Elham morovvati

به درخواست شما پستشون کردم اینجا بمونه از این روزها..🌱

اگه این روزها
بی‌دلیل خسته‌ای،
زود اشکت درمیاد،
یا حوصله‌ت کمتر شده…
ضعیف نیستی.
بدنت داره از روانت محافظت می‌کنه.

اولین قدم درمان؟
دیدن، نام‌گذاری کردن
و قهرمان احساسی نبودن.
قرار نیست قوی باشی؛
قراره «واقعی» باشی.


#خودمراقبتی

👶روز ملی کودک

کودک بودن فقط یک دوره از زندگی نیست،
یک شیوه‌ی بودن است؛
راستیِ احساس، شجاعتِ ابراز،
و اطمینانِ بی‌قید به اینکه جهان هنوز می‌تواند مهربان باشد.

کودک، وقتی ناراحت است، گریه می‌کند.
وقتی شاد است، می‌خندد.
بی‌آنکه بخواهد چیزی را پنهان کند یا درست به نظر برسد.

ما اما، در مسیرِ بزرگ شدن،
کم‌کم یاد گرفتیم سکوت کنیم، پنهان کنیم،
لبخند بزنیم وقتی دلمان گرفته است،
و نیازهایمان را در واژه‌های پیچیده گم کنیم.

زیرِ هر رفتار، زیرِ هر سکوت یا فریاد،
همان نیازهای ساده و انسانی نهفته است؛
نیاز به امنیت، توجه، احترام و شنیده شدن.

کاش روز کودک،
فقط بزرگداشتِ سال‌های کوچک‌ترمان نبود،
بلکه فرصتی بود برای بازگشت،
به آن بخشِ صادق و زنده‌ی وجودمان
که هنوز می‌خواهد دیده شود،
و هنوز امید دارد که شنیده می‌شود.

💬 شما از کودکان چی یاد گرفتید؟!
#کودک

🎮وقتی بچه‌ها مدت زیادی از درس و مدرسه دور بودن (مثلاً تعطیلات یا عادت به بازی آنلاین)، ذهنشون دیگه به «تمرکز طولانی» عادت نداره.
اینجا اشتباه بزرگ والدین اینه که با فشار و اجبار می‌خوان بچه دوباره مثل قبل درس بخونه.

🧠 اما تمرکز، مهارتیه که باید دوباره ساخته بشه.
با گام‌های کوچک، با برنامه‌های کوتاه و خوشایند، با ایجاد حس موفقیت و لذت یادگیری.

هر بار که کودک تجربه‌ی تمرکز لذت‌بخش پیدا می‌کنه، مغزش دوباره شرطی می‌شه و مسیرهای عصبی توجه بازسازی می‌شن.

✨ پس اگر فرزندت بعد از وقفه طولانی، زود خسته یا بی‌حوصله می‌شه، نگران نباش؛ مسیرش طبیعیه.
فقط بهش فرصت بده تا از نو، با شادی و احساس توانمندی به دنیای یادگیری برگرده.


#تمرکز #یادگیری #مدرسه

ضبط ماشین می‌خوانَد:
«ای دیدنِ تو دین من، ای رویِ تو ایمان من…»
و من میان ترافیکِ شلوغ و پاییزی خسته
با شنیدنش، پرتاب شدم به سال‌های دور.
به روزهایی که جهان ساده‌تر بود،
آدم‌ها صبورتر،
و من با چشم‌هایی پر از رویا
رو به فردا.

اما زمان، بی‌آنکه بپرسد، مرا عبور داد.
و امروز، در تولدی دیگر،
میان خستگی این روزگار و هیاهوی بی‌پایان،
از خود می‌پرسم:
چگونه گذشت این سال‌ها؟
چه بر من گذشت،
و چه در من باقی ماند؟

تولد برایم نه شعف کودکانه‌ی شمع و کیک،
که مکثی است سنگین میان دو سکوت.
و پرسشی بی‌پایان و مکرر:
چگونه گذشت؟
به کجا می‌رود؟
و آیا در این رفتن، چیزی از من باقی ماند؟

موفقیت؟
واژه‌ای که در هیاهوی بیرون به هزار معنا کشیده شد:
سیاستی فرسوده، اقتصادی خسته،
و مردمی که هر روز با جیب‌های تهی‌تر،
امیدهای تازه‌تر کاشتند.
اما در درون، آموختم؛
موفقیت نه در دستیابی،
که در پاسداری از «خودِ اصیل» است.

من هر روز با کودکان، با روایت‌ها، با ترس‌ها و رویاها زندگی کردم.
دیدم که چگونه یک خط لرزان بر کاغذ
سنگینی یک اضطراب را به تصویر کشیده،
و چگونه واژه‌ای ساده
جرأت دوباره برخاستن را در دل نشانده.
شاید همین لحظات کوچک‌ بودند
که به بودنم معنا دادند.

تولد برایم آینه‌ای‌ست که به روحم نزدیک‌تر است تا به تقویم.
آینه‌ای که می‌پرسد:
آیا در میانه‌ی این همه فرسایش،
چون درختی، ریشه‌ای برایم مانده؟
یا تنها در بادها پراکنده شدم؟

پاییز همیشه برایم استعاره‌ای از زندگی بوده؛
گفت‌وگویی ناتمام میان بودن و شدن.
ریزش برگ‌ها و یادآوری این حقیقت
که ادامه دادن همیشه به معنای افزودن نیست،
گاه به معنای رها کردن و سبک شدن است.

که سقوط پایان نیست؛
برگ‌ها درست در لحظه‌ی فرو ریختن
راهی برای ماندن می‌یابند.
شاید ادامه دادن نه از سر یقین،
که از سر همین شکِ مقدس باشد:
شکی که در دل خود،
جرقه‌ای از معنا را زنده نگه می‌دارد.
‌
و من یکبار دیگر در شکستگی‌های پی‌درپی، ایستادن را انتخاب می‌کنم…

و از دل هر شکست، تکه‌ای از خویش را دوباره می‌سازم؛ چرا که شکستگی‌هایم، زیباترین نقشه راه ایستادگی‌اند.

۱۴۰۴/۰۷/۰۷
فردای تولد🍁

📚مدرسه فقط دفتر و کتاب نیست؛
یه میدان تجربه‌ست که نگاه کودک، احساسات و انتخاب‌هاش در اون شکل می‌گیره.
با پرسیدن سؤال‌های درست، بچه‌مون رو فقط راهی کلاس نمی‌کنیم؛
بلکه همراهش می‌شیم در سفر زندگی. 💙


#مدرسه #کلاس

گاهی والدین ناخواسته بیشتر به نیازها و تصویر خودشون توجه می‌کنن تا دنیای کودک.
این پست یادآوریه که کودک به «پذیرفته‌شدن بی‌قید و شرط» نیاز داره. 🌱💚

🔸 تو کدوم تیپ بیشتر خودتو دیدی؟

اینجا، قسمتی از پناهگاه امن من در این روزهای پرتلاطم بود، همان جایی که ظاهرش آرام اما درونِ من طوفانی بود از غم، درد و دغدغه برای کودکانی که بی‌صدا چشم به آینده‌ای مبهم دوخته‌اند…

🌱 من یک روانشناسم.
سال‌ها شنونده قصه‌هایی بوده‌ام؛ قصه‌هایی با رنگ و بوی اندوه، تناقض و بارقه‌هایی از امید.

و امروز از من انتظار می‌رود که محکم باشم. اما من هم انسانم؛ انسانی با احساسات متفاوت که می‌داند روانش همچون دیگران به مراقبت و پذیرش نیاز دارد. پذیرفتن احساساتمان، هرچند متناقض و این نخستین گام برای مراقبت از خود است.

من هم مثل همه در حال تجربه احساساتی سنگین و متناقض هستم:
💔غم برای کودکان و نوجوانانی که چشم انتظار آینده‌ای روشنند.
❤️‍🩹درماندگی در برابر زخم‌هایی که هر روز عمیق‌تر می‌شوند.
💖و در عین حال، کورسوی امیدی که هنوز در پس این همه تاریکی، از خاموشی باز مانده است. امید به روزهایی که شاید ما، با تمام ضعف‌ها و زخم‌هایمان، از نو برخیزیم،
و به قول شاملوی جان:
«ققنوس در آتش خویش می‌سوزد و از خاکسترش، ققنوسی دیگر برمی‌خیزد…»

امروز کودکی از من پرسید:
«واقعاً همه‌چیز تموم شده؟»

چگونه می‌توان پاسخی داد که حقیقت را بگوید، اما دل کوچک او را نشکند؟ و در میان این‌همه آشوب، کورسویی از امید را برایش زنده نگه دارم؟

و این‌گونه پاسخ دادم:
🌱حقیقت با رنگی از امید
«خیلی چیزها تغییر کرده، اما همه تلاش می‌کنیم که دنیا بهتر بشه. تو هم می‌تونی در این تلاش سهمی داشته باشی.»
🌱پذیرش احساسات
«طبیعیه اگر ترسیدی یا غمگین شدی. من هم گاهی همین حس رو دارم. اما می‌دونم که این احساسات موقتی‌اند و می‌تونیم با هم از آن‌ها عبور کنیم.»
🌱ساختن امید
«ما کنار هم قوی‌تریم. روزهای خوبمون دوباره میرسند و تا اونروز نباید خسته و ناامید بشیم.»
🌱دادن نقش به کودک
«تو هم می‌تونی کمک کنی. مثلاً می‌تونی یک نقاشی از دنیای دوست داشتنیت بکشی یا اگر کسی نیاز به کمک داره یا ناراحته، ببین چطوری میتونی بهش کمک کنی.
خاطرات این روزها رو با احساساتی که داشتی بنویس، بعداً تبدیل به کتابی میشه از تجربه‌های واقعی‌. شما روایتگران تاریخید برای آیندگان.»✍️

🫂ما با هم هستیم؛ برای کودکانمان، برای امیدهایشان و برای دنیایی که هنوز می‌توان با عشق و تلاش بازسازی‌اش کرد.💝

✍️

سالی که گذشت، سفری بود میان تاریکی و روشنایی، میان آنچه بودم و آنچه می‌خواستم که باشم. گاهی مانند یک کشتی در میان طوفان، بدون لنگر، تنها با امید به ساحلی نامعلوم پیش می‌رفتم. بحران‌های مالی، فشارهای اجتماعی و تصمیم‌های شخصی که سخت‌تر از همیشه بر شانه‌هایم سنگینی می‌کردند و من در میان اینها به دنبال معنا و دلیلی برای ادامه دادن.
‌
سال کهنه، مثل کتابی که ورق زدنش سخت بود، تمام شد. صفحه به صفحه‌اش پر بود از اتفاقاتی که ردشان روی زندگی و قلب‌های ما باقی ماند. سالی که شاید بیشتر از همیشه با خودمان روبه‌رو شدیم؛ با ترس‌ها، امیدها و حتی با تردیدهایی که گاهی شبیه بن‌بست بودند.
‌
هرقدم، شبیه آزمونی برای ارزیابی قدرت‌مان بود؛ قدرتی که گاهی خودمان هم از وجودش بی‌خبر بودیم.
‌
در میان این همه سختی، بارها به یاد آوردم که معنا یافتن در رنج، آن چیزی است که انسان را از «فروپاشی» نجات می‌دهد. من به دنبال روشن کردن چراغی در دل تاریکی، هرچند کوچک.
از فرانکل آموختم: “اگر برای رنج کشیدن معنایی بیابی، هیچ طوفانی نمی‌تواند تو را از پا بیندازد.”
‌
فهمیدم: “گاهی لازم است بخش‌های شکسته خودم را ببینم و بپذیرم تا بتوانم با تمام وجود دوباره ساخته شوم.”
چیزی درونم آرام و محکم یادآوری می‌کرد که گاهی عبور، تنها راه رشد است و من با تمام وجود دیدم و پذیرفتم و بلند شدم.
‌
سال نو شاید معجزه‌ای در آستین نداشته باشد، اما همیشه بوی شروع می‌دهد، حتی اگر هنوز خستگی‌های قدیمی را بر دوش داشته باشیم.
‌
این بهار، شاید یادآوری باشد که تغییر، هرچند آرام و نامرئی، در نهایت رخ می‌دهد و ما، هر کدام با نقش و جایگاهی که داریم، می‌توانیم بخشی از این تغییر باشیم.
‌
سال نو، فرصتی دوباره است. برای ساختن، برای قدرتمندتر شدن و برای پذیرفتن اینکه گاهی تنها راه نجات، ایستادن به پای «خودمان» است.
‌‌
امیدوارم این بهار، برای همه ما نه فقط شروع یک فصل، بلکه آغازی نو برای زندگی، عشق، امید، امید و امید باشد.
ً‌
بهارتان مبارک🌿
‌
✍️
#سالنومبارک

من یک زنم؛
زنی که در لابلای نقش‌های بی‌شمار زندگی، تلاش می‌کند توازن را پیدا کند میان آنچه می‌بخشد و آنچه نیاز دارد. زنی که میان تمام مسئولیت‌ها، هرروز خودش را بازتعریف می‌کند؛ برای واقعی بودن و نه برای کامل بودن.
من یک مادرم؛
آنکه بی‌قید و شرط عشق می‌ورزد و با هر نگاه و لبخند فرزندش معنا پیدا می‌کند، حتی وقتی خسته و زخمی است.
من یک دخترم؛
هنوز پناهگاهی دارم به نام «مادر»❤️‍🔥 و هر روز به یاد می‌آورم که ریشه‌ام در عشق اوست.
من یک همسرم؛
زنی که در پیچ و خم همراهی و سکوت، صبوری را آموخته و معنای جدیدی از ایستادن را درک کرده. کسیکه آموخته معنای همراهی گاهی در شنیدن است، گاهی در بخشیدن و گاهی در فاصله‌ای که رشد را میسر می‌سازد.
و در نهایت، من یک معلم و مشاورم؛
جایی که همه این نقش‌ها بهم می‌رسند:
• در هر مادری، نیاز به یادگیری و رشد را می‌بینم.
• در هر کودکی، امید به آینده و اشتیاق برای دانستن را لمس می‌کنم.
• در هر زنی، داستانی از تلاش و تجربه‌ای از زندگی را می‌شنوم.
• و در خودم، انعکاس تمام این نقش‌ها را پیدا می‌کنم.
تجربه این سالها به من فهماند که عشق، تنفر، مهربانی یا شکنجه‌گری، همه در من ریشه دارند.
زندگی وقتی معنا پیدا کرد که فهمیدم برای دیدن روشنایی در جهان بیرون، باید چراغی باشم در درون.
این آگاهی بود که مرا از خستگی‌های روزمره عبور داد، از رنج‌های ناتمام و از انتظاراتی که زندگی را سنگین می‌کرد.
اگر از این روزهایم بپرسند می‌گویم: هنوز ادامه می‌دهد، هنوز می‌ایستد و هنوز امیدوار است به روشنی روزها.
روز زن، مبارک تمام زنانی که قلب و مهرشان ستون زندگی دیگران است. زنانی که نقش‌های بی‌شمارشان، گره خورده به عشق و آگاهی.
به نام زن، من یک زنم…
#مادر

هزاران راهِ اشتباه
هزاران تصمیمِ اشتباه
هزاران اتفاقِ اشتباه
هزاران آدمِ آسیب رسانِ اشتباه
هزارانِ هدفِ اشتباه
هزاران هزار اشتباه باید رخ دهد تا روزی متوجه شویم "اشتباهی" وجود ندارد.
‌
تا روزی متوجه شویم تمام این اتفاقات و تصمیم‌ها بخشی از پروسه‌ی رشد ما بوده است. رشدی که به ما کمک کرده است بتوانیم آسیب را شناسایی کنیم.
‌
تا بتوانیم مفهوم آسیب و محافظت را درک کنیم و بر اساس آن در تجربه‌های جدید‌تری قرار بگیریم.
‌
اگر اشتباهات نباشند، رشدی وجود نخواهد داشت.
اگر رشدی وجود نداشته باشد ما هیچگاه متوجه نمیشویم چه چیزهایی آسیب است و چه بخش‌هایی در ما احتیاج به محافظت دارد.
اشتباهی وجود ندارد.
‌
هر آنچه که آسیب‌ است و ما متوجه‌ حضورش نیستیم آنقدر خودش را در شکل‌ها و اتفاق‌های متفاوت تکرار میکند تا روزی بالاخره متوجه اش شویم و بتوانیم متوقفش کنیم.
‌
و هر آنچه خودش را مدام تکرار میکند، اشتباه نیست!
‌
فرصتی جدید برای بازبینیِ دوباره‌ی ماست.

«فرصتی جدید برای زیستن..»

و این صورتِ فعلیِ زندگی‌اش را دوست داشت..😊

روز روانشناس مبارک🦋

#روانشناس

یه نوروز دیگه هم به پایان رسید . . .
سیزده بدر هم تمام شد ..
دوست دارید مسیر قطار امسالتون چطوری باشه؟!👇🏻
‌
مسیر این قطار به تصمیم خود شما برمی‌گرده..
به انتخابهاتون
به برنامه هاتون✍🏻
‌
حالا که فردا شروع رسمی کار تو سال جدیده، بیا از امشب برنامه هات و رو این فرکانس تنظیم کن، بیا امسال جرأتمندی رو تمرین کنیم؛ 👇👇
‌
👀هرروز وقتى چشم باز کردی، 👈جرأت كن و قدرشناسانه لبخند بزن؛😊
‌
👣وقتى به تاريكى رسيدى، 👈جرأت كن و اوّلين كسى باش كه شمعى روشن مى كنه؛🕯
‌
👶👧وقتى کودکت زمین می‌خوره، 👈جرأت كن و بجای سرزنش، همون والدی باش که دوست داره اون لحظه کنارش باشه👨‍👩‍👦
‌
😶‍🌫️وقتی خطایی از کودکت دیدی، 👈جرأت کن و الگوی مناسبی براش باش☺️
‌
🙅‍♀️وقتى شکست خوردی، بجای القای احساس خستگی و ناامیدی به کودکت، 👈جرأت كن و به راهت ادامه بده؛ اجازه بده روحیه جنگجویی رو از تو یاد بگیره🏃🏽‍♀️
‌
❤️‍🩹وقتى پایان یک عشق آزارت داد، 👈جرأت كن و دوباره عاشق شو؛😍
‌
😵‍💫وقتى زمین خوردن کسی و دیدی، 👈جرأت كن و اوّلين كسى باش كه دستش رو به سمتش دراز مى كنه؛🥰
‌
💔 وقتی احساس کردی روابطت خوب پیش نمیره، بجای منفعل بودن، 👈 جرأت کن و یکاریش براش انجام بده، از کسی کمک بگیر، یادت باشه این روزا زود میگذرن، بچه‌ها بزرگ میشن و از پیشمون میرن، نذار اینروزا برات حسرت بشن..👨‍👩‍👧‍👦
‌
🥹با این برنامه‌ها هم خودت احساس بهتری داری، هم جسارت جنگیدن و ناامید نشدن، همدلی و همکاری، برنامه‌ریزی و حل مسئله، هدفگذاری و قدرتمند شدن رو به کودکت یاد میدی..
‌
🥰اگر دوست داری سال ۱۴۰۳ رو با احساس خوب به پایان برسونی،
جرأت كن و به بهترين كسى كه مى تونى، تبديل شو؛
‌
☺️بهترین ورژن خودت از یک والد، یک همسر، یک فرزند، یک دوست، یک همکار شو،
جرأت کن و همین امشب اینها رو بذار تو برنامه روتین هر روزت و پایان قشنگش رو جشن بگیر🤩

برام از برنامه‌هات بنویس، امسال باهاشون کار دارم😉👇
‌


#سیزدهبدر #پلنر #انتخاب #نگرش #عشق #امیدواری #شجاعت #جسارت #جرأت