Smita Rani

👉 my village...

ଏକ ଗରିବ ଗାଁର କାହାଣୀ 🌾
ଗାଁଟିର ନାମ ଥିଲା ପାଳାଶପୁର। ବର୍ଷା ରୁତୁ ଚାଲିଥିଲା, ମାଟି ରାସ୍ତା ସବୁ ଛିଚିଲା ଓ ପାଙ୍ଗୁଡ଼ି ଭରି ଥିଲା। ସେଇ ଗାଁର ଏକ ଛୋଟ ପିଲା, ମନୋଜ, ପ୍ରତିଦିନ ଜଣେ ଫାଟିଥିବା ଛତା ଧରି ଗାଁ ଶେଷର ସ୍କୁଲକୁ ଯାଉଥିଲା।
ପାଦେ ପାଦେ ମାଟି ଲଗି ଯାଉଥିଲା, ଚେରା ପାଣିରେ ଭିଜିଯାଉଥିଲା, ତଥାପି ମନୋଜ ହସି ହସି ଯାଉଥିଲା। ରାସ୍ତା ଦୁଇ ପାଖରେ ଧାନ ଖେତ ହାଲୁକା ପବନରେ ଡାଲି ଡାଲି ହେଉଥିଲା — ମନୋଜ ତାହାକୁ ଦେଖି ମନେ କରୁଥିଲା ଯେ ସେଗୁଡିକ ତାଙ୍କୁ ସାଧୁବାଦ ଦେଉଛି।
ଗାଁର ଶେଷରେ ଏକ ଛୋଟ ଚାଏଁ ଦୋକାନ ଥିଲା। ସେଠାରେ ମନୋଜ ଜଣେ ଜଣେ ଥରେ ଠିଆ ହୋଇ ଗରମ ଚା ଗନ୍ଧ ନିଅଥିଲା। ଦୋକାନି, ଜଗନ୍ନାଥ ମାମୁ, ମନୋଜକୁ ଦେଖି କହୁଥିଲେ,
“ଅରେ ମନୋଜ, ଆଜି ମଧ୍ୟ ବିଲମ୍ବ ହେଲୁ କି?”
ମନୋଜ ହସି କହୁଥିଲା, “ରାସ୍ତାଟା ଆଜି ଅଧିକ ପାଙ୍ଗୁଡ଼ି, ମାମୁ!”
ଏଭଳି ଭାବେ ଦିନ ଯାଉଥିଲା। ମନୋଜ ମାଟି, ବର୍ଷା ଓ ଦୁଃଖକୁ ଅଣଦେଖା କରି, ନିଜ ସ୍ବପ୍ନ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲା — ଜଣେ ଶିକ୍ଷକ ହେବାର ସ୍ବପ୍ନ।
ଏହି ଛୋଟ ଗାଁର ମାଟି ରାସ୍ତା ଓ ଚାଏଁ ଦୋକାନ ମନୋଜଙ୍କ ଶିଶୁକାଳର ସାକ୍ଷୀ ହେଇ ରହିଗଲା। 🌧️