្វីក៏ចាំបាច់ទៅដោយខ្លួនឯង? កូនចៅមានម្ដេចក៏មិនប្រើពួកគេ?»
« ប្រើហើយក៏មិនបានផល ...កាលដែលសួរនេះព្រោះបារម្ភពីខ្ញុំឬក៏បារម្ភពីមិត្តរបស់ខ្ញុំ??»
« អ្នកណាក៏បងបារម្ភ ...សម្រេចថា !»
« ខ្ញុំទៅនៅស្អែកនេះ !»
« នែ៎ ...នេះមិនចេះស្ដាប់បងទេឬយ៉ាងមិច?»
« អត់ចង់ស្ដាប់ ...ការងារយើងផ្សេងគ្នាបងកុំចេះលូកដៃបានទេ?»
« នេះ ...ហ្ហើយ ...សម្រេចថាបងហាមឯងយ៉ាងណាក៏មិនបានមែនទេ?»
« មែនហើយ ..!!»
« អូខេបើចឹង៥ថ្ងៃទៀតចាំទៅ !!»
« ស្អី ...ហេតុអ្វីក៏ត្រូវចាំដល់ប្រាប់ថ្ងៃទៀត?»
« ស្អែកនេះបងមានការងារនៅបារាំង៤ថ្ងៃចឹងហើយ បងត្រឡប់មកវិញ បងនឹងជូនឯងទៅ !!»
«មិនបាច់ៗ ...ប្រាប់ហើយថាការងារយើងផ្សេងគ្នា បងកុំចេះលូកដៃ ហើយកុំបារម្ភ សង្សាររបស់បងនឹងមិនអីទេព្រោះនាងជាមិត្តរបស់ជេននី គីម !!»

ជេននីនិយាយដោយភាពជឿជាក់តែម្ដង ...ជីសូអស់ជម្រើសក្នុងការនិយាយហើយ ព្រោះគេថាដឹងថាជេននីជាមនុស្សក្បាលកំពូលរឹង។

ថ្ងៃថ្មី!!!
@ទឹកដីបូសុង!!!!!

Aston Martin vantage AMR ដែលជាSuper Carរបស់អ្នកនាងCEO ប្រាក់ ជេននីបានបរកាត់ដងផ្លូវដើម្បីឡើងទៅកាន់ចំការJade peak។
បូសុងជាតំបន់ភ្នំ តែមិនមែនខ្ពស់ៗពេកទេ វាមានខ្ពស់មានទាប់ គ្រាន់តែចំការJade Peak នៅតំបន់រាងខ្ពស់ដាច់គេបន្តិច។

ជេននី អង្គុយនៅខាងក្រោយជាមួយនឹងឆេយ៉ុង ហើយក៏មានលេខាដូជាអ្នកបើកឡាន!!!!

« វ៉ាវ៎ ...ស្អាតណាស់ឯង!!»

ឆេយ៉ុងលាន់មាត់ ព្រោះទេសភាពពិតជាទាក់ភ្នែកមែនទែន។ ជេននី ទុកTabletចុះហើយក៏ងាកទៅមើលតាមរយៈកញ្ចក់ឡានដែលបានទំលាក់!!!

« គ្មានអ្វីក្រៅពីជួរតែបៃតងដូចជារលកសមុទ្រ!!» ជេននី
« នែ៎ ...ក្រែងមកនេះដើម្បីរកតែបៃតងមិនចឹង?» ឆេ
« មែនហើយ ...តែបើសិនជាមិនចាំបាច់យើងមិនមកជាន់ទឹកដីដែលនៅឆ្ងាយទីក្រុង មើលមិនឃើញអ្វីក្រៅពីមេឃចឹងទេ !!»
« ឆឹស សម្ដីលូយណាស់នាងច្រម៉ក់ !!!»
« លេខាដូ នៅឆ្ងាយទៀតទេ?»
« ប្រហែលជា២០នាទីទៀតទៅដល់ហើយបាទ!!»
« ល្អណាស់ ...បើអាចបន្ថែមល្បឿនបន្តិចទៅ ខ្ញុំមិនចង់ស្នាក់នៅទីនេះទេ!»
« បាទ!!!»
« នែ៎ ...ពីសេអ៊ូលមកទីនេះមិនមែនជិត ហើយឯងប្រុងជិះឡានរហូតមែនទេ?»
« មែនហើយ!!»
« នាង ...ហ្ហើយ ...យើងមិនយល់ពីឯងសោះ !!» ឆេយ៉ុងដកដង្ហើមធំ ...ជេននីមិនខ្វល់ច្រើនដោយនាងមើលការងារបន្តទៀតចឹងទៅ។

ធ្វើដំណើរទៅមុខរាងឆ្ងាយបន្តិចទៀត កាន់តែឡើងខ្ពស់ទៅៗ ដូចដែលដឹងថានៅលើភ្នំរមែងតែមានថ្មតូចធំស្រួចៗកំពកៗមិនខាន!!!!

ផុច!!!

« ហ្ហើយ...នេះ...!!»
« អួយ៎ ...!!» ជេន និងឆេយ៉ុងជ្រុលខ្លួនទៅមុខស្របនឹងលេខាដូប្រឹងកាចចង្កូតឡានកុំអោយធ្លាប់ពីជ្រលងភ្នំ!!!
« តើមានរឿងអីនឹង??» ជេននី
« នេះ ...លោកបើកធ្លាក់ផ្លូវមែនទេ?» ឆេ
« សុំទោសបាទ ...គឺខ្ញុំសុំចុះទៅមើលសិន!!!»

និយាយរួចលេខាដូក៏បានចុះពីឡាន ហើយពីនាក់ទៀតក៏ចុះទៅតាមដែរ។

សម្លេងផុចមុននេះ ជាសម្លេងបែកកង់លាននឹងឯង ...ដោយសារតែពួកគេបើកលើថ្មស្រួចៗហ៎ ចឹងហើយទើបទៅជាបែបនេះ។

« កង់ឡានបានបែកទៅហើយអ្នកនាង !!» លេខាដូ
« ថាមិច? បែកកង់? លោកបើកឡានយ៉ាងមិចនឹង? នេះ ...ហ្ហើយ ...ខ្ញុំគួរណាស់តែដេញលោកចេញទេ???» មើលចុះ ...អាងអីអាងដេញ!!
« អ្នកនាងជេន !!» លោកចាប់ផ្ដើមភ័យ
« នែ៎នាងជេន ...ឈប់ប្រើនាមជាCEOផ្ដាច់ការបានទេ? មុននឹងស្ដីអោយលោកលេខា គួរណាស់តែមើលឡានរបស់ឯងសិនទៅ !!»
« ស្អីៗ ...លានរបស់យើងយ៉ាងមិច? តម្លៃរាប់សឹបលាន ឯងចង់ថាឡានយើងអន់មែនទេ?» ជេននី
« តម្លៃរាប់លាន ...ហ៊ឹស ...តើមានអ្នកណា ...អ្នកណាដែលយកឡានតម្លៃថ្ងៃកំពស់ដូចជាឯងមកឡើងភ្នំ??»
« នេះឯងថាយើងទាប?»
« អត់ទេដឹង !!»
« នាងឆេ ឯង ...!!»
«សុំទោសៗ...ខ្ញុំថាកុំទាន់ឈ្លោះគ្នាអីបានទេ??»
« លោកស្ងាត់មាត់ទៅ ចង់អត់ការងារធ្វើ?» ជេន
« មិនមែនបែបនឹងទេបាទ ...ប៉ុន្តែពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវឈ្លោះគ្នាទេ យើងត្រូវរកដំណោះស្រាយសិនថាទៅមុខបន្តបានយ៉ាងមិច?ឬក៏ចង់បកក្រោយ!!»
«ឆ្គួតទេដឹង ចង់បកក្រោយ លោកយកខួរខាងណាមកគិត?»
« នាងជេននិយាយជ្រុលពេកហើយ ...យ៉ាងហោចណាស់ក៏លេខាដូបងពួកយើងដែរ!!!»
« ហ្ហើយ...មិនដឹង ...លោកត្រូវដោះស្រាយរឿងនេះអោយបាន ...នេះជាបញ្ជារ!!»
« នែ៎...បញ្ជារៗ ...តើមានមើលដែរទេថាឯងបញ្ជាត្រូវកន្លែងឬក៏អត់???»
« យើងមិនខ្វល់ ...លោកឆាប់ធ្វើយ៉ាងណាអោយកង់ឡានដូចដើម!!!»
« តើនៅខាងក្រោយមានកង់សាកួរដែរទេ?» លេខាដូ
« លោកគិតថាខ្ញុំត្រូវវេចវាតាមមែនទេ?»
«មានន័យថាឯងថាមិនមានកង់សាកួរទេ?» ឆេ
« អឺ ...!!»
«ស្លាប់ហើយៗៗ» ឆេយ៉ុងយកដៃទះក្បាល
« គ្មានកង់សាកួរពិបាកហើយ...នៅទីនេះគ្មានជាងទេ!!»
« គ្មានជាង???» ជេននី
« នៅលើភ្នំ មិនសូវមានផ្ទះមានតែចំការ ...បើសិនជាចង់បានជាងត្រូវតែចុះទៅហៅពួកគេនៅខាងក្រោម ..!!»
« ស្អី ...ស្អីគេចុះទៅហៅនៅខាងក្រោម?»
« បាទ!!!»
« ងាប់ហើយ ...នេះ ...ហ្ហើយ ...ស្អីក៏វេទនាយ៉ាងនឹង??»
«យើងប្រាប់ហើយថាកុំមកៗឯងនៅតែមិនជឿ ...នេះហើយលទ្ធផលដែលមិនចេះស្ដាប់អ្នកណារបស់ឯង !!» ឆេ
« ស្ងាត់មាត់របស់ឯងទៅ !!»
« ឆឹស ...!!»

ឆេយ៉ុង មិនខ្វល់ច្រើនដោយនាងដើរទៅថតរូបធ្វើមិនដឹង ងាយណាបានឡើងមកលើភ្នំបែបនេះនោះ។

« សេវ៉ាក៏គ្មាន ...ហ្ហើយ ...តើមនុស្សនៅទីនេះរស់នៅបានយ៉ាងមិចនឹង??» ជេននី កាន់តែក្ដៅចិត្តព្រោះថាគ្មានសេវ៉ាទេ ...!!!!
« អ្នកនាងចាំនៅខាងក្នុងឡានសិនចុះ ខ្ញុំចាំមើលស្ទាក់ឡានដែលបរកាត់នេះអោយគេជួយ !!»
« ស្ថានភាពបែបនេះលោកគិតថាខ្ញុំអាចអង្គុយស្ងៀម? ធ្វើការលេសៗ គ្រាន់តែអោយបើកឡានសោះក៏មិនបានផល ...យ៉ាប់មែន !!»

ជេននី ស្ដីអោយលោកលេខាដោយមិនខ្លាចគាត់ខឹងទេ តែគាត់ពិតជាមិនខឹងមែន ព្រោះគាត់ដឹងហើយថាសម្ដីរបស់ជេននីបែបណានោះ។

ជេននី ដើររកសេវ៉ា, ឆេយ៉ុងដើររកន្លែងថតរូប ...ចំណែកលោកលេខាចាំសម្លឹងរកមើលឡានដែលបរកាត់ទីនេះ។

ចាំប្រហែលជា៣០នាទីក្រោយ!!!

« ហ្ហើយ ...នោះ ...នោះមានឡានបើកមកហើយ !!!»

ឆេយ៉ុងចង្អុលទៅកាន់ឡានមួយដែលកំពុងតែឡើងមក ...ជេននី និងលោកលេខាស្ទុះមកមើល!!!

« ហ៊ឹស ...ល្អណាស់ ...លោកលេខា លោកចាំស្ទាប់ចាប់បោះម្ចាស់ឡាននោះចេញ ហើយយើងយកឡានគេតែម្ដងទៅ !!»
« អួយ៎ ...ធ្វើបែបនឹងមិនបានទេអ្នកនាងជេន !!»
« ស្អី ...បើចឹងប្ដូរឡានតែម្ដងទៅ ...យើងយកឡានគេ គេយកឡានយើង...តម្លៃខុសណាស់បើមិនដូរក៏ល្ងង់ហើយ !!» ជេននី
« អ្នកនាងជេន !!» លោកលេខាហួសចិត្ត
« នាងជេន ...ឯងកុំប្រើនាមជាសេដ្ឋីនៅទីនេះបានទេ? ឯងមានលុយតែមិនមែនទិញអ្វីក៏បាននោះទេ!!» ឆេ
« ឆឹស ចាំមើលទៅថាយើងទិញបានឬក៏មិនបាន!!!»

និយាយដោយភាពជឿជាក់ ...ស្របពេលដែលឡានបរមកកាន់តែជិត លោកលេខាបានធ្វើដៃសុំជំនួយ ...ហើយក៏បានផល...គេពិតជាឈប់មែន។

ងឺត ...!!!

« ហ៊ឹស ...ល្អណាស់ ...លោកទៅនិយាយជាមួយគេទៅថាដូរដែរទេ?»
« អ្នកនាងជេន ...គឺ ...យើងធ្វើបែបនឹងមិនបានទេ !!»
« លោកចង់ប្រឆាំង??»
« គឺ ...ហ្ហើយ ...!!!»

ក្រឹប!!!!!

ប្រកែកគ្នាយូរពេក ម្ចាស់ឡានដែលចតមុននេះក៏បានចុះមក ...ដំបូងគិតថាជាមនុស្សតែតាមពិតជាមនុស្សស្រីសោះ ...ជេននីសម្លឹងមើលទៅកាន់នារីដែលដើរមកនោះពីលើដល់ក្រោម ធ្វើមុខបែបជ្រេញៗ។

« សួស្ដី តើអ្នកនាងជាអ្នកដែលរស់នៅទីនេះមែនទេ??» លេខាដូ
« មែនហើយ ...មានបញ្ហាអីហេស៎??» គេឆ្លើយ
« ឈប់ៗ ...តើអាចដោះវ៉ែនតាចេញបន្តិចបានទេ?» ឆេយ៉ុង
« បើគ្មានស្អីទេខ្ញុំទៅបន្តហើយ!!!»

គេមិនខ្វល់នឹងការសុំរបស់ឆេយ៉ុងទេ ដោយប្រុងនឹងឡើងឡានវិញទៅហើយ ...លោកលេខាក៏បានឃាត់!!!

«អ្នកនាងៗ ...តាមពិតទៅពួកយើងត្រូវធ្វើដំណើរទៅមុខបន្ត ប៉ុន្តែមុននេះមានបញ្ហាតិចតួចធ្វើអោយឡានរបស់យើងខូចមិនអាចបន្តបើកទៅមុខបានទេ !!»

នារីនោះក៏បានសម្លឹងមើលទៅកាន់កង់ឡាន ...ប៉ុន្តែជេននីឈរក្បែរនោះ ដែលធ្វើអោយស្រីល្អយល់ច្រលំ!!!

« មើលស្អី?មិនដែលឃើញអ្នកទីក្រុងទេឬយ៉ាងមិច??» មើលសម្ដី
« នាងជេន ...!!» ឆេយ៉ុងក្រឺតធ្មេញ
« យ៉ាងមិច? គិតថាខ្លួនស្អាតណាស់មែនទេបានជាពាក់វ៉ែនតាខ្មៅ ...ឆឹស ...មុខមាត់សម្រែៗ !!» និយាយបែបងាកមុខទៅមើលអ្វីផ្សេង!
« នាង ...ហ្ហើយ ....គឺសុំទោសជំនួសមិត្តរបស់ខ្ញុំផងណាអ្នកនាង !» ឆេ
« ឯងទៅសុំទោសគេរកស្អី?» ជេននី
« អ្នកនាងជេននី ...យើងកំពុងតែពឹងគេ !!» លេខានិយាយតិចៗ
« ខ្ញុំមិនបានពឹង ...!!»
« នាងជេន បិតមាត់ហើយក៏ឈប់និយាយទៅ ...អ្នកនាងតើ ...!»
« ខ្ញុំត្រូវការដូរឡាន ...អោយសោរឡានរបស់នាងមក !!» ជេននី
« នាងជេន/ អ្នកនាងជេននី !!» លេខា/ឆេយ៉ុង
« ស្អីគេ??» នារីដែលពាក់វែនតាខ្មៅមុខស្មើបានលាន់មាត់។
« ស្រែហើយត្រចៀកថ្លង់ទៀត ...ស្ដាប់ ...ខ្ញុំចង់ប្ដូរឡាន ...រវាងឡានតម្លៃថោករបស់នាងឈប់សិន តើគេហៅថាម៉ាកស្អី?» ជេននី
« Jeep Wrangler !!» នារីនោះប្រាប់
« អឺ ..អាJeep ជរារបស់នាង ប្ដូរជាមួយនឹង ឡានដែលមានLimited របស់ខ្ញុំ ...យ៉ាងមិច សប្បាយចិត្តណាស់មែនទេ?» ស្ដាប់សម្ដីចុះនេះ
« នាងជន បានហើយឈប់និយាយទៅ !!» ឆេយ៉ុង
« អ្នកនាងជេន ...កុំបន្តអី!!»
លេខាដូ ឃើញទឹកមុខនារីទល់មុខជេននីមិនសូវស្រួលគេ!!!
« អ្នកទាំងពីរស្ងាត់មាត់ទៅ ...គិតយូរម្ល៉េះ? ឆ្លើយមកថាដូរទេ?»
« ទេ ...!!!»
« ល្អ ...ហាស៎ ...នាងថាមិច?????»

នារីនោះអ្នកណា? មិនបាច់ឆ្លើយនាំតែហត់ ចាំអេតមីនប្រាប់តែម្ដងទៅថាជា ម្ចាស់ចំការមាត់ឆៅ!!!


អានហើយកុំភ្លេច Like Share and Comment!!!
សម្រាប់អ្នកដែលចង់លើកទឹកចិត្តអាចលើកបានណា៖👇
ABA: 500371430
ACLEDA: 38730618282329