Christos Koutsis OFF LINE

Μετά από επικοινωνία που είχα με το Γραφείο Τύπου της Ελληνικής Αστυνομίας, αποφάσισα ότι στην παρούσα φάση δεν θα προβώ σε καμία δημόσια τοποθέτηση σχετικά με το χθεσινό περιστατικό, μέχρι να λάβω την επίσημη απάντηση των αρμόδιων αρχών για όσα συνέβησαν.

Η απόφαση αυτή δεν αποτελεί υπαναχώρηση. Αλλά μόνο ένδειξη σεβασμού στη θεσμική διαδικασία και στην ανάγκη να ακουστεί πρώτα η επίσημη θέση της Ελληνικής Αστυνομίας.

Οφείλω όμως να είμαι ειλικρινής. Ζούμε σε μια εποχή όπου ολοένα και περισσότεροι πολίτες αισθάνονται ότι γύρω τους υποχωρούν πράγματα που κάποτε θεωρούσαν αυτονόητα. Θεσμοί, δικαιώματα, αίσθημα ασφάλειας και εμπιστοσύνη προς το κράτος δοκιμάζονται καθημερινά. Για τον λόγο αυτό δεν πρόκειται να επιτρέψω το συγκεκριμένο περιστατικό να προστεθεί σιωπηλά στη μακρά λίστα γεγονότων για τα οποία έκανα υπομονή τα τελευταία χρόνια.

Θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς όλους όσοι επικοινώνησαν μαζί μου, όσους εξέφρασαν ενδιαφέρον και όσους προσφέρθηκαν να βοηθήσουν με οποιονδήποτε τρόπο. Η στήριξή τον συνανθρώπων μας πλέον δεν θεωρείται δεδομένη... Kαι ακριβώς γι αυτό σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου!

Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε σήμερα να μιλήσω δημόσια για όσα έχω συναντήσει τα τελευταία δύο χρόνια. Για τις έρευνες, τις συγκρούσεις, τις απογοητεύσεις και τις διαπιστώσεις που με οδήγησαν πολλές φορές να αναρωτηθώ προς ποια κατεύθυνση κινείται η χώρα μας. Ανάμεσα σε όλα αυτά βρίσκεται και η πολύχρονη δημόσια αντιπαράθεσή μου με τον νόμο που φέρει το όνομα, ενός από τους πιο γνωστούς σκύλους της ελληνικής ιστορίας...αδίκως...

Το μόνο που έχω να πω σήμερα είναι το εξής:

Η έκφραση «off the record» αποτελεί πλέον για μένα παρελθόν.

Και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο θα μπορούσα κάποτε να την επαναφέρω στη ζωή μου είναι να ξαναπιστέψω ότι βρίσκομαι σε ένα κράτος που σέβεται πραγματικά το Σύνταγμα, τους θεσμούς του! Και κάτι τελευταίο για να το πω καθαρά η Ελλάδα είναι εκτός δημοκρατικού τόξου αν δεν το έχετε καταλάβει ξεκινήστε σιγά-σιγά να το σκέφτεστε!

ΕΠΕΙΓΟΝ - Κοινοποιήστε
Πριν από λίγο, έξω από το σπίτι μου, εντόπισα άτομο να φωτογραφίζει τον χώρο της κατοικίας μου. Όταν το ρώτησα επίμονα για ποιο λόγο πραγματοποιεί τις λήψεις, αρνήθηκε να δώσει οποιαδήποτε εξήγηση ή στοιχεία ταυτότητας και απάντησε με επιθετικό και ειρωνικό τρόπο. Το περιστατικό κλιμακώθηκε και κλήθηκε η αστυνομία.
Επειδή δεν γνωρίζω πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση και υπάρχει το ενδεχόμενο να χρειαστεί να μεταφερθώ σε αστυνομικό τμήμα για κατάθεση ή άλλες διαδικασίες, ζητώ τη συνδρομή φίλων και συναδέλφων.
Η βασική μου ανησυχία αυτή τη στιγμή αφορά τα ζώα μου. Τα σκυλιά μου δεν υπάρχει κανείς να τα αναλάβει άμεσα, πέρα από επαγγελματίες συναδέλφους εκπαιδευτές σκύλων που γνωρίζουν τη διαχείρισή τους και μπορούν να τα φροντίσουν με ασφάλεια αν χρειαστεί.
Παρακαλώ όσοι μπορείτε να είστε σε ετοιμότητα για κάθε ενδεχόμενο, να επικοινωνήσετε μαζί μου.
Θα υπάρξει νεότερη ενημέρωση μόλις ξεκαθαρίσει η κατάσταση.

Νομίζετε ότι θα τελειώσει έτσι απλά.

Όπως τελειώνουν συνήθως τα πράγματα στην Ελλάδα.

Με τον χρόνο.

Με τη λήθη.

Με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή ο άλλος θα κουραστεί, θα βαρεθεί, θα παραιτηθεί ή θα βρει κάτι άλλο να κάνει.

Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα.

Εγώ δεν ξεχνάω.

Και όταν λέω ότι δεν ξεχνάω, το εννοώ κυριολεκτικά.

Παρακολουθώ αυτή την υπόθεση από την πρώτη στιγμή που εμφανίστηκε μέχρι σήμερα. Γνωρίζω το αφήγημα, την εξέλιξή του, τις δημόσιες τοποθετήσεις, τις αποφάσεις, τις αντιφάσεις και τις διαδρομές του. Όχι επιφανειακά. Όχι από φήμες. Όχι από αποσπασματικές πληροφορίες.

Χρόνια ολόκληρα.

Κάποιοι πίστεψαν ότι η καθολική στείρωση ήταν απλώς μια πολιτική επιλογή. Άλλοι την είδαν ως επιχειρηματική ευκαιρία. Άλλοι ως μέσο επιρροής. Άλλοι ως δρόμο προς την εξουσία.

Όμως κάθε δημόσια πολιτική αφήνει ίχνη.

Οι επιστολές που έχουν σταλεί αφήνουν ίχνη.

Οι δημόσιες δηλώσεις αφήνουν ίχνη.

Οι αποφάσεις αφήνουν ίχνη.

Οι σχέσεις αφήνουν ίχνη.

Ο χρόνος δεν σβήνει τα γεγονότα. Απλώς απομακρύνει την προσοχή των ανθρώπων από αυτά.

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη που κάποιοι φαίνεται να έχουν ξεχάσει.

Όταν πριν από χρόνια με ρώτησαν γιατί δημοσιοποίησα υλικό που προέκυψε από προσωπική συνομιλία, η απάντησή μου ήταν μία:

Διότι αφορούσε το δημόσιο συμφέρον.

Η θέση μου δεν έχει αλλάξει.

Το off the record είναι θεμέλιο της δημοσιογραφίας. Δεν είναι όμως μαγικό πέπλο που εξαφανίζει κάθε πληροφορία όταν αυτή αγγίζει δημόσιες πολιτικές, θεσμούς, αποφάσεις ή ζητήματα που επηρεάζουν χιλιάδες ανθρώπους.

Γι' αυτό καλό είναι όσοι έχουν μιλήσει μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια να θυμηθούν τι ακριβώς είπαν.

Να θυμηθούν κάθε λέξη.

Και να αναρωτηθούν μόνοι τους αν όσα ειπώθηκαν αφορούν αποκλειστικά την προσωπική τους ζωή ή αν αγγίζουν ζητήματα ευρύτερου δημόσιου ενδιαφέροντος.

Διότι όταν μια πληροφορία αφορά αποκλειστικά τον ιδιωτικό βίο, δεν έχει θέση στη δημόσια συζήτηση.

Όταν όμως αφορά το δημόσιο συμφέρον, η συζήτηση αλλάζει.

Και οι κανόνες αλλάζουν μαζί της.

Κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αυτή η υπόθεση αφορά μόνο τους σκύλους.

Κάνουν λάθος.

Οι σκύλοι ήταν η αφετηρία.

Η διαδρομή οδηγεί πολύ πιο μακριά.

Γιατί κάθε φορά που ένα αφήγημα αποκτά χρήμα, επιρροή, θεσμική κάλυψη και πρόσβαση στην εξουσία, γεννιούνται ερωτήματα που ξεπερνούν το αρχικό θέμα.

Και τα ερωτήματα αυτά παραμένουν ανοιχτά.

Ένα ακόμη λάθος που γίνεται είναι ότι κάποιοι θεωρούν πως η οικονομική εξάντληση θα φέρει και τη σιωπή.

Ότι κάποια στιγμή θα τελειώσουν οι δυνάμεις.

Ότι κάποια στιγμή θα τελειώσει η επιμονή.

Δεν έχουν καταλάβει κάτι βασικό.

Δεν δίνω αυτή τη μάχη επειδή έχω περίσσευμα.

Τη δίνω επειδή είδα τι συμβαίνει όταν άνθρωποι που παλεύουν τίμια για την επιβίωσή τους έρχονται αντιμέτωποι με μηχανισμούς που διαθέτουν πολύ περισσότερα μέσα από εκείνους.

Γι' αυτό δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης.

Όχι σήμερα.

Όχι αύριο.

Όχι σε έναν χρόνο.

Όχι σε δέκα χρόνια.

Μέχρι να υπάρξουν απαντήσεις.

Μέχρι να υπάρξει λογοδοσία.

Μέχρι να φωτιστεί κάθε πτυχή που αξίζει να φωτιστεί.

Και αν κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι ο χρόνος θα λύσει το πρόβλημά τους, τότε δεν έχουν καταλάβει ακόμη ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι εγώ δεν ξεχνάω.

Σου έκλεψαν την προσοχή και ίσως δεν το κατάλαβες ποτέ - A' - Christos Koutsis Πριν ξεκινήσεις, προσπάθησε να διαβάσεις αυτό το άρθρο μέχρι το τέλος.