hamed.safaee

●
نمایشنامه در سه پرده
سمسار
نویسنده #حامدصفایی

کاری که تو شروع کردی را ما باید تمامش کنیم،احساس میکنم بارِ امانتِ تو برای شانه های من سنگین است ولی میدانی ! من تنها نیستم انگار همه ی کسانیکه تو را می‌شناختند به کمکم آمده ام ،تو میخندی به حال ماها و بانگ می‌دهی از جایی ،ناکجایی :حالا دیگه! ولی بعد زیر لب از همان جاییکه که مخفی شدی و ما را میپایی با خودت میخوانی:حامد صفایی !تو خود حجاب خودی(خود بودی)از میان برخیز... و از میانه ی ما برخواستی و رفتی و همه ی پرده ها را از روی خودت و از روی همه کس و همه چیز انداختی.

Painting©

© Hamed.safaee

copyright ©

•
تا اینجا یادم‌هست که میخواستم چیزی بنویسم درباره پایان سال رویدادهای سالی که گذشت بنویسم و مثل همیشه عاشقانه، با توصیفات دقیق. اما نمیتوانم، چشمها‌ لغات را نمیبیند و گاه نمیفهمم درام درباره چی مینوسم• بیخیالش میشوم. گرچه سال مهمی بود، اما حافظه‌ انقدر نکران است که نیمه شب از هثخپاب میپرم و دفتر لیست عوامل را (که اصلا وجود ندارد) را چک میکنم؛ نه، او ما را ترک نکرده.
روزهای هفته یادم نیست اما میدانم امروز جمعه است چون فردا تمرین نداریم. خواهش میکنم وضعیتم روحی من رو درک کنید•
حامد‌‌صفایی

•
انسان هربار که عشق را ملاقات کرد، بر این تصور بود اولین بار است و او را در آغوش کشید و گمان کرد چه تجربهء شجاعانه‌ای و بارِ اول است که بدنش در زوایای تنی آرام گرفته خب این غلط نیست، یک خاصیت است، مثل حضور 92 پروتون که فقط در یک اتم اورانیوم U92 دیوانه وار میچرخند. فلز مرموز با ساختاری متفاوت و از نظر من زیبا. و تو هر بار که در معرض تشعشعات آن قرار میگیری بافت درونی‌ات میسوزد اما پوسته بیرونی همچنان گداخته و زیباست

.
تمرین. اطراف میدان پالیزی . اسفند ماهِ ۴۰۳
امیدوار، رفیق، همراهی و عشق.
___________
عکس: ژوان

•
تمرین.

//
جامعه جمعی از مردم‌اند که از نقاطی که خود تعریفی از اجتماع ندارند و محافظت میشوند مواد تشکیل دهنده جامعه را برای مصرف کننده تهیه میکنند . حالا این “بودن” که واقعی نیست تا آنجا که کنترل شخص بر مبنای هیچ کنترل کننده‌ای شکل بگیرد و حقیقی باشد . پس تو باید پرسش مطرح کنی، پرسش نشانه‌ای از چگونه بودن است و و اگر کنترل کننده پاسخی ندهد تو در قسمت “هیچ‌ها” تعریف میشوی. در این صورت احتیاجات لازم برای بدن و اشخاصی درس خوانده و اعمال نظر و تشخیص از دیدگاه “جبر و انسانیت” برای این امور در مواقع مهم شما را نجات خواهند داد، چرا؟ چون آدم به آدمی دیگر باید نگاه کند، به گردنبند، زنگ موها و لباس. چون در جامعه برعکس عمل میشود. یعنی تو را نگاه میکنند و از تصور بدن شما لذت میبرند. به همین دلیل فرد را از حادثه نجات میدهند چون به وجودش نیاز دارند. انسان امروز بدترین گونه از انسانهاست. او تو را قربانی لذتش میکند.
حامدصفایی