Maraveyas

🏝️ ☀️

Σήμερα είναι 13 Μαΐου κι έχω γενέθλια κι ανάμεσα σε γιορτές και πανηγύρια σκέφτομαι την πληγωμένη εφηβεία.
Λένε πως οι ευχές πιάνουν.
Εύχομαι τα αδιέξοδα να μην γίνονται αυτοτραυματισμοί, οι διαφορές να μην γίνονται χειροδικίες και τα όνειρα να πιάνουν τόπο.
Παιδιά ξέρω πως πολλά, εκεί γύρω στα 16-17, με ακούτε και σας βλέπω και στα λάιβ μου.
Τα εφηβικά μου χρόνια είναι ακόμη νωπά στην καρδιά μου, κουβαλάω ακόμη ανοιχτωσιά, φωτιά αλλά και τραύματα.
Μπορώ να σας πω κάτι με απόλυτη σιγουριά μετά από τόσα χρόνια και κοιτάζοντας πίσω.
Τα πράγματα δεν είναι όσο σκατά φαίνονται τώρα. Παραμένουν κάπως σκατά και μετά, αλλά αξίζει πιστέψτε με, γιατί το υπόλοιπο είναι ανθισμένος κήπος με λούλουδα ευωδιές κι αισθήσεις. Πάρτε δύναμη από τη μουσική και μην παραιτείστε από τη ζωή και τη ζωντάνια σας. Παραιτηθείτε απλά από τον κάθε καταπιεστή και προπαντός αγνοήστε τους ηλίθιους.
Αυτά θα έλεγα στον έφηβο εαυτό μου στις 13 Μαΐου στα 90s.
Το λέω σε σας τώρα με έναν πόνο στην καρδιά και με αγάπη, συγχωρέστε με αν ακούγομαι και λίγο μπάρμπας αλλά τα χρόνια περνάνε γρήγορα.
σας αγαπώ / δείξτε δύναμη 💪🏼 ✊🏽🫶🏻

Me and .vt hanging around in Athens 😳👯

🐢

1. Όλο το νησί ξέμεινε από το 1/ Έκπληξη σε 14 ή σε 41 λέτε; 🎉
2. «Πάντα πας μονάχος» μου προσάπτουν, από τα δεκατέσσερά μου.
3. Να ‘μουν γάτα στην κι όχι στο Παγκράτι.
4. «Βρωμόκαλτσες»
5. 💃🏾Πολιτισμός στα κόκκινα💃🏾
6. Η εθιμική βαρβαρότητα της βίας του κρότου ξεσκίζει τα ζωντανά και κρύβονται (όσα θα παθαίνουν έμφραγμα). Ξανασκεφτείτε το.
7. Αντε μην τα πάρω γιατί είμαι σε φόρμα.
8. Μαζί σας αδέρφια.
9. Ένας ήλιος μας έμεινε στο διάβα μας.

Χρόνια Πολλά σας αγαπώ μωρέ♥️

Η φίλη μας η με το μεράκι της. Αφού δεν μας χωράνε τα κορμάκια της, βάλαμε τα καπελάκια της.

Καλό μήνα αδέρφια 🧡

Red is the color of my heart ♥️ and 📸 .pre in analog film

Thank you all for this amazing night! Happy new year!

Και τελικά έμεινε η χαρά κα η συγκίνηση που έσμιξα ξανά με τους συναδέλφους,
τον Γιώργο, την παραγωγή, το κοινό.
Γιατί η μέρα ξεκίνησε άσχημα. Το πρώτο τηλεφώνημα από την Μαργαρίτα τόσο πρωί, προμήνυε κάτι επείγον. Η πρώτη κουβέντα πως η Έλενα μπήκε στο νοσοκομείο με μούδιασε. Ο νους πάντα πάει στο κακό. Με καθησύχασε πως είναι προσωρινό, περαστικό και υπό έλεγχο και συνέχισε στην επιθυμία της ίδιας της Έλενας και της παραγωγής να την αναπληρώσω. Δεύτερο μούδιασμα. Πάει καιρός. Μπορώ ακόμη; Μήπως έχω ξεχάσει πως είναι να κάθεσαι στην κόκκινη καρέκλα; Και οι τραγουδιστές; Ξέρω ελάχιστα. Προλαβαίνω να τους μελετήσω μέσα σε λίγες ώρες; Ούτε που κατάλαβα πότε ο Ασημινάκης έδωσε το «γράφουμε» και ο Γιώργος με υποδέχτηκε στη σκηνή με την πάντα γνωστή φιλόξενη ευγένεια του.
Οι συνάδελφοι μια αγκαλιά, η παραγωγή και η δισκογραφική μια γλύκα. Μόνον ένα οικείο εξωστρεφές ζεστό χαμόγελο έλειπε, μια γυναικεία παρουσία που με έλυσε σαν μητρικό χάδι όταν πρωτομπήκα στρεσαρισμένος και αμήχανος στο Voice πριν από οκτώ χρόνια.
Έλενα σε αγαπώ και αν ήσουν κι εσύ στο σημερινό επεισόδιο, τότε θα είχα καρδιά γεμάτη. Να μας δείτε. Σήμερα το βράδυ και αύριο Κυριακή στον Σκάι. .gr