Tehran Hopkins Club

درباره‌ی میهمان مدعو نشست اینستاگرامی زنده‌ی انجمن ایران معاصر درباره‌ی جریان شعری مطرود، شهریار خسروی:

شهریار خسروی دانش‌آموخته‌ی رشته‌ی زبان و ادبیات فارسی، شاعر، منتقد ادبی، و پژوهش‌گر تاریخ شعر معاصر ایران است.
از او کتاب شعر 《روایت تورانی شاهنامه》در نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۸۰ شمسی منتشر شده‌ست و وی هم‌چنین از اعضای گروه شعر اجرایی تله‌فوس و از گردانندگان برای جلسات ادبی در دانشکده‌ی ادبیات فارسی دانشگاه تهران، از اعضای مدرسه‌ی شعر فارسی، و حضوریافته در شماری دیگر از فعالیت‌های ادبی دو دهه‌ی اخیر بوده‌ست. هم‌چنین، از او، کتاب 《مدخل شعر فارسی معاصر، که پژوهشی در تاریخ شعر مدرن فارسی‌ست، اخیرا به بازار چاپ و نشر کتاب عرضه شده‌ست.

#تله‌فوس #مطرود

.
درباره‌ی مدعو نشست انجمن ایران معاصر‌ در نقد و بازخوانی کارنامه‌ی گروه مطرود، محمد آزرم



کتاب های شعر:

عکس های منتشر نشده – گلپونه 1377

اسمش همین است محمد آزرم – سناء دل 1381

هوم – بوتیمار 1391

عطر از نام (بداهه نویسی شعر با ایولیلث) - بوتیمار 1392

هیاکل – سرزمین اهورایی 1395

آیا-مروارید1397

کتاب های نقد:

جیغ بنفش – منتخب شعرهای هوشنگ ایرانی با نقد و تحلیل محمد آزرم – سرزمین اهورایی 1394

الفبای راز- مجموعه نقد ادبی – مروارید 1395

بوطیقا در انحنا- ژانرهای جدید شعر- مانیاهنر ۱۳۹۹

شعر اجرایی و پرفورمنس:

با هوم – شعر اجرایی / تعاملی - گالری دنا 1394 (دو اجرا)

چهار عمل اصلی با تهران – شعر اجرایی/ تعاملی- گالری دنا 1394

شعر ضد خشونت – شعر اجرایی با صداسازی همزمان- سینمای چهارسو – 1394

شعر ناگهانی/ تعاملی با کنسرت تبلت ها ( نویز)- رویداد هنر ناگهانی – موزه هنرهای معاصر 1395

شعر ناگهانی/ تعاملی – رویداد هنر ناگهانی – شیراز 1395

مانیفست / ارکان ثلاثه / شعر اجرایی همراه با آنیما احتیاط و علیرضا امیرحاجبی / گالری آرته/ 1395

ورک شاپ:

ورکشاپ تخصصی – کاربردی با موضوع آغاز، مفصل بندی و پایان بندی در فرم های مدرن و پسامدرن شعر- تابستان 98

از 1381 تا کنون بطور متناوب در شهرهای تهران، مشهد، بندرعباس، اصفهان، سنندج، و...

...

شعری از محمد آزرم:‌



الف

بی‌نامی ست زیر نام خود جاری و کسی را یارای آن نیست

مگر لبه که اهالی خود است وقت را جا می‌زند

بنا را راه می‌کند و باز لبه است

ضرب در عده‌ای که دیگری ندارد و به قصه می‌افتد

گشوده است در کنار در اختیار

قرار می‌دهد چندانی از خود

ولی درباره‌اش به زبان ندارد

دیوارها را رنج می‌زند و کسی را یارای آن نیست

اشاره را روبه‌روی «مرات البلدان» می‌گذارد تا بشنود:

اهل آنجا وقتي دشمن براي آنها به هم مي‌رسيد در زير زمين مي‌شدند

تا در «معجم‌البدان» بخواند:

اوقات ایشان بیشتر است اما نسبت ندارد جز خلاف

می‌پیمایند روز را به خواب و شب را در شکاف

قلمرو می‌رود با جوهر برمی‌گردد بی‌هر تا دیگری را فضا کند

سطحی است که هنوز در آن هنوز نیست هر چیزی است که به تن

مادر می‌پوشاند و باز می‌گردد به همان که نمی‌داند و بعدها فراموش می‌شود:





#مطرود

#شعر

«مدرسه ناتمام شعر فارسی»
هراسیدم از دولت تیزگام
که بگذارد این نقش را ناتمام (اقبالنامه)

پنجمین نشست مدرسه شعر در پاسخ به یکی از نخستین دغدغه‌های این گروه برگزار شد. حتی از همان اولین گفتگویی که بر سر طرح ایجاد یک گروه صنفی متشکل از شاعران و منتقدان شعر فارسی شکل گرفت چند نفری از ما خیال گردهمایی سراسری شاعران هم نسل خود را در سر میپختیم.
17 مهر 1390 به همراهی شهریار خسروی، همکلاسی آن روزهای من در دانشکده ادبیات، در جلسه رونمایی کتاب شعر دوست دیگرمان آقای رسول رخشا در موسسه کارنامه شرکت کردیم. بعد از جلسه هم دانشکده‌ای دیگر ما، سهند آقایی، جمعی از حاضران را به شب نشینی دعوت کرد. رفتیم و نشستیم و گفتیم و خندیدیم و شعر خواندیم. تا اینکه بحث از کوره راه درآمد و در مسیر دیگری افتاد. درست به خاطر ندارم چه کسی چراغ اول را روشن کرد اما علی مسعودی‌نیا مجلس را به دست گرفت. نیم‌خیز نشسته بود لبه صندلی و رو به جمع از لزوم تشکیل یک جبهه متحد از شاعران و منتقدان میگفت. علی ثباتی و سعدی گلبیانی هم همدم و هم رای او بودند. رخشا و کتایون ریزخراطی هم تایید میکردند. کم کم تمام حاضرین مجلس هم داستان شدند که کار شدنی‌ست. بنا شد بحث را با حضور دوستان غایب در آن شب نشینی روزی دیگر و جایی دیگر پی بگیریم.
علی سطوتی قلعه، آرش الله‌ وردی، حسین ایمانیان، خلیل درمنکی، مرتضی پورحاجی، در شب دوم و دوستان دیگری، که مجال آوردن نامشان در این وجیزه نیست، در شب‌های بعد اضافه شدند. تکثر صداها بیشتر شد بحث جان گرفت. کلیدواژه همه بحث‌ها و گفتگوها اما مشترک بود؛ شرایط اضطراری، ضرورت، باز کردن فضا. فشار و خفقان محیط داشت یک نسل از شاعران و منتقدان را کم کم از صحنه به در میکرد. اما حالا به یمن ایده مدرسه شعر امید ایجاد روزنه‌ای برای تنفس پررنگ شده بود. جلسات داخلی به سرعت شروع شد. بحث‌ها داغتر شد، عنوان مدرسه شعرفارسی روی گروهی گذاشته شد که اعضای بالقوه خود را تمام نویسندگان شعر و نقد فارسی میدانست.
بعد از چند نشست نظری، نشست پنجم قرار بود آرمان گردهمایی بزرگ شاعران را محقق کند. اگر چه ساختار نشست‌های پیشین هم به شکلی بود که بعد از سخنرانی چهره‌ها شاعرانی از نسل ما که بستگی هایی به موضوع نشست داشتند معرفی و نقد میشدند و شعر میخواندند اما اجتماع قاطبه یک نسل از شاعران زیر یک سقف به قصد آغاز یک حرکت متحد چیزی ورای معرفی چند شاعر جوان به مخاطبین محدود شعر فارسی بود. فراخوان منتشر شد و مسئولیت جمع‌آوری آثار، برنامه ریزی و اجرای نشست به عهده من، که جوانترین عضو گروه بودم، گذاشته شد. شاعران آمدند. از بندرعباس، از رشت، از شیراز و کرمانشاه. آنها که مثل حالای من دور از خانه بودند هم شعرهایشان را فرستادند تا به نیابت از ایشان در جلسه خوانده شود. (در این میان هم کسانی بودند که تلاشها و همراهی‌هایشان کمتر به چشم آمد. حسام سلامت که اگر چه عضو مدرسه نبود برای برگزاری نشست‌ها در محل موسسه رخداد تازه بسیار کوشید و همینطور دوست شاعر و هنرمندم داوود بیات که با طراحی لوگو و پوسترهای نشست‌ها به جمع ما نام و نشانی میبخشید.) مدرسه به نسل من یک هویت جمعی بخشیده بود، ما را در کنار هم جمع کرده بود به تفاوتهایمان بها داده بود. هم قطاری هایی مثل علی اسداللهی, سعیده کشاورزی, پدرام یگانه, میلاد کامیابیان, شاهین شیرزادی و خیلی های دیگر حالا بخشی از تصور من از شعر فارسی بودند. اعضای با سابقه و بنیه انتقادی در کار صورتبندی‌ما جوانترها بودند. شاید اولین بار بود که در جمع کثیری از مخاطبانِ نشسته روی صندلی‌ها، کنار دیوارها، توی راهروها و راه‌پله‌ها شعر کسانی بررسی میشد که نه نامی داشتند و نه کتابی. اگر چه این تنها هدف مدرسه نبود اما بی شک مدرسه شعر فارسی شاعرانی را در کنار هم نشاند که همین امروز فعالترین و جدی ترین اهالی شعر در زبان فارسی هستند.
آن میهمانی رویایی اما دیری نپایید. بلافاصله بعد از انتخابات 1392 ورق برگشت. برخی به امیدی در ضرورت‌های گذشته تشکیک کردند و برخی از امید به تغییر در فضا دست شستند. مدرسه شعر، با وجود ریزش محسوس اعضا، تا انتهای سال 1393 به فعالیت ادامه داد. تا آنجایی که به خاطر دارم هیچگاه، هیچیک از اعضا به طور رسمی پایان کار مدرسه شعر را اعلام یا تایید نکرد. شاید همین بود که لااقل در ذهن من پروژه مدرسه به انتها نرسید و تا به حال ناتمام باقی مانده است. با این حال برای من و دیگر دوستانم، چه همکلاسی های دانشکده ادبیات و چه هم‌قطاران مدرسه شعر فارسی، امکان دیدار هفتگی با بخش مهمی از فعالین حوزه شعر آن روز و آشنایی و هم‌داستانی با شاعران هم نسلمان تجربه‌ای بی بدیل بود.

فرشاد سنبل‌دل
مرداد 99

.
دوستان و مخاطبان گرامی،
در صورتی که پرسشی از مدیر مسئول و سردبیر مجله‌ی وزن دنیا، آقایان پوریا سوری و علی مسعودی‌نیا، دارید، با دادن پیامی در دایرکت انجمن ایران معاصر به ما تا پیش از پنج‌شنبه شب هفته‌ی جاری، در نشست زنده‌ی انجمن با این دوستان مطرح و منتقل خواهد شد.

#شعر ‌نیا

One of the best poem by Rita Dove

Vladimir Propp was contemporaneous to the Russian Formalists and wrote in the beginning of twentieth century when the desire to analyze the whole world on the bases of empiricist scientific approach was dominant. That is why in his discourse, in his famous work on Russian folkloric tales, which is often righteously considered as one of the forefathers of structuralism, he discusses literature as an object open to scientific and empirical analysis and investigation. That is why he speaks of the common theme or structural functions of the Russian fairy tales as the basic morphology of the Russian folkloric stories. He believes that such stories have two major elements: a. dramatic persona and b. functions. Reading such stories structualistically, he comes to the conclusion that even though the dramatic personae of such works are vastly different, their basic fictional functions are quite the same and thus we can recompose and reformulate those fictional functions in order to arrive at the most fundamental and basic common structure of all stories, that is the morphology that is underlying and common among all the actual and possible folkloric stories or fairy tales.

The prospect of ploughing through the complete works of Ezra Pound would have the members of most British book clubs choking on their chocolate digestives in horror. Not so the Tehran Hopkins Club; over the course of six months last year, its members analysed and annotated the poet's every obscure scribble without so much as a Kite Runner or a Curious Dog in sight - and what's more, they loved every minute.

Passion high at the Tehran Hopkins Club Observations on books