Pablo Veiga Escritor

Feliz Día das Letras Galegas 🧡🧡
Ler, escribir, publicar
Pensar e sobre todo,Falar en Galego

Outra Xeira

Violencia a carón nosa

Nesta columna, en todos estes anos nos que levamos colaborando co xornal, en múltiples ocasións gabamos a moita xente que polo seu bo facer así o merecía. Homes e mulleres, do presente e do pasado, que dan que falar -ou que deron- para ben. Personaxes ilustres que deixaron pegada, recoñecidos pola súa labor artística, empresarial ou pola súa categoría humana. Escritores, cregos, emprendedores ou gandeiros dos cales sentimos orgullo e satisfacción, xa que forman ou formaron parte da veciñanza dos distintos municipios chairegos. E tamén nos fixemos eco de iniciativas dalgúns outros, non tan coñecidos, case anónimos, pero que son merecedores de consideración. Abofé que a listaxe é xeitosa, e nela caberían máis e caberán no futuro, polo que asemade trataremos de realizarlles a cumprida reseña cando así se considere.
Mais como acontece en toda aquela comunidade que se preste, tamén na Chaira existe o mal e as persoas que son malignas, ou cando menos, non merecentes de excesivos eloxios. E se damos un paso máis, aquí tamén temos abondo que rascar, sendo o noso territorio o escenario de feitos execrables que nos avergonzan como seres humanos. Se nos remontamos tres décadas para atrás, a conmoción e desacougo que aínda nos sacude a alma ten un nome, Maruchi Rivas, unha meniña salvaxemente asasinada por un ser perverso, un criminal e desaprensivo que na actualidade seica se atopa en liberdade. Xa no presente século, o exemplo de brutalidade e salvaxismo deuse na parroquia de Burgás, en Xermade, onde conmocionou o asalto a unha casa onde atacaron a machetazos a un matrimonio de persoas maiores e ó seu fillo, matando os dous homes. Os culpables do detestable crime, vilalbeses ámbolos dous.
Como último exemplo, o máis recente, polas terras de Abadín, onde a estrana desaparición de Enrique Bolívar, un señor que superaba os oitenta anos, do cal non se soubo nada en trinta meses, ata que finalmente os seus restos foron localizados e identificados. O responsable da súa morte, accidental ou non, xa detido e engaiolado á espera de xuizo. Neste caso, as sospeitas, as evidencias e indicios que apuntaban na mesma dirección non foron suficientes para resolver o asunto con maior celeridade. Polo menos, dar con don Enrique e poñer ante a xustiza o culpable confeso da súa desaparición e morte supón todo un alivio para os achegados.
Os tres exemplos sinalados suscitaron nas distintas épocas en que tiveron lugar abraio e consternación entre a comunidade, que se veu sacudida co nivel de brutalidade e a falta total de escrúpulos de quen participou en semellantes episodios. Mais cómpre indicar que a pesar da gravidade dos feitos, estes son unha excepcionalidade entre nosoutros. Pero aínda así, deben ser contados, fuxindo a ser posible da morbosidade e do sensacionalismo.
En definitiva, que lamentablemente o peor da condición do ser humano e as consecuencias delo tamén poden morar entre nosoutros, nos lugares onde semella que nunca pasa nada fóra do normal. Porque a violencia, a veces, habita a carón nosa.

Na Eoi Lugo .
Presentación
A marcha de Anxo , na versión galega e na castelá, segue o seu camiñar

Outra Xeira

A morte dos ameneiros

Tería un que remontarse corenta anos atrás, nas primeiras clases no instituto, cando unha profesora de galego mandou realizar ós seus alumnos unha tradución na cal comezaba a frase falando dunha árbore que en castelán se denominaba aliso.
Un non estudara a lección, cómpre recoñecer, polo que non tiña nin a máis remota idea que os ameneiros de toda a vida, os mesmos que medran a carón dos ríos e de considerables dimensións, eran chamados na lingua de Cervantes alisos. A mestra en cuestión, por ese erro e por outros máis adiante, decidiu poñer como nota da asignatura de lingua galega un moi deficiente na primeira avaliación. Empatía e facultades pedagóxicas da docente brillaron pola súa ausencia e así sentenciou, inicialmente, a un xa daquela galego falante, galego pensante e galego militante. A final de curso, a valoración foi totalmente oposta, debemos sinalar.
Pois están os susoditos ameneiros de actualidade, xa que a súa vida periga pola ameaza dun fungo de raro nome. Un mal que leva actuando desde hai un par de décadas por varios países europeos e que non semella doado atopar o antídoto para combatelo. Aquí en Galicia, afectou con forza na conca do Avia, pola Limia, e tamén na nosa bisbarra. O decaemento do ameneiro obsérvase dando unha volta polas ribeiras de ríos e regatos; as outrora árbores senlleiras, que podían chegar a superar os vinte metros de altura, onde as súas follas namoraban con esa cor verde tan característica, semellan hoxe mustias e con pouca saúde, cando non xa secas de todo e mortas.
O ameneiro tivo no País a súa importancia nas economías rurais familiares. En tempos pasados, ata se extraía un tinte negro que se utilizaba na roupa; por suposto, a cantidade e calidade da súa madeira, moi considerada pola súa lóxica resistencia á humidade. Así mesmo, o valor ecolóxico que ten esta especie é enorme, resultando vital para regular as marxes fluviais e manter a biodiversidade, aínda que a estes aspectos, lamentablemente, non se lles dea o debido e xusto recoñecemento . Os ameneiros, ó igual que os salgueiros e outros máis, nacían, non se plantaban. E a incidencia humana fixo que a paisaxe preto dos nosos ríos e regatos fose mudando co paso dos anos. O cambio no uso do solo, coa utilización das parcelas para cultivos, os pasteiros para o gando e -o peor de todo- a introdución desmedida do eucalipto, trouxeron consecuencias que á vista están. A man humana, de novo, influindo de forma negativa na Natureza, buscando o beneficio rápido, aínda que iso supoña levarse por diante a vexetación, a flora e a fauna de sempre, os verdadeiros propietarios. Derivado desa temeraria intervención, un resultado ambiental que pode chegar a ser catastrófico. Como se xa non abondasen esas doenzas estranas que sabe Deus de onde proveñen e que causan un mal moitas veces irreversible, nosoutros mesmos contribuímos á desfeita, con formas e comportamentos faltos de sentido común e de sensibilidade. Para exemplo, a morte dos ameneiros.

Xosé Manuel Felpeto, de Cabreiros, Xermade. Na presentación da súa novela, Memorias dun porco teixo.
Un dos bos e xenerosos , un dos imprescindibles, implicado e comprometido co País, coa súa xente e contador de historias
Moitos parabéns 💪💪

A vindeira semana, estaremos na Mariña, en Viveiro
Traballadores Sociais Escritores contadores de historias
Fernanda Arrojo Novoa
Pablo Veiga Escritor

https://youtu.be/iCMBhHr8dYI

Evento Evento realizado en la geografía gallega

Outra Xeira

Alimentos de lonxe

Meses atrás, unha curiosa nova chamaba a atención; un barco atracado nun porto canario, procedente de Colombia, que levaba a bordo quince mil vacas destino Iraq. É dicir, que as reses -todas elas vivas, suponse- saíron dunha ou varias granxas dese país, cruzaron o Atlántico e detéronse nas Canarias. Desde a embarcación, o cheiro alertou a veciñanza, de aí que se coñecese a “carga” da embarcación. Segundo se publicaba, esta fórmula de trasladar gando vivo en grandes cantidades vía marítica, semella que é algo bastante habitual. O sorprendente ven dado polos miles de quilómetros que navega un cargueiro ata chegar ó seu punto final, e o tempo que conleva, varias semanas. Un pregúntase en que condicións viaxan eses animais durante tanto tempo, metidos nun barco, de que espazo dispoñen, a alimentación que reciben, o control veterinario, en definitiva, que garantías existen do seu benestar. Toda unha incógnita.
Nas últimas semanas están de máxima actualidade as contundentes protestas de gandeiros e agricultores galegos, así como doutras zonas da Unión Europea, motivadas polo cacareado tratado cos países iberoamericanos do Mercosur, polo que se abre a posibilidade dun fluído intercambio comercial de produtos europeos cos chegados de Brasil, Uruguai,Paraguai e Arxentina. Tratado que quedou en suspensión.
Todo resulta tremendamente complexo e imposible de sintetizar nunhas liñas. Pero o agro deste lado do mundo estase a mobilizar ante a ameaza que suporá unha competencia que entenden desigualitaria, xa que os niveis de esixencia que marcan as institucións europeas á hora de producir alimentos, son practicamente inauditos neses países de Sudamérica. Protestan os produtores de carne, pero tamén os cultivadores de patacas, hortalizas e o sector vitivinícola. Sinalan que os consumidores de aquí recibirán eses alimentos que, en primeiro lugar, xeráronse noutro continente, e a continuación, cuns controis sobre toda a cadea moi discutibles.
O concepto “Globalización” deriva nunhas consecuencias que, como todo, teñen aspectos positivos e outros que non o son tanto. Este acordo co Mercosur afectará a esa idea da economía circular, do consumo responsable, no que se pretende por en valor o produto local, de proximidade, que sabemos onde foi producido e por quen, que incide na calidade de vida das nosas comunidades.
Sinceramente, non parece ser algo contraproducente que cheguen ata os supermercados galegos carne de becerro, de cocho ou de polo que saiu das chairas paraguaias ou da Pampa arxentina? … E xa non digamos, se eses animais son trasladados vivos por mar. A imaxe dun barco no porto de Vigo, descargando reses para seren sacrificadas nos nosos matadoiros, sería impactante.
Que futuro lle agardará ás nosas razas, de contrastada calidade, deberémonos preguntar. Onde irá a chamada “soberanía alimentaria” se marxinamos os nosos propios produtos en troques doutros que nin serán mellores, nin máis saudables. Unha cousa é que veñan alén do mar froitas tropicais, ou carne doutros animais que aquí non existen, o café, o té, pero un filete de agulla de tenreira …
Cómpre darle unha volta xeitosa a todo isto, antes de que sexa demasiado tarde.

Catro anos do premio xornalístico do Belén de Begonte
Profeta na Terra 💪💪💪🧡🧡🧡.
Celebrámolo ó estilo Rafa Nadal 😊😊

Magnífica presentación en Monforte, na Casa da Cultura Lois Pereiro.
Pablo Veiga e Fernanda Arrojo Novoa
💪💪💪🧡🧡🧡