Drawing House

ویتامین «ج»

در زمان جنگ و هزاران نکبت و بیچارگی که دامن  منِ هنرمند خاورمیانه ای را گرفته است، من چه باید بکنم؟ 

 این سوال، شبیه یک زخم کهنه و باز، درست اینجور وقتـها رفیق ساعت‌ها و روزهای پایانی عطر عمر ما می‌شود. ردیف رفیق‌های من می نشیند، با من راه می‌رود، غذای من را می‌خورد، می‌خوابد و سرحال‌تر از همه که هنوز در شوک زنده ماندن‌ایم، از خواب بر می خیزد 
با من به آتلیه می آید و این سوال امتحانی را مکرر از زبان هنرجویانم از من می پرسد

توی کافه، دور یک میز مریض پیدایش می‌شود. دوستان هنرمندم با هم بحث راه می اندازند:  توی این جنگ چکاره ایم؟ 

دورترها دور میزی، از پیکاسو هم پرسیده بودند: تو به عنوان هنرمند در زمان جنگ، چه کار باید بکنی؟ وظیفه تو به عنوان هنرمند چیست!؟ پیکاسو با خونسردی مثل هوا، گفته بود: من قبل از جنگ نقاشی می کشیدم، الان هم نقاشی می کنم

واقعیت واقعی این است، من هم همینجوری‌ام، پر انرژی ام، انرژی نهفته در خط را دوست دارم اما از انسجام انفجار و ویرانی وارداتی و خلا خرابی که تن و روان آدمی صاحبش می‌شود، فراری‌ام. بیشتر وقتها با مدادِ تویِ دستم، به پهنای امن و سفید کاغذ پناه می برم و فقط طراحی می کنم (همان کاری که در زمان غیر ازجنگ انجام می دادم)
این کارها محصول دورانِ بارانِ بحران و ترس و وحشت است. از جنگ دوازده روزه تا همین حالا. 

ویتامین «ج» اشاره مستقیم به جنگ دارد، گویی نوعی دیگر از انرژی ابر و باد و دود را تجربه کرده ام، آبرسانیِ آدرنالینِ زیادی در تن من، این همه کار را خلق کرد، آنقدر کشیدم که دیگر کتفی برایم نمانده که تیری از آن شلیک کنم.

 وقتی جنس جنگ جور است و آزادی آماده مرگ، هنر آخرین آمین من است 

برای من هنگ هنر زنده است، 

پس زنده باد طراحی 

چه در جنگ چه غیر از جنگ

فرهاد گاوزن/ تهران/ اردیبهشت هزار و چهارصد و پنج

.
نقد هنری
کارهای مینو کیانی از اعضای خانهطراحی، به بهانه حضور در نمایشگاه «هنر بدون مرز» در هلند

مینو کیانی یکی از هنرمندان شرکت‌کننده از سوی «خانه طراحی» در نمایشگاه بین‌المللی «هنر بدون مرز» در هلند است؛ رویدادی که با حضور جوانان ایران، هلند و سورینام برگزار شده و اکنون پس از گذشت یک هفته از آغازش، بازتاب‌های پرشوری در میان مردم و رسانه‌ها یافته است.
بی‌اغراق می‌توان گفت آثار هنرمندان جوان ایرانی، اگر نه جلوتر از همتایان هلندی و سورینامی خود، دست‌کم دوشادوش آنان ایستاده و درخشیده‌اند؛ آثاری که صدا و آزادی را فریاد می‌زنند. این حضور، نه تنها افتخاری برای خانه طراحی، بلکه نشانی از بالندگی طراحی محض ایران در صحنه‌ی جهانی است.

در میان این آثار، کارهای مینو کیانی حضوری خیره‌کننده دارند؛ حرفه‌ای، جسور و یک‌دست. طراحی‌های او به سبب رگه‌های سخت اکسپرسیونیستی، قلم‌های تاشیستی و بی‌پروا و کاراکترهایی که گویی از دل رؤیایی ناآرام برخاسته‌اند، جان تازه‌ای به کل نمایشگاه داده‌اند.
کاراکترهایش همچون گنگ‌ خواب دیده اند که دهان باز کرده‌اند تا روز را، جهان را، و تمام جنایت‌های بشری را ببلعند. در این آثار، وحشت و سرگردانی انسان معاصر نه در فریاد، بلکه در رؤیایی پیچیده و پرزخم به تماشا گذاشته شده است.

اما در ورای این تصاویر، لایه‌ای ژرف‌تر پنهان است؛ اعتراض خاموش روح زنانه‌ای بیدار در جهانی که در خواب عادت فرو رفته است. جهانی که با بی‌تفاوتی از کنار ویرانی‌ها، جنگ‌ها و رنج‌های بشری می‌گذرد.
در حالی‌که انسان امروز در خواب مصرف و تصویر غوطه‌ور است، مینو با دستانی زنانه اما خشمگین، خواب را می‌شکافد و چهره‌ی کابوس را آشکار می‌کند. او بیداری را از دل خواب بیرون می‌کشد؛ همان جایی که شاید هنوز رؤیای نجات بشر زنده است.

کاراکترهایش نه آرام و مطیع، که سرکش و در مرز خیر و شر سرگردان‌اند؛ زنانی از تبار رؤیا، که گویی می‌خواهند جهان را از نو تعبیر کنند. مینو با آثارش یادآوری می‌کند که شاید هنوز می‌توان از دل خواب، بیداری را صدا زد — و شاید هنر، آخرین جایی است که روح زنانه، انسان را به خویشتن بازمی‌خواند.
این متن توسط خانهطراحی تنظیم و نوشته شده است
پژوهش خانه متمرکز بر روند تحلیل طراحی معاصر و نقد و بررسی آثار هنرجویان خود است.


#طراحی #نقاشی

.
خب طبق اعلام قبلی که خانهطراحی بنا به ضرورت و نیاز جامعه تجسمی حاضر است در شهرهای مختلف نمایشگاه و ورکشاپ طراحی محض برگزار کند، این بار به دعوت «موزه مکرمه قنبری» در سومین دوره نمایشگاه گل آفتابگردان که در شهر بابل برگزار میشود شرکت کردیم و مجموعه ای درخشان از طراحی های اعضای خانه طراحی که با موضوع گل آفتابگردان که حدودا دوماه با این محوریت ،کار خود را به انجام رسانده اند به نمایش خواهیم گذاشت٠
این عکس ها ،مراحل کار و بسته بندی و ارسال به شهر زیبای بابل است،ما هم از طرف موزه مکرمه از تمام دوستان، خصوصا علاقمندان حاضر در شهرهای زیبای شمالی برای دیدن این رویداد در روز جمعه دوم مهرماه دعوت بعمل می آوریم.
شرکت کنندگان اعضای خانهطراحی
فرهاد گاوزن
حسین طادی
امین تیمار
سپیده مرشدی
عاطفه مهرورز
ثریا صفاری
مینو کیانی
نیلوفر کنعانیان
فاطمه صالحی
فرزان فتائی
ارزو قاسم پور
لیدا محمدی
بهنام بخشی
رها روئین تن
.fataee .mohammadi61
#


#طراحی #نقاشی

.
خانهطراحی با توجه به همراهی مخاطبان و احترامی که برای پیگری دوستانش به نمایشگاه اخیرش در هلند قائل است گزارشی از این نمایشگاه تقدیم می کند. باشد که این اتفاقات که رشد طراحی محض در کشور را نشان می دهد و توجه بین المللی را در این سالها به همراه داشت، بیش از پیش مورد توجه و ارزش های کاربردی اش در عصر هوش مصنوعی شناسانده شود.

نمایشگاه بین‌المللی «هنر بدون مرز ۳» در آکرک گرونینگن
در 9 اکتبر 2025 برگزار گردید
روز 22 مهر

این نمایشگاه بین المللی در استان آموزش محور هلند گرونینگن با عنوان «هنر بوم مرز» در مجموعه فرهنگی آکرک گرونینگن افتتاح شد. این نمایشگاه تا ۲۳ نوامبر ادامه دارد، این نمایشگاه آثار دانشجویان و فارغ‌التحصیلان آکادمی‌های هنر در پاراماریبو کشور سورینام، خانهطراحی تهران و گرونینگن هلند را گرد هم آورد.
این نمایشگاه یادبود آزادی است و یک سوال محوری را برای هنرمندان شرکت‌کننده مطرح می‌کند: «آزادی برای شما چه معنایی در هنر و زندگی دارد؟»
علاوه بر بخش بزرگسالان و آکادمی‌های هنر، مدارس متوسطه استان گرونینگن و مدارس و آموزشگاه های جوانان و نوجوانان به کیورتوری امیر محمد زاده، نیز در این امر مشارکت داشتند. دانش‌آموزان و جوانان دیدگاه خود را نسبت به آزادی با کنش های رنگی و احساسی در پروژه‌های هنری خود ابراز کرده‌اند. آثار آنها نیز در این نمایشگاه به نمایش در آمده است و گفتگویی بی‌نظیر بین هنرمندان جوان با پیشینه‌های متنوع تاریخی و فرهنگی ایجاد شد.
آموزش این دوره از طریق فضای مجازی و با ویدئو چت بود. دانش‌آموزانی از مدرسه‌ی خانهطراحی در تهران، آکادمی آموزش عالی هنر و فرهنگ (AHKCO) در پاراماریبو، و دانش‌آموزانی از مدرسه‌ی عملی دِ بولستر، مدرسه‌ی CSG Selion مدرسه‌ی ابتدایی هندریک وستر در اوده پکلا، و مدرسه‌ی کنتالیس گایوت در گرونینگن، اطلاعاتی در مورد شرایط زندگی و فرهنگ خود را به اشتراک گذاشتند که در تکمیل دیدگاه شان و اتمام پروژه مؤثر بود و این امر زمینه‌ساز مشارکت‌های هنری و خلق آثار در این نمایشگاه شد.( ادامه در کامنت)
#

#طراحی #خانهطراحی #آموزشطراحی #نقاشی

.
این متن توصیفی درباره‌ی آثار مهسا متولی، طراح جوان ایرانی است که از خانه‌طراحی آغاز کرده، اما اکنون مسیرش را فراتر از مرزهای ایران دنبال می‌کند این نوشته که از سوی خانهطراحی نوشته شده با نگاهی استعاره‌ ای و شاعرانه و ارجاعات به عناصر طبیعت که سعی دارد روحیه‌ی خلاق و جسور او را در طراحی بازتاب دهد.
مهسا متولی، هرچند کمتر به خانه‌ی طراحی سر می‌زند و از فارغ‌التحصیلان خانه‌ی طراحی محسوب می‌شود، اکنون ساکن شمال است و آماده‌ی رفتن به دانشگاه‌های معتبر هنر در آن‌سوی مرزها. اما چنان آموزش‌های طراحی محض و تجربه‌های تازه‌ی طراحی خانه‌ی طراحی در دل و جان و نگاه‌اش ریشه دوانده که با تجربه‌های جدیدش در طراحی، خیالِ طراحانه‌اش را به آب و دریا گره زده است. گویی خزر را به تسخیر طراحی‌هایش درآورده.
مهسا خوب جان طراحی معاصر را فهمیده و با طراحی‌هایش چنان پیوندی ناگسستنی با شمال، اسطوره‌ی آب، و جریان زندگی برقرار کرده که آفتاب، خورشید و ماه، خواهران و برادران آثارش شده‌اند. کارهایش رقیق‌اند، سوخته در آفتاب، و موج‌برداشته از دریا؛ چنان که می‌توان حضور همه‌ی عناصر چهارگانه—آب، باد، خاک، آتش—را در آن‌ها حس کرد.

این اتفاق تنها با آموزش و تجربه‌ی نو در کسب دانش طراحی محض، و امکان ارائه‌ی بی‌محابا که خانه‌ی طراحی برای او فراهم کرد، می‌توانست ظهور یابد. او، وقتی برای نخستین بار طراحی‌اش را برای ارائه در یکی از نمایشگاه‌های استارت خانه‌ی طراحی در آب و یخ خواباند و چکه‌چکه آب در کف نمایشگاه جاری شد، چشم‌های مخاطبان را به جسارتش خیره کرد.
اما این اجرا به همان نمایشگاه، همان خط‌ها و همان یخ ختم نشد. آن تجربه در زیست هنرمندانه‌اش تداوم یافت، و اکنون در شمال، این سیر و تجربه، با پیوند کارهای آبی‌گونش، چنان تداوم یافته که آثار جدیدش بی‌درنگ در نمایشگاه بدون مرز پذیرفته شدند. در ارائه‌های آنلاین و بررسی‌های داوران، دستیابی به این تکنیک و روند خلق اثر، جای شگفتی و پرسش بسیار داشت.

مهسا، دختری از نسل جسور ایرانی است که عمق، معنا، و کوشش در راه رسیدن به هدف را سرلوحه‌ی کارش قرار داده. این نوید یک چهره‌ی درخشان در طراحی ایران را می‌دهد که خیال‌اش تا آن‌سوی مرزها گسترده شده؛ همچون رودی که از دل اسطوره‌ی آب، سر برون کرده و بی‌مرز به دریا می‌پیوندد.


#طراحی #خانهطراحی

.
خانه‌طراحی خودش را کاشف بعضی از هنرمندان جوان می‌داند و از اینکه می‌بیند بسیاری از آن‌ها امروز در فضای حرفه‌ای هنر کشور جای خود را پیدا کرده‌اند و در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در داخل و خارج از کشور می‌درخشند، به خودش و بچه‌هایش افتخار می‌کند. بی‌تعارف، ماهی از سال نیست که نامی از هنرمندان این خانه و آثارشان بر دیوار گالری‌های کشور نباشد، و همین استمرار و حضور مؤثر، ایمان ما را به شیوه‌های آموزشی این مجموعه استوارتر کرده و ذهن ما را در به‌روزرسانی و پیوند آن با رویکردهای نوین آموزشی دنیا تقویت می‌کند.

پانته‌آ رضایی یکی از همین بچه‌هاست؛ شاید جوان‌ترین عضو خانه‌طراحی که آثارش برای نمایشگاه بین‌المللی «هنر بدون مرز» در هلند پذیرفته شده است. او از دوران دانشجویی وارد کلاس‌های خانه‌طراحی شد و از همان آغاز، با خلق آثار بزرگ‌ابعاد و طراحی‌هایی با جوهر سیاه، نوید ظهور استعدادی درخشان را در دنیای هنرهای تجسمی ایران داد. آثار اولیه‌اش که در چند نوبت به نمایش درآمدند و با استقبال و فروش روبه‌رو شدند، مؤید آن بود که این استعداد، زودگذر نیست.

پانته‌آ از همان آغاز ورود به خانه‌طراحی، مسیرهای پیچیده‌ای را طی کرد؛ چه در اندیشه و چه در اجرا. آقای گاوزن، ذهن و دست او را از مسیر تمرین‌های مستمر انتزاعی، تفکر عمیق و آشنایی با مفاهیم دفرمه‌سازی و کشف فرم تازه عبور داد؛ تا جایی که دنیای بصری او رفته‌رفته از تقلید روایی صرف، فاصله گرفت و به ترکیبی پیچیده‌تر از خیال، فرم و لایه‌های معنایی رسید.

در آثار نخستین پانته‌آ، حضور مکرر کاراکترهای حیوانی و استفاده از فرم‌های طاقی، معلق و سرگردان، نوعی روایت‌گری تصویری بی‌پایان را شکل می‌داد که بی‌اختیار ذهن را به یاد جهانِ طناز و انتقادی عبید زاکانی می‌انداخت؛ جهانی که در آن موش و گربه و فیل و آدم، در فضایی پرطنز، نقدی هوشمندانه بر روابط انسانی و اجتماعی ارائه می‌دادند. این گرایش اولیه پانته‌آ به روایت تصویری، اگرچه شیرین و خیال‌انگیز بود، اما نگرانی‌ای جدی در دل آموزش‌دهندگان خانه‌طراحی ایجاد کرد: اینکه نکند او با تمام توانمندی‌هایش در طراحی، در دام لذت روایت‌گری باقی بماند، بی‌آنکه امکان توسعه فرمی و مفهومی بیابد.( ادامه در کامنت)



#طراحی #

#نقاشی

اَبَرطراحیjahanshad .tadi.artworks_newpage .amin

.
عاطفه مهرورز یکی از بچه های حاضر در نمایشگاه هنر بدون مرز در هلند است او از نسلی از بچه های خانهطراحی است که در مجموعه نمایشگاه های استارت کارهایش به صورت انفرادی به نمایش در آمده است، به خاطر قابلیت های فرمیک و کنایه ای کارهایش، شاید بتوان گفت آثارش بیشتر از دوستان دیگر از طرف خانهطراحی در کشورهای خارجی معرفی و به نمایش در آمدند از آن جمله نمایشگاه ها، دوبار حضورش در فنلاند و یک بار در آلمان و یک نمایشگاه در نروژ و این هم دومین بار است که نماینده خانهطراحی در هلند است.
عاطفه کارهایش فیگوراتیو است و صریح و واضح انسان را هدف قرار می دهد آدمهایش تکیده و لمیده و مرده هستند
انسان هایش خراشیده اند و این خراشیدگی در فضایی غالب سیاه دوچندان درد کشیده به نظر می رسند اما اجرای کارها بر روی قالب های گچی بیش از حد شکنندگی زندگی و دنیای معاصر را نشان می دهد.
عاطفه مهرورز با انتخاب آثارش در نمایشگاه‌ هنر بدون مرز در هلند، توانسته توجه زیادی را جلب کند. آثار فیگوراتیو و خاص او که بیشتر انسان‌ها را در شرایطی نابهنجار و خراشیده نشان می‌دهند، نوعی هشدار از شکنندگی زندگی معاصر به بیننده می‌دهند. تکنیک‌های او، که شامل استفاده از قالب‌های گچی است، این احساس شکنندگی و از دست رفتن امید را به طرز واضحی منتقل می‌کند.

با توجه به حضور او مستمر او در دوره های آموزشی و بین‌المللی خانه طراحی، به نظر می‌رسد عاطفه مهرورز از تجربه و دانش کافی ای در هنر معاصر برخوردارگشته و آثارش توانسته‌اند تاثیرگذار و ماندگار باشند. کارهای او به شدت با موضوع انسان و دشواری‌های موجود در دنیای امروز در ارتباط هستند، و به نوعی تماشاچی را به تفکر در مورد وضعیت اجتماعی و فردی انسان‌ها وادار می‌کنند. نوع پرداختن به موضوعات عاطفی و انسانی، همراه با استفاده از رنگ‌های تیره و فرم‌های خمیده درد و رنج را به وضوح به تصویر می‌کشند.
آثار عاطفه مهرورز، به‌ویژه در نمایشگاه هنر بدون مرز در هلند، از منظر هنری و فلسفی به گونه‌ای پرداخته‌اند که مخاطب را به چالش‌های بنیادین انسان امروز و وضعیت وجودی‌اش در دنیای معاصر می‌کشاند. هنر او به نوعی نقد تلخ و صریح از وضعیت اجتماعی و فردی انسان‌هاست؛ افرادی که در فضای پیچیده و پرتنش روزگار، نه تنها در جستجوی معنا و هدف بلکه در تلاش برای زنده‌ماندن در شرایط دشوار زندگی هستند.



#طراحی #

از اینکه می بینی شیوه آموزشی مرکزی که سالها پیش در ایران( کشوری که متاسفانه هنر دوران مدرن و معاصرش نادیده وجدی گرفته نمی شود) و اکنون در آمریکا و در سیستم آموزشی آنجا الگو برداری و کار می شود
فقط یک چیز به ذهن آدم خطور می کند آن هم نوشته ای که از آغاز در خانهطراحی نقش بسته بود
و آن این است«بزرگترین سرمایه ما هنرجویان ما هستند»
و این پروژه توسط یکی ار همین هنرجویان اولیه خانه طراحی است
که امروز توسط او ایالات و دانشگاه به دانشگاه کار می شود
کار و تلاش های استاد رضا گرامی را سر فرصت معرفی خواهیم کردart



#طراحی

یکی از چهره‌های درخشان این روزهای طراحی معاصر جهان، مسعود علیرضا است. و این جمله نه تعریفی دوستانه یا اغراق‌آمیز، بلکه واقعیتی است افتخارآفرین؛ چرا که او یک ایرانی است و از دل خانه‌طراحی برخاسته است. آثار او امروز به محور بحث، گفت‌وگو و تبادل اندیشه در دنیای طراحی معاصر بدل شده‌اند.
با اینکه مسعود سال‌هاست در کشور نروژ زندگی می‌کند، اما همچنان ارتباطی عمیق و تنگاتنگ با خانواده‌ی خانه‌طراحی دارد. و سال‌ها در کنار فرهاد گاوزن در پیشبرد اهداف این مجموعه کوشید. او همچنین مدیریت و برگزاری نشست‌های «عصر پنجشنبه» خانه‌طراحی را نیز بر عهده داشت.
مسعود دو سال پیش جایزه ملی طراحی و ماده کشور نروژ را از آن خود کرده و...

مرگِ معنا در سپیدی کاغذ
در جهان پرهیاهوی طراحی معاصر، جایی که فرم و عملکرد دیگر کافی نیستند، مسعود علیرضا با زبانی خاموش اما رادیکال، حضوری شگفت‌انگیز دارد. هنرمندی که در کشور نروژ زندگی می‌کند، اما ریشه‌های زیبایی‌شناختی‌اش را از خاک ایران گرفته؛ جایی که نخستین جرقه‌های نگاه او به طراحی، نه صرفاً به‌عنوان یک مهارت، بلکه به‌عنوان یک زبانِ فلسفی زده شد.

آثار علیرضا بر ضد میل عمومی طراحی معاصر به «تولید معنا» شکل می‌گیرند. او به‌جای آنکه طراحی را عرصه‌ای برای انتقال پیام یا نشانه باشد، آن را به صحنه‌ای برای حذفِ معنا بدل می‌کند. در نگاه او، کاغذ دیگر بستری برای طراحی نیست، بلکه قربانی‌ای‌ست که با «سیاهی» در دو سویش، از هرگونه دلالت تهی می‌شود. این سیاهی، صرفاً رنگ یا بافت نیست، بلکه امر غیاب است؛ نمادی از فرسایش، فراموشی، و بی‌معنایی در جهانی که از تصویر اشباع شده است.

در سنت طراحی مفهومی، علیرضا اما، این سنت را با زمینه‌ای شرقی و رویکردی معاصر ادامه می‌دهد: سیاهی در آثار او نه یک فرم انتزاعی، بلکه یک وضعیت هستی‌شناسانه است — چیدمان‌های او، نه برای دیده‌شدن بلکه برای فروبردنِ چشم و ذهن مخاطب به درون خلأ طراحی می‌شوند.

در ابعاد متری آثار او، مخاطب با یک پرسش بنیادی مواجه می‌شود: اگر طراحی دیگر حامل پیام نیست، پس چه باقی می‌ماند؟ پاسخ علیرضا این است: «خودِ حضور». حضور بی‌واسطه‌ی اثر. تجربه‌ای ناب، بدون واسطه‌ی نشانه‌ها و روایت‌ها. او طراحی را از سلطه‌ی کارکرد و معنا می‌رهاند و آن را به تجربه‌ای شبه‌عرفانی، شبه‌نیچه‌ای، و گاه حتی اگزیستانسیالیستی بدل می‌کند.
ادامه در کامنت
@farhadgavzan


#طراحی