Shayan Rahbar

صدایی در افکارم دائم نامی را می خواند
در این هیاهوی مدام
در گوشه ای آرام می گیرد خیالم
می شنوم ، این زمزمه برایم آشناست
صدایی از دور دست خاطراتم
این نام من است
با لحنی آشنا
نامم را می خواند
بخوان مرا
صدا بزن نامم را
فریاد کن
چه دلتنگم برای شنیدن نامم
آخر این نام از زبان تو شنیدن دارد

شایان رهبر
#شعر #شعرنو #زندگی #من #ما

ساده بگویم
حال و روز من اما اینگونه است
فرهاد بیچاره ای که در همین حوالی
به دنبال نگاری از پی کندن بیستونش می گردد
اگر روزی سکوت از سکوت افتاد
اگر تیشه ام از بوسه بر سنگ دست کشید
به یادم باش

شایان رهبر
#عشق #عاشقانه #شعر #شعور #حال #مود #ایران #یار

مانده ام گر کسی نامت بپرسد
چه بگویم؟
بگویم یاد؟
بگویم رفت؟
بگویم خاطره ای دور؟
نه
من حتما این چنین خواهم گفت
جان ِ جانانی بود که برای تا ابد
تنها ترینش را در تنهایی تنها گذاشت

شایان رهبر
#شعر #شاعر #عاشقانه #جانان #جان #شعرنو #شب #شبای #تنهاترین

گاه در این انزوای مفرد صدایی می خواند مرا
این صدا به همانند نگاهیست در دوردست
درست همان نگاه که جوانیم در آن
برای تا ابد جان داد

شایان رهبر

اگر به سراغم بیایی خواهی دید
جوان پا به سن گذاشته ای
جشن بلاتکلیفیش را در پیری مفرد
به شور تماشا نشسته است
نغمه آواز سر میدهد
اما صدای ناله ی سکوت از درونش پیداست
در روزگارانی به یاد دارم
دیدگانم ندید
اما گوش هایم شنید
صدای قدم هایت ،
در راه رفتنت
برای تا همیشه از دلم را
تو رفتی و در راه رفتنت
دلی برای تا ابد از تپیدن ایستاد
چشمی خاموش گشت به راه رفتنت
پایی ایستاد از آمدن برای داشتنت
و‌ پیر جوانی که دیگر نجنگید
برای چاره اش
من را به یاد آر
من همان تنهایم که در تنهاییش بی تو جان داد

شایان رهبر

دیگر تو نیستی
دیگر تو نیستی و من در لابلای
خاطرات بجا مانده از تو
وا مانده ام
دیگر تو نیستی
اینبار قلمی بر می دارم
دلم آغوش می خواهد
دل وا مانده هوای هوایت را می خواهد
پس قلم میزنم
میکِشم تو را
درست به همان زیبایی که بودی
میکُشم فاصله را
این را دیده بودی
نقش طرح نشسته ی تو را بر روی کاغذ
بغل میگیرم
بو میکشم
نگاه می کنم
تو نمی شود
هیچ کس و هیچ چیز ، تو نمی شود
خوب گریه می کنم ،خوب
زار میزم
هق هق می کنم
دل تنگ باز نمی شود
این دل دگر دل نمی شود
آرام که نه
اما می خوابم
شب بخیر ...
شایان رهبر

چشم به راه تو نشست
عاشقی که در مسیر بازگشت تو مات شد
نگران شد ، بی کس شد ، بیمار شد
خبری از آمدنت به گوش نرسید
نیامدی دیر شد
عاشقت زمین گیر
در جوار عشق نبودت پهلو گرفت
برای همیشه خاموش شد
حال بی کس ترین کس ، بی کس بی کسان شده
کس ترینم به تماشای ، تماشای معشوقت بیا
دیدی که چگونه جدایمان کردند
دیدی که شهره ی تمام عاشقانمان کردند
تو مرا ندیدی
اینها کی به چشم دیدی
تو خواندی مرثیه تنهایی عشق و رفتی
من ماندم صرف فعل دیگر ندارمت
نمیدانم چرا همش صرف این فعل
برای من به می آیی
ختم میشود
اما تو نمی آیی

شایان رهبر

چشمانم در راه باز گشت تو یخ زدند
همان چشمانی که نظاره گر تو بودند
نقاب زدم این نگاه یخ زده را
خواب زمستان در پاییز آمد
برگ ها جان دادند
در پاییزی دیگر تو را پس خواهم گرفت شاید
همان پاییزی که تو را به من داد
اگراز جان دادن برگ ها بگذریم
در این گوشه کنار عاشقی جان داد
زیر پا های تو لِه شد
عاشقی هم ، تمام شد
راه طولانیست
هیچ عابری نیست
سرد است سرد
یخ بست عشقم
جان داد جانم
وتو نیستی
شایان رهبر

سلام تنهای من
تنهای تنهایی هایت امد
گوش به کوش خبر امد که دلتنگی
امدم خیالت نباشد
همان تنها
همان همیشگیه غمگین
امد
آری امد همان تنهاترین تنهای تنهایی هایت امد
دیگر تنها نیستی ، که تنهایت امد
شایان رهبر

آمدم اما رفتنت را نظاره گر شدم
اشک‌شدم خنده هایت را تماشاگر شدم
درد که شدم ، فریاد که شدم
سکوتت را به چشمانم مهمان شدم
به خود که امدم تمام شده بودم
من ،من شده بودمو تو ،تو مانده بودی
و من در دنیای بی تو ، در پی تو گم شدم
شایان رهبر

دل من گرم به هواییست که تو را می خواند
نگرانم به چشمانی که تو در دیده ی آنها بنشستی
نکند چشمی نگران در نگاه تو بماند
نکند غافل شوی از یاد نبودم
نشود فاش که دیگر تو مرا هیچ نمیخواهی
نگرانم نکند بودن این عشق نبود
تو را خسته کند
خسته شوی دل بکنی از من نامرئی و هیچ
شایان رهبر