Home > Greece > Athens > Travel Agencies > Religiousgreecego.com

Religiousgreecego.com

Religiousgreecego.com

Share

Discover the religious sites of Greece in our uniquely designed tours http://religiousgreecego.com/ Paul visited on his way to Rome.

From Apollo the sun-god to the monotheistic God who created light, light has been associated with divinity. All three monotheistic religions have left their mark in Greece. Christianity was first introduced in Europe via Greece when St. Christianity became the official religion of the Eastern Roman Empire by the Constantine the Great, the Western Roman Empire followed soon after. Later on Christia

25/05/2026
12/01/2026
Α Ρ Ι Α Δ Ν Η - Τὸ ὄνομά της πιστεύεται ὅτι προέρχεται ἀπὸ λέξεις ποὺ σημαίνουν «πολὺ ἁγνὴ» ἢ «πολὺ εὐχάριστη». Στὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, ἡ Ἀριάδνη ἦταν κόρη τοῦ βασιλιᾶ Μίνωα τῆς Κρήτης καὶ τῆς Πασιφάης. Τὸ ὄνομά της συνδέεται ἰδιαίτερα μὲ τὸν μῦθο τοῦ Θησέα, μὲ τὸν Μινώταυρο, καὶ μὲ τὸν θεὸ Διόνυσο. Ἡ Ἀριάδνη ὅπως καὶ ἡ Ἑλένη εἶναι πρωτολληνικὲς θεὲς τῆς βλάστησης. A r i a d n e ("utterly pure"), was the daughter of Minos, the King of Crete and son of Zeus, and of Pasiphaë, Minos' queen and daughter of Helios. Others denominated her mother Crete, daughter of Asterius, the king of Crete and husband of Europa. Ἀριάδνη καὶ Θησέας Οἱ ἀρχαῖες μυθολογικὲς παραδόσεις μεταδόθηκαν προφορικά, αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ προκύψουν πολλὲς παραλλαγὲς στοὺς μύθους. Ὅταν ὁ Θησέας, υἱὸς τοῦ Αἰγέα, βασιλιᾶ τῶν Ἀθηνῶν, ἔφτασε στὴν Κρήτη, γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὡς θῦμα στὸν Μινώταυρο, συνάντησε τὴν κόρη τοῦ Μίνωα, Ἀριάδνη, καὶ κέρδισε τὴν εὔνοιά της. Γιὰ νὰ τὸν γλιτώσει ἀπὸ βέβαιο θάνατο, ἡ Ἀριάδνη κατέφυγε σ' ἕνα τέχνασμα: τοῦ ἔδωσε ἕνα κουβάρι νῆμα (ὁ περίφημος Μίτος τῆς Ἀριάδνης), χάριν τοῦ ὁποίου μπόρεσε νὰ βρεῖ τὴν ἔξοδο τοῦ Λαβύρινθου μετὰ τὴ νικηφόρα πάλη του μὲ τὸν Μινώταυρο. Ὁ μῦθος τοῦ Λαβύρινθου ἀποτελεῖ μιὰ ἀνάμνηση τοῦ τεράστιου καὶ δαιδαλώδους ἀνακτόρου τῆς Κνωσοῦ. Στὴ φυγή του ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὁ Θησέας πῆρε μαζί του τὴν Ἀριάδνη καὶ ἔπλευσαν πρὸς τὴν Ἀθήνα. Ἡ Ἀριάδνη πρόδωσε τὴν πατρίδα της καὶ τὸν πατέρα της, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κρήτη μὲ τὸν ἐρωμένο της Θησέα.Ο Θησέας τὴν ἔκλεψε ἀφοῦ πρῶτα σκότωσε τὸν Μινώταυρο ἀλλὰ ὁ Ὅμηρος γράφει στὴν Ὀδύσσεια ὅτι " δὲν τὸ χάρηκε, γιατί τὸν πρόλαβε καὶ τὴ σκοτώνει ἡ Ἄρτεμη, στὴ Δία τὴ θαλασσοφίλητη, μὲ συνεργὸ τὸν Διόνυσο ποὺ τὴ μαρτύρησε." Σὲ μερικὲς προφορικὲς πηγὲς ὁ Θησέας ἐγκατέλειψε τὴν Ἀριάδνη καὶ σὲ ἄλλες τραυματίστηκε θανάσιμα ἀπὸ τὸν Μίνωα ἢ τὸν Μινώταυρο. Ἀριάδνη καὶ Διόνυσος Στὸ γυρισμό τους πρὸς τὴν Ἀθήνα, ὁ Θησέας καὶ οἱ σύντροφοί του ἔκαναν μιὰ στάση στὸ νησὶ τῆς Νάξου. Ἐκεῖ, στὸ ὄνειρο τοῦ Θησέα ἐμφανίστηκε ὁ θεὸς Διόνυσος καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ νησὶ χωρὶς τὴν Ἀριάδνη, ἀφοῦ ἦταν γραφτὸ νὰ μείνει ἐκεῖ καὶ νὰ γίνει γυναῖκα του. Ἡ Ἀριάδνη ἔμεινε στὴ Νάξο καὶ παντρεύτηκε τὸν θεὸ Διόνυσο κι ἔτσι ἀναπτύχθηκε καὶ ἡ λατρεία της σὰν θεότητα στὸ νησί. Ὁ Διόνυσος (ἢ ἡ Ἀφροδίτη ἢ οἱ Ὧρες) της χάρισε χρυσὸ στεφάνι, ἔργο τοῦ Ἡφαίστου, καὶ τὴν ἔφερε μαζί του στὸν Ὄλυμπο. Ἡ θνητὴ Ἀριάδνη ἔφθασε ἔτσι νὰ γίνει ἀθάνατη σύζυγος θεοῦ. Τοπικὲς παραλλαγὲς τοῦ μύθου Τὴν Ἀριάδνη τιμοῦσαν ἰδιαίτερα σὲ κάποιους τόπους, καὶ μάλιστα νησιά: Στὴν Κρήτη, στὴ Νάξο, στὴ Δῆλο, στὴν Κύπρο, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀττικὴ καὶ Πελοπόννησο, πρᾶγμα ποὺ ὑποδεικνύει ὅτι λατρευόταν ὡς θεότητα τοῦ Αἰγαίου καὶ γενικότερα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου (Ἀριάδνη < Ἀριάγνη = ἁγία). Στὸν ναὸ τοῦ Κρήσιου Διονύσου (τοῦ Κρητικοῦ δηλ. Διονύσου) στὸ Ἄργος ἀναφέρεται ὅτι ὑπῆρχε πήλινη λάρνακα μὲ τὴ στάχτη τῆς Ἀριάδνης. Στὴ Δῆλο πάλι, σὲ καθιερωμένη τελετή, νέοι καὶ νέες χόρευαν σὲ ἀνάμνηση τῆς σωτηρίας τῶν Ἀθηναίων νέων ἀπὸ τὸν Μινώταυρο. Στὸ νησὶ αὐτὸ ὁ Θησέας εἶχε ἀφιερώσει ἕνα δῶρο ποὺ τοῦ εἶχε κάνει ἡ Ἀριάδνη, ἕνα ξόανο τῆς Ἀφροδίτης, ἔργο τοῦ Δαιδάλου, κατὰ τὸν Παυσανία (ΙΧ 40, 3-4): τὸ εἶχε ἀφιερώσει στὸν Ἀπόλλωνα γιὰ νὰ ξεχάσει τὸν ἔρωτά της. Στὴν Κύπρο, κατὰ τὴν τοπικὴ παράδοση, ὁ Θησέας εἶχε ἀποβιβάσει ἔγκυο τὴν Ἀριάδνη καὶ ὅταν μετὰ ἀπὸ θύελλα κατόρθωσε νὰ ἐπιστρέψει τὴ βρῆκε νεκρή. Σὲ ἀνάμνηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τελοῦνταν στὴν Κύπρο ἑορτὲς ὅπου ἕνας νέος ξαπλωμένος σὲ κρεβάτι θύμιζε μὲ τὶς φωνές του γυναῖκα ποὺ γεννοῦσε. Ἐκεῖ κοντά, σὲ δάσος, ὑπῆρχε ἱερὸ τῆς Ἀριάδνης Ἀφροδισίας καί, ὑποτίθεται, ὁ τάφος τῆς Ἀριάδνης. Στὴν Ἀττικὴ ἡ λατρεία τῆς Ἀριάδνης ἦταν ἑνωμένη μὲ ἐκείνη τοῦ Διονύσου στὶς ἑορτές των Ὀσχοφορίων, ἡ καθιέρωση τῶν ὁποίων ἀποδιδόταν στὸν Θησέα. Στενότερα βέβαια ἀπὸ κάθε ἄλλο μέρος συνδεόταν ἡ Ἀριάδνη μὲ τὴ Νάξο, ὅπου τιμοῦσαν τὸ ζεῦγος Ἀριάδνης-Διονύσου. Οἱ Νάξιοι πίστευαν ὅτι ἡ Ἀριάδνη εἶχε πεθάνει ἐκεῖ καὶ ὅτι μὲ τὸν Διόνυσο εἶχαν δύο παιδιά, τὸν Στάφυλο καὶ τὸν Οἰνοπίωνα. Σύμφωνα μὲ ἄλλες παραδόσεις, ἡ Ἀριάδνη εἶχε παιδιὰ καὶ μὲ τὸν Θησέα, καὶ πῆρε τὴ θέση της στὸ οὐράνιο στερέωμα στὸν ἀστερισμὸ τοῦ Βορείου Στεφάνου. Ἡ Ἀριάδνη ὡς θεά Διάφοροι μελετητὲς θεωροῦν πὼς ἡ Ἀριάδνη ἦταν μιὰ Ὑφάντρα θεὰ ὅπως ἡ Ἀράχνη ἐξ αἰτίας τοῦ συσχετισμοῦ της μὲ τὸ γνέσιμο καὶ τὸ ξετύλιγμα τοῦ νήματος.Θεωρούν πὼς ἦταν μιὰ «Κρεμασμένη Θεά». Κάποιοι θεωροῦν πὼς ἡ Ἀριάδνη, τὸ ὄνομα τῆς ὁποίας πιστεύουν πὼς προέρχεται ἀπὸ τὴν κρητικὴ λέξη ἀριάγνη ποὺ σημαίνει «πολὺ ἁγνή», εἶναι ἕνα ἐπίθετο τῆς Θεᾶς τῆς Κρήτης. Ὁ Kerenyi θεώρησε πὼς ταυτίζεται μὲ τὴν «Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου» καθὼς μιὰ μινωικὴ ἐπιγραφὴ ἀπὸ τὴν Κνωσσὸ ποὺ ἔγραφε «πρὸς ὅλους τοὺς θεούς, μέλι [...] πρὸς τὴν Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου, μέλι» σὲ ἴσες ποσότητες, ἀποκάλυπτε πὼς ἡ Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου ἦταν μιὰ ξεχωριστὴ θεὰ ἰσάξια σὲ σημασία μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους θεούς. Κάποιοι θεωροῦν πὼς ἦταν ταυτόσημη μὲ τὴ μινωικὴ Θεὰ τῶν Φιδιῶν. Στὴν Ἀμαθούντα τῆς Κύπρου λατρεύονταν ἡ Ἀφροδίτη-Ἀριάδνη. Ὁ ἀστεροειδὴς 43 Ἀριάδνη, ποὺ ἀνακαλύφθηκε τὸ 1857, πῆρε τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὴ μυθικὴ αὐτὴ πριγκίπισσα. Παραπομπές Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 177. ISBN 9789605581510. «Ἀρχειοθετημένο ἀντίγραφο». Ἀρχειοθετήθηκε ἀπὸ τὸ πρωτότυπο στὶς 1 Μαρτίου 2009. Ἀνακτήθηκε στὶς 15 Ἰουλίου 2022. Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 180-181. ISBN 9789605581510. Roman, Luke; Roman, Monica (2010). Encyclopedia of Greek and Roman Mythology. Infobase Publishing. σ. 81 Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, Βιβλίο 11, 321-325 Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 176-177. ISBN 9789605581510. Berg, Nicole M. «Inserting Sources in Spartacus». Discovering Kubrick's Symbolism: The Secrets of the Films. Jefferson, North Carolina: McFarland. σελ. 207. ISBN 9781476680491. In the movie, Bacchus himself is reclining in the arms of Ariadne (the weaving goddess) [...]. Tibullus, 55 BCE-20 BCE. «The Elegies of Tibullus Being the Consolations of a Roman Lover Done in English Verse». https://www.gutenberg.org/files/9610/9610-h/9610-h.htm (στὰ Ἀγγλικά). Ἀνακτήθηκε στὶς 9 Σεπτεμβρίου 2024. Ἐξωτερικὸς σύνδεσμος στό /website= (βοήθεια) Larson, Jennifer Lynn (1995). «The Wrongful Death of the Heroine». Greek Heroine Cults. Wisconsin studies in classics. Madison: University of Wisconsin Press. σελ. 141. ISBN 9780299143701. The motif of the hanged goddess or heroine is quite widespread. the thread running through most of these stories is that they involve heroines who die a wrongful death. The same aetion is used all over the Greek world to explain hanging or swinging rituals. Hanging is a particularly feminine form of death in the Greek mind [...]. Kerenyi (1976), Dionysos: Archetypal Image of Indestructible Life, p. 89. «LacusCurtius • Greek Festivals — Ariadneia (Smith's Dictionary, 1875)». penelope.uchicago.edu. Ἀνακτήθηκε στὶς 9 Σεπτεμβρίου 2024. Barry B. Powell, Classical Myth, 2nd ed., with new translations of ancient texts by Herbert M. Howe, Upper Saddle River, NJ, USA, Prentice-Hall, 1998, p. 368. Edmund P. Cueva, "Plutarch's Ariadne in Chariton's Chaereas and Callirhoe", American Journal of Philology, 117.3 (Autumn 1996), pp. 473–84. Πηγές Commons logo Τὰ Wikimedia Commons ἔχουν πολυμέσα σχετικὰ μὲ τὸ θέμα Ἀριάδνη http://www.theoi.com Martin Nilsson, Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας, μετάφραση Ι. Κ. Μαζαράκης Αἰνιάν, Ἐκδόσεις: Δωδώνη, Ἀθήνα 2020, ISBN 978-960-558-151-0. Ἑλληνικὴ Μυθολογία, Οἱ Ἥρωες, τόμος 3, Ἐκδόσεις: Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 1986, σελ. 269-271, 278-281. Karl Kerenyi and Robert Graves theorized that Ariadne, whose name they thought derived from Hesychius' enumeration of "Ἄδνον", a Cretan-Greek form of "arihagne" ("utterly pure"), was a Great Goddess of Crete, "the first divine personage of Greek mythology to be immediately recognized in Crete", once archaeological investigation began. Kerenyi observed that her name was merely an epithet and claimed that she was originally the "Mistress of the Labyrinth", both a winding dancing ground and, in the Greek opinion, a prison with the dreaded Minotaur in its centre. Kerenyi explained that a Linear B inscription from Knossos "to all the gods, honey... [,] to the mistress of the labyrinth honey" in equal amounts, implied to him that the Mistress of the Labyrinth was a Great Goddess in her own right. Professor Barry Powell suggested that she was the Snake Goddess of Minoan Crete. 16/09/2025

Α Ρ Ι Α Δ Ν Η - Τὸ ὄνομά της πιστεύεται ὅτι προέρχεται ἀπὸ λέξεις ποὺ σημαίνουν «πολὺ ἁγνὴ» ἢ «πολὺ εὐχάριστη». Στὴν ἑλληνικὴ μυθολογία, ἡ Ἀριάδνη ἦταν κόρη τοῦ βασιλιᾶ Μίνωα τῆς Κρήτης καὶ τῆς Πασιφάης. Τὸ ὄνομά της συνδέεται ἰδιαίτερα μὲ τὸν μῦθο τοῦ Θησέα, μὲ τὸν Μινώταυρο, καὶ μὲ τὸν θεὸ Διόνυσο. Ἡ Ἀριάδνη ὅπως καὶ ἡ Ἑλένη εἶναι πρωτολληνικὲς θεὲς τῆς βλάστησης. A r i a d n e ("utterly pure"), was the daughter of Minos, the King of Crete and son of Zeus, and of Pasiphaë, Minos' queen and daughter of Helios. Others denominated her mother Crete, daughter of Asterius, the king of Crete and husband of Europa. Ἀριάδνη καὶ Θησέας Οἱ ἀρχαῖες μυθολογικὲς παραδόσεις μεταδόθηκαν προφορικά, αὐτὸ εἶχε σὰν ἀποτέλεσμα νὰ προκύψουν πολλὲς παραλλαγὲς στοὺς μύθους. Ὅταν ὁ Θησέας, υἱὸς τοῦ Αἰγέα, βασιλιᾶ τῶν Ἀθηνῶν, ἔφτασε στὴν Κρήτη, γιὰ νὰ προσφερθεῖ ὡς θῦμα στὸν Μινώταυρο, συνάντησε τὴν κόρη τοῦ Μίνωα, Ἀριάδνη, καὶ κέρδισε τὴν εὔνοιά της. Γιὰ νὰ τὸν γλιτώσει ἀπὸ βέβαιο θάνατο, ἡ Ἀριάδνη κατέφυγε σ' ἕνα τέχνασμα: τοῦ ἔδωσε ἕνα κουβάρι νῆμα (ὁ περίφημος Μίτος τῆς Ἀριάδνης), χάριν τοῦ ὁποίου μπόρεσε νὰ βρεῖ τὴν ἔξοδο τοῦ Λαβύρινθου μετὰ τὴ νικηφόρα πάλη του μὲ τὸν Μινώταυρο. Ὁ μῦθος τοῦ Λαβύρινθου ἀποτελεῖ μιὰ ἀνάμνηση τοῦ τεράστιου καὶ δαιδαλώδους ἀνακτόρου τῆς Κνωσοῦ. Στὴ φυγή του ἀπὸ τὴν Κρήτη, ὁ Θησέας πῆρε μαζί του τὴν Ἀριάδνη καὶ ἔπλευσαν πρὸς τὴν Ἀθήνα. Ἡ Ἀριάδνη πρόδωσε τὴν πατρίδα της καὶ τὸν πατέρα της, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Κρήτη μὲ τὸν ἐρωμένο της Θησέα.Ο Θησέας τὴν ἔκλεψε ἀφοῦ πρῶτα σκότωσε τὸν Μινώταυρο ἀλλὰ ὁ Ὅμηρος γράφει στὴν Ὀδύσσεια ὅτι " δὲν τὸ χάρηκε, γιατί τὸν πρόλαβε καὶ τὴ σκοτώνει ἡ Ἄρτεμη, στὴ Δία τὴ θαλασσοφίλητη, μὲ συνεργὸ τὸν Διόνυσο ποὺ τὴ μαρτύρησε." Σὲ μερικὲς προφορικὲς πηγὲς ὁ Θησέας ἐγκατέλειψε τὴν Ἀριάδνη καὶ σὲ ἄλλες τραυματίστηκε θανάσιμα ἀπὸ τὸν Μίνωα ἢ τὸν Μινώταυρο. Ἀριάδνη καὶ Διόνυσος Στὸ γυρισμό τους πρὸς τὴν Ἀθήνα, ὁ Θησέας καὶ οἱ σύντροφοί του ἔκαναν μιὰ στάση στὸ νησὶ τῆς Νάξου. Ἐκεῖ, στὸ ὄνειρο τοῦ Θησέα ἐμφανίστηκε ὁ θεὸς Διόνυσος καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἔπρεπε νὰ φύγουν ἀπὸ τὸ νησὶ χωρὶς τὴν Ἀριάδνη, ἀφοῦ ἦταν γραφτὸ νὰ μείνει ἐκεῖ καὶ νὰ γίνει γυναῖκα του. Ἡ Ἀριάδνη ἔμεινε στὴ Νάξο καὶ παντρεύτηκε τὸν θεὸ Διόνυσο κι ἔτσι ἀναπτύχθηκε καὶ ἡ λατρεία της σὰν θεότητα στὸ νησί. Ὁ Διόνυσος (ἢ ἡ Ἀφροδίτη ἢ οἱ Ὧρες) της χάρισε χρυσὸ στεφάνι, ἔργο τοῦ Ἡφαίστου, καὶ τὴν ἔφερε μαζί του στὸν Ὄλυμπο. Ἡ θνητὴ Ἀριάδνη ἔφθασε ἔτσι νὰ γίνει ἀθάνατη σύζυγος θεοῦ. Τοπικὲς παραλλαγὲς τοῦ μύθου Τὴν Ἀριάδνη τιμοῦσαν ἰδιαίτερα σὲ κάποιους τόπους, καὶ μάλιστα νησιά: Στὴν Κρήτη, στὴ Νάξο, στὴ Δῆλο, στὴν Κύπρο, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἀττικὴ καὶ Πελοπόννησο, πρᾶγμα ποὺ ὑποδεικνύει ὅτι λατρευόταν ὡς θεότητα τοῦ Αἰγαίου καὶ γενικότερα τῆς Ἀνατολικῆς Μεσογείου (Ἀριάδνη < Ἀριάγνη = ἁγία). Στὸν ναὸ τοῦ Κρήσιου Διονύσου (τοῦ Κρητικοῦ δηλ. Διονύσου) στὸ Ἄργος ἀναφέρεται ὅτι ὑπῆρχε πήλινη λάρνακα μὲ τὴ στάχτη τῆς Ἀριάδνης. Στὴ Δῆλο πάλι, σὲ καθιερωμένη τελετή, νέοι καὶ νέες χόρευαν σὲ ἀνάμνηση τῆς σωτηρίας τῶν Ἀθηναίων νέων ἀπὸ τὸν Μινώταυρο. Στὸ νησὶ αὐτὸ ὁ Θησέας εἶχε ἀφιερώσει ἕνα δῶρο ποὺ τοῦ εἶχε κάνει ἡ Ἀριάδνη, ἕνα ξόανο τῆς Ἀφροδίτης, ἔργο τοῦ Δαιδάλου, κατὰ τὸν Παυσανία (ΙΧ 40, 3-4): τὸ εἶχε ἀφιερώσει στὸν Ἀπόλλωνα γιὰ νὰ ξεχάσει τὸν ἔρωτά της. Στὴν Κύπρο, κατὰ τὴν τοπικὴ παράδοση, ὁ Θησέας εἶχε ἀποβιβάσει ἔγκυο τὴν Ἀριάδνη καὶ ὅταν μετὰ ἀπὸ θύελλα κατόρθωσε νὰ ἐπιστρέψει τὴ βρῆκε νεκρή. Σὲ ἀνάμνηση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος τελοῦνταν στὴν Κύπρο ἑορτὲς ὅπου ἕνας νέος ξαπλωμένος σὲ κρεβάτι θύμιζε μὲ τὶς φωνές του γυναῖκα ποὺ γεννοῦσε. Ἐκεῖ κοντά, σὲ δάσος, ὑπῆρχε ἱερὸ τῆς Ἀριάδνης Ἀφροδισίας καί, ὑποτίθεται, ὁ τάφος τῆς Ἀριάδνης. Στὴν Ἀττικὴ ἡ λατρεία τῆς Ἀριάδνης ἦταν ἑνωμένη μὲ ἐκείνη τοῦ Διονύσου στὶς ἑορτές των Ὀσχοφορίων, ἡ καθιέρωση τῶν ὁποίων ἀποδιδόταν στὸν Θησέα. Στενότερα βέβαια ἀπὸ κάθε ἄλλο μέρος συνδεόταν ἡ Ἀριάδνη μὲ τὴ Νάξο, ὅπου τιμοῦσαν τὸ ζεῦγος Ἀριάδνης-Διονύσου. Οἱ Νάξιοι πίστευαν ὅτι ἡ Ἀριάδνη εἶχε πεθάνει ἐκεῖ καὶ ὅτι μὲ τὸν Διόνυσο εἶχαν δύο παιδιά, τὸν Στάφυλο καὶ τὸν Οἰνοπίωνα. Σύμφωνα μὲ ἄλλες παραδόσεις, ἡ Ἀριάδνη εἶχε παιδιὰ καὶ μὲ τὸν Θησέα, καὶ πῆρε τὴ θέση της στὸ οὐράνιο στερέωμα στὸν ἀστερισμὸ τοῦ Βορείου Στεφάνου. Ἡ Ἀριάδνη ὡς θεά Διάφοροι μελετητὲς θεωροῦν πὼς ἡ Ἀριάδνη ἦταν μιὰ Ὑφάντρα θεὰ ὅπως ἡ Ἀράχνη ἐξ αἰτίας τοῦ συσχετισμοῦ της μὲ τὸ γνέσιμο καὶ τὸ ξετύλιγμα τοῦ νήματος.Θεωρούν πὼς ἦταν μιὰ «Κρεμασμένη Θεά». Κάποιοι θεωροῦν πὼς ἡ Ἀριάδνη, τὸ ὄνομα τῆς ὁποίας πιστεύουν πὼς προέρχεται ἀπὸ τὴν κρητικὴ λέξη ἀριάγνη ποὺ σημαίνει «πολὺ ἁγνή», εἶναι ἕνα ἐπίθετο τῆς Θεᾶς τῆς Κρήτης. Ὁ Kerenyi θεώρησε πὼς ταυτίζεται μὲ τὴν «Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου» καθὼς μιὰ μινωικὴ ἐπιγραφὴ ἀπὸ τὴν Κνωσσὸ ποὺ ἔγραφε «πρὸς ὅλους τοὺς θεούς, μέλι [...] πρὸς τὴν Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου, μέλι» σὲ ἴσες ποσότητες, ἀποκάλυπτε πὼς ἡ Κυρὰ τοῦ Λαβύρινθου ἦταν μιὰ ξεχωριστὴ θεὰ ἰσάξια σὲ σημασία μὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους θεούς. Κάποιοι θεωροῦν πὼς ἦταν ταυτόσημη μὲ τὴ μινωικὴ Θεὰ τῶν Φιδιῶν. Στὴν Ἀμαθούντα τῆς Κύπρου λατρεύονταν ἡ Ἀφροδίτη-Ἀριάδνη. Ὁ ἀστεροειδὴς 43 Ἀριάδνη, ποὺ ἀνακαλύφθηκε τὸ 1857, πῆρε τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὴ μυθικὴ αὐτὴ πριγκίπισσα. Παραπομπές Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 177. ISBN 9789605581510. «Ἀρχειοθετημένο ἀντίγραφο». Ἀρχειοθετήθηκε ἀπὸ τὸ πρωτότυπο στὶς 1 Μαρτίου 2009. Ἀνακτήθηκε στὶς 15 Ἰουλίου 2022. Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 180-181. ISBN 9789605581510. Roman, Luke; Roman, Monica (2010). Encyclopedia of Greek and Roman Mythology. Infobase Publishing. σ. 81 Ὅμηρος, Ὀδύσσεια, Βιβλίο 11, 321-325 Nilsson, Martin (2020). Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας. Ἀθήνα: Δωδώνη. σελ. 176-177. ISBN 9789605581510. Berg, Nicole M. «Inserting Sources in Spartacus». Discovering Kubrick's Symbolism: The Secrets of the Films. Jefferson, North Carolina: McFarland. σελ. 207. ISBN 9781476680491. In the movie, Bacchus himself is reclining in the arms of Ariadne (the weaving goddess) [...]. Tibullus, 55 BCE-20 BCE. «The Elegies of Tibullus Being the Consolations of a Roman Lover Done in English Verse». https://www.gutenberg.org/files/9610/9610-h/9610-h.htm (στὰ Ἀγγλικά). Ἀνακτήθηκε στὶς 9 Σεπτεμβρίου 2024. Ἐξωτερικὸς σύνδεσμος στό /website= (βοήθεια) Larson, Jennifer Lynn (1995). «The Wrongful Death of the Heroine». Greek Heroine Cults. Wisconsin studies in classics. Madison: University of Wisconsin Press. σελ. 141. ISBN 9780299143701. The motif of the hanged goddess or heroine is quite widespread. the thread running through most of these stories is that they involve heroines who die a wrongful death. The same aetion is used all over the Greek world to explain hanging or swinging rituals. Hanging is a particularly feminine form of death in the Greek mind [...]. Kerenyi (1976), Dionysos: Archetypal Image of Indestructible Life, p. 89. «LacusCurtius • Greek Festivals — Ariadneia (Smith's Dictionary, 1875)». penelope.uchicago.edu. Ἀνακτήθηκε στὶς 9 Σεπτεμβρίου 2024. Barry B. Powell, Classical Myth, 2nd ed., with new translations of ancient texts by Herbert M. Howe, Upper Saddle River, NJ, USA, Prentice-Hall, 1998, p. 368. Edmund P. Cueva, "Plutarch's Ariadne in Chariton's Chaereas and Callirhoe", American Journal of Philology, 117.3 (Autumn 1996), pp. 473–84. Πηγές Commons logo Τὰ Wikimedia Commons ἔχουν πολυμέσα σχετικὰ μὲ τὸ θέμα Ἀριάδνη http://www.theoi.com Martin Nilsson, Ἡ Μυκηναϊκὴ προέλευση τῆς Ἑλληνικῆς μυθολογίας, μετάφραση Ι. Κ. Μαζαράκης Αἰνιάν, Ἐκδόσεις: Δωδώνη, Ἀθήνα 2020, ISBN 978-960-558-151-0. Ἑλληνικὴ Μυθολογία, Οἱ Ἥρωες, τόμος 3, Ἐκδόσεις: Ἐκδοτικὴ Ἀθηνῶν, Ἀθήνα 1986, σελ. 269-271, 278-281. Karl Kerenyi and Robert Graves theorized that Ariadne, whose name they thought derived from Hesychius' enumeration of "Ἄδνον", a Cretan-Greek form of "arihagne" ("utterly pure"), was a Great Goddess of Crete, "the first divine personage of Greek mythology to be immediately recognized in Crete", once archaeological investigation began. Kerenyi observed that her name was merely an epithet and claimed that she was originally the "Mistress of the Labyrinth", both a winding dancing ground and, in the Greek opinion, a prison with the dreaded Minotaur in its centre. Kerenyi explained that a Linear B inscription from Knossos "to all the gods, honey... [,] to the mistress of the labyrinth honey" in equal amounts, implied to him that the Mistress of the Labyrinth was a Great Goddess in her own right. Professor Barry Powell suggested that she was the Snake Goddess of Minoan Crete.

7 Stoic Ways To Destroy Your Enemy Without War #stoicism #stoicwisdom #selfdiscipline #mindset #lifelessons #karma 17/08/2025

7 Stoic Ways To Destroy Your Enemy Without War #stoicism #stoicwisdom #selfdiscipline #mindset #lifelessons #karma

Claim ownership or report listing
Want your business to be the top-listed Travel Agency in Athens?
Click here to claim your Sponsored Listing.

Category

Travel Agencies

Contact the business

Click here to send a message to the business

Website

Address


8-10 Triggeta Str
Athens
11745